Οι μουσουλμάνοι απλώς απεχθάνονται ορισμένες πτυχές του δικού μας πολιτισμού, είτε αυτό λέγεται παγκοσμιοποίηση είτε ποπ - ροκ μουσική είτε σεξουαλική ελευθεριότητα και ομοφυλοφιλία διάβασα πρόσφατα σε blog… Δεν άντεξα… Παρόλη την τόση κούραση που νιώθω το τελευταίο καιρό λόγω των επαγγελματικών μου υποχρεώσεων που με αναγκάζει να απέχω από το ιστολογείν έπρεπε να απαντήσω σε αυτό.
Η ομοφυλοφιλία είναι πτυχή του δικού μας πολιτισμού??????????
Κάνετε λάθος κυρία μου. Η ανοχή στη ομοφυλοφιλία είναι πτυχή του δικού μας πολιτισμού. Οι ομοφυλόφιλοι υπάρχουν, υπήρχαν κι θα υπάρχουν ανεξαρτήτως αν «φαίνονται» ή όχι, του πόσο καταπιέζονται ή όχι…
Ελπίζω να μην συντάσεεστε με τον ιρανό πρόεδρο ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι στο Ιράν δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι (πολύ απλά γιατί τους συλλαμβάνουν και τους σκοτώνουν.)
Θα ήθελα να κάνω κάποιες ερωτήσεις
Γιατί τα ευρωπαϊκά δικαστήρια γίνονται επιλεκτικά ευαίσθητα, και καταδικάζουν ανθρώπους μόνο όταν προσβάλλονται τα ισλαμικά θρησκευτικά σύμβολα και όχι τα χριστιανικά. Αντιθέτως τότε βασίζουν τις αποφάσεις τους στη ελευθερία της έκφρασης; Δεν είμαι χριστιανός, είμαι αγνωστικιστής. Μπορώ να διακρίνω όμως τα δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Που πηγαίνει η ελευθερία της έκφρασης όταν πολιτικοί διώκονται για όσα λένε
το ίδιο και η Οριάνα Φαλάτσι λίγο πριν τον θάνατό της;
Συναισθάνομαι ότι η ισλαμοποίηση της Ευρώπης έχει ήδη ξεκινήσει και μάλιστα σε πολιτειακό επίπεδο.
Η σαρεια στην αρχή θα εφαρμοστεί στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας πρώτα στις μουσουλμανικές κοινότητες της ευρώπης. Απόφασεις όπως αυτές που βλέπουμε σ αυτό το άρθρο όπου Δικαστης απέρριψε, επικαλούμενος το... Κοράνι, τη λύση του γάμου μουσουλμάνας που την έδερνε ο άνδρας της, θα κάνουν το μέλλον στην Ευρώπη ανυπόφορο.
Γράφετε ότι και οι ίδιοι ωφελούνται πλέον από την παγκοσμιοποίηση και διεκδικούν να την προσεγγίσουν με τον δικό τους πολιτιστικό τρόπο. Όμως όπως λέει και η Σώτη Τριανταφύλλου
Aντιθέτως από ό,τι πιστεύουν οι «αριστεροί ανθρωπιστές», δεν είναι όλοι οι πολιτισμοί ισότιμοι. Για παράδειγμα, οι κοινωνίες που εφαρμόζουν τη θανατική ποινή είναι οπισθοδρομικές συγκριτικά με εκείνες που την θεωρούν ηθικώς απαράδεκτη. Oμοίως, οι κοινωνίες που δεν αναγνωρίζουν τη φυλετική ισότητα είναι οπισθοδρομικές συγκριτικά με όσες την αναγνωρίζουν (έστω θεωρητικά: η παραβίαση μιας κοινωνικής αξίας διαφέρει ριζικά από την απουσία της). H ισότητα δεν είναι θέμα «γούστου», όπως δεν είναι θέμα γούστου το να φοράς μπούρκα, μαντίλα, φερετζέ, ζώνη αγνότητας, μαύρο τσεμπέρι της χήρας κ.τ.λ.
Ας κρατήσουμε και κάτι ακόμα από το άρθρο της κ. Τριαντάφυλλου:
* Oι θρησκείες μοιάζουν: ο χριστιανικός και ο ισλαμικός φονταμενταλισμός μοιράζονται παρόμοιες πρακτικές και σύμβολα. Eπίσης, στηρίζονται σε παρόμοιες ιδέες σχετικά με τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και την κακία. Όποιος «σέβεται» τα μουσουλμανικά εργαλεία με τα οποία ο χρόνος παγώνει και οι πληθυσμοί βυθίζονται στην αμάθεια –τζαμιά, μουεζίνηδες, μαύρα carsaf και tesettur– σημαίνει ότι αποδέχεται τα αντίστοιχα χριστιανικά.
* Oι «αριστεροί ανθρωπιστές» πρέπει να σκεφτούν: τι κοινό έχουν με τον Nικολά Σαρκοζί που υπόσχεται χτίσιμο νέων τζαμιών στη Γαλλία; O φόβος του Iσλάμ προκαλεί την ενίσχυση των θρησκευτικών τελετουργιών: πρώτον διότι παραχωρείται «σεβασμός» στις διαφορετικές θρησκείες (με χτίσιμο τζαμιών ή/και με την επαναφορά της μαντίλας στη Δύση) και δεύτερον διότι ως συνέπεια του πρώτου επιβάλλεται χριστιανικό αντιστάθμισμα. Όταν ενθαρρύνεται μια θρησκεία, ενθαρρύνονται όλες. Όταν ενθαρρύνονται οι θρησκείες (ή/και το ανήκειν σε ένα έθνος-πατρίδα-κράτος) αποθαρρύνεται η παιδεία και η προσωπική αυτονομία.
Δεν θέλω να δεχτώ να θυσιάσω την ελευθερία μου, στο όνομα της πολύπολιτισμικότητας. Όπου έχουμε και διαστροφή της ελληνικής γλώσσας, παρεπιμπτόντως γιατι αυτό δεν είναι πολυπολιτισμικότητα αλλά υποταγή. Δυστυχώς στο δυτικό κόσμο, στην Ευρώπη, έχουμε μάθει να απολαμβάνουμε την ελευθερία και όχι να πολεμάμε για αυτήν . Τρέμω σαν ομοφυλόφιλος την ισλαμοποίηση της Ευρώπης. Και καθώς δεν μπορώ να αντισταθώ η το μόνο που απομένει είναι η μετανάστευση ή ακόμα και η προσφυγιά όταν αυτό συμβεί.
Κυριακή 27 Απριλίου 2008
Τρίτη 22 Απριλίου 2008
Δευτέρα 21 Απριλίου 2008
Έγινα “άντρας” στα 23 μου.
Η ζωή μου άλλαξε στα 23. Στα 23 μου έγινα άντρας. Μόλις έπιασα δουλειά. Ναι οι κοινωνικές συνθήκες, η πίεση που δέχεσαι από το κοινωνικό περιβάλλον, το ειρωνικό και κοροϊδευτικό βλέμμα, οι υπαινιγμοί, τόση πίεση, τόση πίεση… Κάνουν ακόμα και το σώμα σου να προσαρμόζεται στα κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα. Μέχρι τα 23 μου είχα παιδική φωνή ή γυναικεία θα μπορούσε να πει κανείς… Ναι η λεπτή φωνή μου ήταν το σήμα κατατεθέν που με έκανε καθώς περνούσαν τα χρόνια να κλείνομαι όλο και περισσότερο στον εαυτό μου. Η δουλειά μου που έχει άμεση σχέση με την χρήση της φωνής αλλά και είναι σε ένα πολύ ευαίσθητο τομέα… Τόση πίεση…. Τόσα χρόνια… Την πρώτη ημέρα επαφής με τους “συναδέλφους”…
¨να δω πότε θα μας φέρουν κανένα άνδρα¨ είπε χαιρέκακα η μία συνάδελφος στο αυτί της άλλης. Είχε παρουσιαστεί στο σχολείο ένας νέος και αυτός συνάδελφος λίγο θηλυπρεπής πριν από εμένα… Η πίεση η πίεση από τα παιδιά…, από τους γονείς που δεν είχα γνωρίσει ακόμη… Πριν ακόμα πιάσω δουλειά από το καλοκαίρι… ήξερα ότι δεν θα περνούσα καλά με αυτήν μου την ιδιαιτερότητα… Έψαχνα να δω τι είχα… Πήγα σε ωτορινολαρυγγολόγο… «δεν έχεις τίποτα» μου είπε, κοιτάζοντάς με ειρωνικό βλέμμα… Τόσα χρόνια και λόγω της χρόνιας πάθησης που έχω από μικρό παιδάκι περιτριγυρίζομαι από γιατρούς. Ποτέ κανένας δεν με συμβούλεψε πώς να αντιμετωπίσω την ιδιαιτερότητα μου αυτή. Πως επιτέλους να φτιάξω την φωνή μου. Και έπειτα ήταν η Ανίτα Πάνια και ο Ταμπάκης. Τι γελοιότητα θεέ μου. Πόσο εξοργιζόμουν… Ένιωθα να εξεφτιλίζουν εμένα προσωπικά…. Ακόμα παλιότερα είχα πάει σε ενδοκρινολόγο. Και η ενδοκρινολόγος μου είπε να κάνω ενέσεις τεστοστερόνης. Ενώ εδώ και χρόνια έχω επίσης πρόβλημα με το συκώτι μου… Κάτι που σίγουρα θα επιβάρυνε την κατάσταση. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μαθαίνουν οι γιατροί στην σχολή τους, φίλος μου φοιτητής ιατρικής ούτε καν το πίστευε ότι η φωνή μου άλλαξε… «άσε να περάσει κάποιος καιρός και βλέπουμε…» και σήμερα που έχουν περάσει μήνες στο τηλέφωνο μου είπε πως η φωνή μου μοιάζει με αυτήν του αδελφού μου πλέον, ακόμα έκπληκτος λοιπόν… Ήταν τότε στο γυμνάσιο μου είπε η μητέρα μου, τώρα μετά από τόσα χρόνια, που η φωνή μου ενώ άλλαζε σιγά σιγά όπως όλων των άλλων φυσιολογικών αγοριών έγινε πολύ λεπτή. Και δεν έκανε τίποτα εν ήξερε τι να κάνει… Εμένα πάλι η εντύπωση μου είναι ότι η φωνή μου δεν άλλαξε πότέ παρέμεινε παιδική τόσα χρόνια. Και είμαι σίγουρος ότι αυτό συνέβη. Στο γυμνάσιο δεν πέρναγα καθόλου ευχάριστα… θα έλεγα το ακριβώς αντίθετο… ήταν μία κόλαση, ο καλύτερος μαθητής σε μια τάξη όπου με 17,9 έβγαινες δεύτερος απουσιολόγος, κλειστός σαν χαρακτήρας, το φυτό της τάξης, το παιδί που δέχονταν τους εξευτελισμούς των συμμαθητών του, τότε εκείνα τα χρόνια ήταν που εμφανίστηκε και η χρόνια πάθηση που έχω… Παίδων κολονοσκοπήσεις καθαρτικά είναι μια άλλη πικρή ιστορία που δεν χωράει σε αυτό το ποστ. Οι γιατροί λοιπόν δεν ξέρουν την τύφλα τους και εγώ έψαχνα να δω τι έχω μόνος μου πλέον… Την λύση μου έδωσε το ίντερνετ. Ναι στο ίντερνετ βρήκα την διάγνωση που έψαχνα. PUBERPHONIA Αυτό είχα… Και διορθώνονταν πολύ απλά με λογοθεραπεία… ούτε τεστοστερόνες ούτε τίποτα. Έχοντας τρομερό άγχος από την επικείμενη πρόσληψη ----πίεση πίεση πίεση - ξεκίνησα μόνος μου να κάνω ασκήσεις. Κρυφά από την οικογένεια μου. Εξάλλου η οικογένεια μου με είχε συνηθίσει έτσι… Αλλά ήταν και κάτι άλλο δεν ήθελα να τους δείξω ότι και πόσο φοβάμουν. Την πρώτη μέρα της δουλείας μου αναγκάστηκα να φωνάξω τόσο που πιστεύω ότι βοήθησε σίγουρα στο να διορθωθεί η φωνή μου… Ήταν όμως η πρώτη και τελευταία μέρα που φώναξα τόσο. Εσείς αγαπήτε κύριε Φρίντερμαν, φάντασμα του ημερολογίου μου, έχετε δουλέψει δάσκαλος στο ζεφύρι με πολύ λεπτή φωνή; Να σε βάζουν σε μια τάξη κα να σου λένε κάν΄ τους ότι να ναι… Εδώ έχουμε το παλιό αναγνωστικό(αυτό που δεν είχες προλάβει ούτε εσύ ως μαθητής) και κάνουμε αντιγραφή… Αλλά όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία αγαπητό μου ημερολόγιο που ελπίζω να στην διηγηθώ στο μέλλον… Ο ωριλά που με πήγαν οι γονείς μου αμέσως μετά την αλλαγή είδε όζο στις φωνητικές χορδές, όζος ο οποίος εξαφανίστηκε προφανώς στην συνέχεια αφού η μαγνητική δεν έδειξε τίποτα…
¨να δω πότε θα μας φέρουν κανένα άνδρα¨ είπε χαιρέκακα η μία συνάδελφος στο αυτί της άλλης. Είχε παρουσιαστεί στο σχολείο ένας νέος και αυτός συνάδελφος λίγο θηλυπρεπής πριν από εμένα… Η πίεση η πίεση από τα παιδιά…, από τους γονείς που δεν είχα γνωρίσει ακόμη… Πριν ακόμα πιάσω δουλειά από το καλοκαίρι… ήξερα ότι δεν θα περνούσα καλά με αυτήν μου την ιδιαιτερότητα… Έψαχνα να δω τι είχα… Πήγα σε ωτορινολαρυγγολόγο… «δεν έχεις τίποτα» μου είπε, κοιτάζοντάς με ειρωνικό βλέμμα… Τόσα χρόνια και λόγω της χρόνιας πάθησης που έχω από μικρό παιδάκι περιτριγυρίζομαι από γιατρούς. Ποτέ κανένας δεν με συμβούλεψε πώς να αντιμετωπίσω την ιδιαιτερότητα μου αυτή. Πως επιτέλους να φτιάξω την φωνή μου. Και έπειτα ήταν η Ανίτα Πάνια και ο Ταμπάκης. Τι γελοιότητα θεέ μου. Πόσο εξοργιζόμουν… Ένιωθα να εξεφτιλίζουν εμένα προσωπικά…. Ακόμα παλιότερα είχα πάει σε ενδοκρινολόγο. Και η ενδοκρινολόγος μου είπε να κάνω ενέσεις τεστοστερόνης. Ενώ εδώ και χρόνια έχω επίσης πρόβλημα με το συκώτι μου… Κάτι που σίγουρα θα επιβάρυνε την κατάσταση. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μαθαίνουν οι γιατροί στην σχολή τους, φίλος μου φοιτητής ιατρικής ούτε καν το πίστευε ότι η φωνή μου άλλαξε… «άσε να περάσει κάποιος καιρός και βλέπουμε…» και σήμερα που έχουν περάσει μήνες στο τηλέφωνο μου είπε πως η φωνή μου μοιάζει με αυτήν του αδελφού μου πλέον, ακόμα έκπληκτος λοιπόν… Ήταν τότε στο γυμνάσιο μου είπε η μητέρα μου, τώρα μετά από τόσα χρόνια, που η φωνή μου ενώ άλλαζε σιγά σιγά όπως όλων των άλλων φυσιολογικών αγοριών έγινε πολύ λεπτή. Και δεν έκανε τίποτα εν ήξερε τι να κάνει… Εμένα πάλι η εντύπωση μου είναι ότι η φωνή μου δεν άλλαξε πότέ παρέμεινε παιδική τόσα χρόνια. Και είμαι σίγουρος ότι αυτό συνέβη. Στο γυμνάσιο δεν πέρναγα καθόλου ευχάριστα… θα έλεγα το ακριβώς αντίθετο… ήταν μία κόλαση, ο καλύτερος μαθητής σε μια τάξη όπου με 17,9 έβγαινες δεύτερος απουσιολόγος, κλειστός σαν χαρακτήρας, το φυτό της τάξης, το παιδί που δέχονταν τους εξευτελισμούς των συμμαθητών του, τότε εκείνα τα χρόνια ήταν που εμφανίστηκε και η χρόνια πάθηση που έχω… Παίδων κολονοσκοπήσεις καθαρτικά είναι μια άλλη πικρή ιστορία που δεν χωράει σε αυτό το ποστ. Οι γιατροί λοιπόν δεν ξέρουν την τύφλα τους και εγώ έψαχνα να δω τι έχω μόνος μου πλέον… Την λύση μου έδωσε το ίντερνετ. Ναι στο ίντερνετ βρήκα την διάγνωση που έψαχνα. PUBERPHONIA Αυτό είχα… Και διορθώνονταν πολύ απλά με λογοθεραπεία… ούτε τεστοστερόνες ούτε τίποτα. Έχοντας τρομερό άγχος από την επικείμενη πρόσληψη ----πίεση πίεση πίεση - ξεκίνησα μόνος μου να κάνω ασκήσεις. Κρυφά από την οικογένεια μου. Εξάλλου η οικογένεια μου με είχε συνηθίσει έτσι… Αλλά ήταν και κάτι άλλο δεν ήθελα να τους δείξω ότι και πόσο φοβάμουν. Την πρώτη μέρα της δουλείας μου αναγκάστηκα να φωνάξω τόσο που πιστεύω ότι βοήθησε σίγουρα στο να διορθωθεί η φωνή μου… Ήταν όμως η πρώτη και τελευταία μέρα που φώναξα τόσο. Εσείς αγαπήτε κύριε Φρίντερμαν, φάντασμα του ημερολογίου μου, έχετε δουλέψει δάσκαλος στο ζεφύρι με πολύ λεπτή φωνή; Να σε βάζουν σε μια τάξη κα να σου λένε κάν΄ τους ότι να ναι… Εδώ έχουμε το παλιό αναγνωστικό(αυτό που δεν είχες προλάβει ούτε εσύ ως μαθητής) και κάνουμε αντιγραφή… Αλλά όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία αγαπητό μου ημερολόγιο που ελπίζω να στην διηγηθώ στο μέλλον… Ο ωριλά που με πήγαν οι γονείς μου αμέσως μετά την αλλαγή είδε όζο στις φωνητικές χορδές, όζος ο οποίος εξαφανίστηκε προφανώς στην συνέχεια αφού η μαγνητική δεν έδειξε τίποτα…
Σάββατο 12 Απριλίου 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)