Γιατί το να επιτραπεί να παντρεύονται ομόφυλα ζευγάρια αποτελεί την αιχμή του δόρατος που θα αλλάξει την ελληνική κοινωνία και πως οι ομοφυλόφιλοι θα βγουν από το περιθώριο.

Το να επιτραπεί να παντρεύονται ομόφυλα ζευγάρια δεν είναι απλώς ένα αυτονόητο αστικό δικαίωμα που απλώς είναι γελοίο καν να το ζητάω (γιατί στερώντας το από εμένα, το κράτος επεμβαίνει τόσο στην προσωπικότητα μου όσο και στην προσωπική μου ζωή θεωρώντας εκ των προτέρων ότι είμαι ετεροφυλόφιλος) ενώ θα έπρεπε να υπάρχει εδώ και χρόνια.. Είναι κάτι που θα επιφέρει τεράστια κοινωνική αλλαγή στο πως ο κόσμος αντιμετωπίζει τους ομοφυλόφιλους και πως οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους(αυτή την στιγμή που γράφω οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ενοχικά).

Όταν θα αρχίσουν τα πρώτα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να παντρεύονται και θα βλέπεις να παντρεύονται «ο Μήτσος ο π…ης ο ηλεκτρολόγος» κατά την Γιακουμάτιο με τον αστυνομικό της γειτονιάς, ο φορτηγατζής με τον gay ταξίαρχο, ο υδραυλικός με τον ταξιτζή, η δασκάλα με την δικηγορίνα, και η καθηγήτρια φυσικής αγωγής με την καθηγήτρια μουσικής αγωγής θα φανεί στην αρχή περίεργο αλλά μετά από 3 χρόνια κανείς δεν θα μπορεί την πει ούτε στον ταξίαρχο, ούτε στον υδραυλικό, ούτε στην καθηγήτρια, ούτε στην δικηγορίνα. Ο κάθε Γιακουμάτος δεν θα μπορεί να λέει «τι σχέση έχει να μιλάω εγώ με τον π… τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο». Θα του μιλάει, και θα τον ακούει και θα το βουλώνει. Για ποιο λόγο θα τους την πουν η κάθε κυράτσα ο κάθε κυράτσος; Θα σωπάσουν.!

Όσοι εναντιώνονται με τόσο πάθος στο να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι και στο να δημιουργούν οικογένειες, στο να δημιουργηθούν οι βάσεις δηλαδή για την ενσωμάτωση των ομοφυλοφίλων στην κοινωνία είναι όσοι θέλουν να βλέπουν τους ομοφυλόφιλους στο περιθώριο, δυστυχισμένους και φοβισμένους, αόρατους στα σκοτάδια και στα ημιπαράνομα πάρκα. Γιατί η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων θα έχει ως συνέπεια οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι να αλλάξουν συμπεριφορά. Θα γίνουν ορατοί. Παντρεμένα ζευγάρια σημαίνει σταματώ να κρύβομαι. Θα το κρύψεις ότι είσαι έγγαμος; Έλεος δεν θα το κρύψεις και αυτό.
Θα κρύβονται οι ομοφυλόφιλοι και όταν θα παντρεύονται; Όχι. Από τα σκοτάδια στα ημιπαράνομα πάρκα και τον στρουθοκαμηλισμό του θάμνου στο φως. Ορατοί.

Οι μεσοβέζικες λύσεις τύπου «σύμφωνο συμβίωσης»(με απαγόρευση μάλιστα της υιοθεσίας) με κάνουν να αισθάνομαι πολίτη δεύτερης και τρίτης κατηγορίας που απλώς θα επικυρώσουν και στον νόμο τις διακρίσεις εις βάρος μου.

Ο νομικός μας πολιτισμός, από εκεί και πέρα, μας έχει ήδη κατοχυρώσει σε γενικές γραμμές, και δεν υπάρχει κάτι άλλο το οποίο να ζητάμε πλην αυτού του αυτονόητου. Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι νομικής φύσης(αν και ίσως μου διαφεύγουν κάποιες ακόμα νομικές παρατυπίες π.χ. η εξίσωση της ηλικίας συναίνεσης, αν υπάρχει και κάτι άλλο ας το αναφέρει με σχόλιο όποιος διαβάζει αυτό το κείμενο) αλλά κοινωνικής. Και δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει καμιά ομαδική δράση. Όλα είναι θέμα ατομικής δράσης και καθημερινής εντριβής των ανθρωπίνων σχέσεων. Των σχέσεων των ομοφυλοφίλων με τους άλλους.



Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι μία ομοιογενής ομάδα για να καθοδηγηθούν από οποιονδήποτε πάτρωνα και να μπούνε σε οποιαδήποτε «κανονινιστικά κουτάκια» (που λέει και ο φίλος μου ο les_boi με τον οποίο προσωπικά δεν έχω τίποτα παρά μόνο διαφορετική γνώμη) είτε αυτά τα κουτάκια είναι αριστερής είτε δεξιάς είτε οποιαδήποτε ιδεολογίας.[Να μην ξεχνάμε ότι ο σημαντικότερος ομοφυλόφιλος που έζησε σ’ αυτήν εδώ την χώρα(ο Μάνος Χατζιδάκις) δεν ήταν αριστερός πόσο μάλλον ακροαριστερός] Μακάρι να υπάρχουν ομοφυλόφιλοι συνειδητοποιημένοι και out and proud (όπως αυτοί οι δεξιοί της Ιταλίας, στην Ελλάδα δεν βλέπω να υπάρχουν ούτε αριστεροί) σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Αυτό καλές συνέπειες θα έχει παρά κακές.

Όπως έλεγα παραπάνω δεν χρειαζόμαστε ομαδικές δράσεις. Χρειαζόμαστε πολλές ταυτόχρονες ατομικές. Πόσοι είμαστε στην ελληνική κοινωνία; Περίπου το 10%; Αν ο καθένας μας είχε 9 straight φίλους-γνωστούς-μέλη οικογένειας που να το είχε αποκαλύψει και να τον έβλεπαν με συμπάθεια η ομοφοβία τσουπ ως δια μαγείας εξαφανίζεται. Δεν χρειαζόμαστε gay pride σαν πορεία διαμαρτυρίας αλλά σαν μία γιορτή. Αντ’ αυτού, αντί δηλαδή μίας πορείας διαμαρτυρίας μια φορά τον χρόνο χρειαζόμαστε ομοφυλόφιλους συνειδητοποιημένους που να μην ανέχονται κάθε προσβολή που δέχονται και που να μην φοβούνται στον δρόμο να περπατήσουν χεράκι-χεράκι.

Τα blogs, τα οποία κάτοχοί τους είναι gay είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς αλλάζει τον κόσμο η ατομική δράση. Πως μπορούμε να αλλάξουμε την ελληνική κοινωνία αν βγούμε και δείξουμε πόσοι είμαστε και ποιοι, είμαστε άνθρωποι της διπλανής πόρτας και όχι ο μπαμπούλας. Πως μπορούμε να πιέσουμε μέχρι και την τηλεόραση να αλλάξει αν καταγγέλλουμε μέσα από αυτά, κάθε τι ομοφοβικό που πέφτει στην αντίληψή μας. Αλλά δεν είναι αρκετό αυτό που συμβαίνει. 9 στους 10 gay bloggers φοβούνται ακόμα. Πόσα είναι όλα τα blogs; 9000 σύμφωνα με το mpouligator. Πόσοι bloggers έχουν εκφράσει ανοιχτά ότι είναι ομοφυλόφιλοι; Δεν νομίζω περισσότεροι από 90. Ουσιαστικά στην αντίληψη μου έχουν πέσει πολύ μα πολύ λιγότεροι αλλά ας κάνω την σύμβαση και να πω 90. Το οποίο μας κάνει το 1% των blogs. Γιατί κρύβεται το υπόλοιπο 90% των ομοφυλοφίλων; Και σε ένα μέσο που πολλές φορές σου παρέχει πλήρη ανωνυμία;

Το πρόβλημα πολλές φορές είναι των ίδιων των ομοφυλοφίλων(έχουν εσωτερικεύσει ομοφοβικά συναιθήματα) και όχι του ρατσισμού που υφιστάμεθα από τους ετεροφυλόφιλους. Και εν πάση περιπτώση πολλές είναι οι φορές που ομφαλοσκοπούμε απίστευτα(αυτό που κάνω τώρα αυτήν την στιγμη :P ). Έχω πολλές φορές δεχτεί κοινωνικό ρατσισμό και για άλλους λόγους πέραν της ομοφυλοφιλίας μου. Ρατσισμό που πολλές φορές έχω δει να εκφράζεται και από κείμενα προερχόμενα από gay bloggers. Δεν είναι καθόλου καλύτεροι μερίδα ομοφυλόφιλων όσον αφορά άλλα είδη κοινωνικού ρατσισμού. Και οι ίδιοι γίνονται κάλλιστα ρατσιστές!