Είναι φορές που νιώθω να συνθλίβομαι.

[αφιερωμένο εξαιρετικά στο κατηχητικό που πήγαινα μικρός]

Eίναι φορές που νιώθω τόσο εγκλωβισμένος, με συνθλίβουν τόσα πολλά.

Αυτός.

[Αντόνι Τσίζερι - Ίδε ο Άνθρωπος]

Η πιο ωραία ιστορία. Το πιο ωραίο παραμύθι. Αυτός που ήρθε για να σηκώσει τις αμαρτίες μας.

Ένας Θεός που γίνεται άνθρωπος. Και μας λυτρώνει από την κακία, το μίσος, τον πόνο που προκαλούμε ο ένας στον άλλον. Και είναι Αυτός η μόνη απάντηση στον θάνατο.

Και τότε σκέφτομαι όσους πιστεύουν σε Αυτόν… και με πιάνουν κλάματα.
Γιατί;
Γιατί με απορρίπτουν;Για κάτι που ΕΙΜΑΙ και όχι για κάτι που διάλεξα.

Και τότε έρχονται στον νου μου εικόνες σκοτεινές…



Και γυρνάω πίσω στα χρόνια του κατηχητικού….
Μας έλεγαν να αγαπάμε ο ένας τον άλλον μα εννοούσαν να μισούμε κάθε άλλον που είναι διαφορετικός…

Και θυμάμαι Αυτόν (όχι τον Θεό που έγινε άνθρωπος) αλλά Αυτόν που για πρώτη φορά με έκανε να πετάξω ψηλά.


[Νικολά Πουσέν - Η Ανάληψη της Παναγίας]

Και δεν μιλούσα σε κανέναν. Σε κανέναν.

Ένιωθα την καρδιά μου να φτερουγίζει. Ήμουν μόνο 16 (και Αυτός όχι πολύ μεγαλύτερος) μα δεν μιλούσα σε κανέναν.
Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν του το είπα. ΠΟΤΕ δεν έμαθε.
Και ήταν ανάμεσα τους σ’ αυτούς που μας έλεγαν να αγαπάμε.


Κι ύστερα χάθηκε…

Και πάλι κλαίω. Κι ας έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια από τότε…

Και τότε σκέφτομαι πάλι και πάλι και μου έρχονται εικόνες σκοτεινές, πολύ σκοτεινές.


Εγκλωβισμένος σε μια φυλακή, κάγκελα γύρω μου παντού.


Πως θα βγω από αυτήν;


Και δεν μπορώ σε κανέναν να μιλήσω. Ούτε να γράψω εδώ ποστ μαχητικά, ειρωνικά ή χαρούμενα. Γιατί τίποτα πια δεν έχει σημασία τίποτα. Τίποτα. Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω.

(Και ας έχω διαλέξει να κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου) Η ζωή μου χωρίς καμιά ουσία.

Και το μόνο που με σώζει η αγάπη Της. Η αγάπη της μάνας. Με αποδέχεται. Δεν μιλάμε πολύ για αυτό αλλά σχεδόν με αγαπάει, νοιώθω, παραπάνω από πριν.

Και το μόνο που με σώζει η αγάπη δύο-τριών καλών φίλων. Μπορεί να μην τους βλέπω συχνά αλλά ξέρω ότι νοιάζονται. Με αποδέχονται. Με αποδέχονται. Κανείς τους δεν είναι gay – ποτέ δεν είχα gay φίλους – αλλά με αποδέχονται.



Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεφύγω από την ΜΕΓΑΛΗ μου θλίψη ολοκληρωτικά. Πολλές φορές γελάω και δείχνω χαρούμενος και ξένοιαστος και οι άλλοι πιστεύουν ότι είμαι χαρούμενος, ναι το πιστεύουν:
«Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ να έχεις κατάθλιψη».
Μια άμυνα. Μια άμυνα.

Μια άμυνα να τα γράψω και όλα αυτά. Να ξορκίσω το κακό, να το βγάλω από μέσα μου.

Ότι και να κάνω όμως τίποτα δεν θα αλλάξει. Ποτέ δεν θα με αποδεχτούν. ΠΟΤΕ. Και ο Χριστός θα κρύβεται μέσα μου –μέσα μου- εκεί που θέλει να κρύβεται. Ούτε στα οικοδομήματα τους,ούτε στα μυστήρια τους, ούτε στις τελετές τους, ούτε στο πλήθος τους.

Kαι ξέρω ότι νιώθει καλά εκεί ο Χριστός. Κρύβεται μέσα μου αλλά συνδέεται με όλους τους ανθρώπους, όλη την Δημιουργία, όλο το Σύμπαν. Γιατί το σώμα μου είναι ένα με όλα όσα με περιβάλλουν και όταν πεθάνω το Σύμπαν, ο Θεός και η Δημιουργία θα με δεχτεί και δεν θα με ρωτήσεις γιατί τον αγάπησες. Γιατί τον αγάπησες; Τίποτα πια δεν θα έχει σημασία.



Και ησυχάζω κάπως αλλά πάλι σκέφτομαι να λυτρωθώ. Να περάσω στην χώρα όπου τίποτα δεν θα έχει σημασία.

Και σκέφτομαι να κάνω τον σταυρό μου…

Ο Θεός να με συγχωρήσει…

Οι εικόνες αυτές με κατατρέχουν… όχι τόσο συχνά… (έχουν περάσει και 6 χρόνια)
αλά και πάλι με κατατρέχουν κάποιες φορές

Γιατί ποτέ δεν μ’ αφήσατε να μιλήσω, να εκφράσω την αγάπη μου. Με ρίξατε στο περιθώριο να ψάχνω για έρωτες της μιας βραδιάς σε μέρη σκοτεινά…

Και παρακαλώ να έρθει μια μέρα που θα με δεχτούν και Αυτός (αυτός που μίλαγε για αγάπη) θα βρίσκεται δίπλα μου και μαζί πιασμένοι χέρι-χέρι θα κάνουμε τρεις κύκλους. Και όλοι γύρω μας χαρούμενοι. Και ο Πατέρας μου θα ήταν και αυτός εκεί να βλέπει και να χαίρεται και όλοι οι συγγενείς οι συνάδελφοι και οι φίλοι…

Όχι να μας λοιδορούν και να μας φτύνουν λες και η αγάπη μας είναι έγκλημα, το υπέρτατο Κακό.



Μα ξέρω θα φύγω για τον κόσμο της σιωπής, όπου τίποτα δεν έχει σημασία.

Και θα έρθουν και άλλοι σαν και εμένα, όπως πριν από εμένα, και αυτοί θα φύγουν και άλλοι και άλλοι….

Και τα όνειρα που έκανα σαν 15 χρονών, να έβρισκα έναν συνομήλικο και μαζί να παίζουμε σε εκδρομές, να διασκεδάζουμε άλλα και να παρακολουθούμε με τα χέρια ενωμένα μέσα στην εκκλησία μια Θ. Λειτουργία πότε δεν θα γίνουν πραγματικότητα. Ποτέ. Και όλο θα κλαίω, θα κλαίω και πριν 200 χρόνια και μετά από 200 χρόνια θα κλαίω, θα κλαίω. Ποτέ δεν θα σταματήσει ο πόνος. Ποτέ.


[Άντον βαν Ντάικ - Η Σταύρωση του Χριστού]

Και μετά, περνάνε τα χρόνια και μπλέκω σε δύσκολες και επικύνδινες καταστάσεις που είναι ενάντια στις αρχές μου. Και τότε είναι που θέλω έναν ιερέα για να με εξαγνίσει και να μου ξεπλύνει τις αμαρτίες και τα κρίματα. Μα δεν βρίσκω κανέναν να με καταλάβει.

Και τότε είναι που θέλω Εκείνον (τον μόνο που μ’ αγάπησε). Εκείνον που ήρθε αργότερα και έμεινε στην ζωή μου για 2 χρόνια. Θέλω να έρθει να με προστατέψει. Όπως τότε που κλεινόμασταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και ένιωθα τόσο ασφαλής και ας μην είχα νιώσει ότι είχα νιώσει ότι και για Αυτόν (Αυτόν που μιλούσε για αγάπη) αλλά τον απομάκρυνα με τις βλακείες μου. Και τώρα αυτός ποτέ δεν θα ξανάρθει. Δεν είχα καταλάβει πόσο μ’ αγαπούσε.



Όλο λάθη. Βαρέθηκα. Και μένει πλέον μόνο να σκέφτομαι μες στην σιωπή τον κόσμο της σιωπής. Και μένει πλέον μόνο να βουρκώνω, να βουρκώνω…