25 05 08

Αγαπητό μου ημερολόγιο πέρασαν δυο ημέρες από τότε που η μητέρα μου με αποκάλεσε μαλάκα επειδή κάθισα για λίγο πάνω στον καναπέ με τις κάλτσες μου. Αναρωτιέμαι πως μπορώ να ζω σε ένα κόσμο που έχει περισσότερη αία ο καναπές από το παιδί σου. Η ίδια τσακώθηκε άγρια με την θεία μου πριν κανένα μήνα επειδή η θεια μου ζητούσε επιτακτικά από τον πατέρα μου κάποια χωράφια. Μας είχαν τρελάνει στα τηλέφωνα παρόλο που εμείς είχαμε τις δικές μας σκοτούρες. Δεν καταλάβαινε όμως ότι η ίδια ή μάλλον χειρότερη. Για ένα κομμάτι λευκού καναπέ βρίζει χυδαία το παιδί . Τα αντικείμενα έχουν περισσότερη αξία από τους ανθρώπους. Πως μπορώ να ζήσω σε ένα τέτοιο κόσμο. Όταν όλοι σου λένε ή αφήνουν να εννοηθεί ότι ωραία γιατί έπιασες τη καλή και είσαι εξασφαλισμένος Δεν έγινα δάσκαλός για να τα οικονομήσω. Δεν είναι εύκολο χρήμα όπως είπε η Ράνια η συνάδελφος που είχαμε φέτος την κόντρα που σου έχω ήδη περιγράψει αγαπητό μου ημερολόγιο και αγαπητέ μου κύριε φριντερμαν. Οι καναπέδες είναι για να τους λερώνουν οι άνθρωποι που κάθονται πάνω τους και τα υπνοδωμάτια δεν γίνεται να είναι στη τρίχα… Και δάσκαλος που να πάρει δεν έγινα για να εξασφαλίσω τον εαυτό μου ή για να βγάλω εύκολο χρήμα που να πάρει. Ακόμα και ο σχολικός σύμβουλος της περιοχής όταν πήγα κλαμένος να του μιλήσω γιατί είχα πελαγώσει λόγω των καταστάσεων που αντιμετώπιζα με ρώτησε για αυτό ΔΕΝ ΣΕ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Πως μπορώ να ζήσω σε ένα τέτοιο κόσμο αγαπητό μου ημερολόγιο δεν μπορώ να ζήσω σε ένα τέτοιο κόσμο. Το μόνο που θα κάνω προς το παρόν είναι να κλειστώ ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου. Και πόσο θα ήθελα ν α πάω να μείνω στο δικό μου σπίτι… Να μην έχω κανέναν ανάγκη. Αστό καλό το σπίτι και η οικογένεια μου το μόνο καταφύγιο που είχα μετά από όσα μου είχαν συμβεί φέτος, καταρρέουν . Ο αδελφός μου με βρίζει επειδή ροχαλίζω, η μάνα μου για ασήμαντο λόγο, και ο πατέρας μου συμπεριφέρεται λες και είμαι δέκα χρόνων. Δεν αντέχω άλλό.

Έγινα “άντρας” στα 23 μου.

Η ζωή μου άλλαξε στα 23. Στα 23 μου έγινα άντρας. Μόλις έπιασα δουλειά. Ναι οι κοινωνικές συνθήκες, η πίεση που δέχεσαι από το κοινωνικό περιβάλλον, το ειρωνικό και κοροϊδευτικό βλέμμα, οι υπαινιγμοί, τόση πίεση, τόση πίεση… Κάνουν ακόμα και το σώμα σου να προσαρμόζεται στα κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα. Μέχρι τα 23 μου είχα παιδική φωνή ή γυναικεία θα μπορούσε να πει κανείς… Ναι η λεπτή φωνή μου ήταν το σήμα κατατεθέν που με έκανε καθώς περνούσαν τα χρόνια να κλείνομαι όλο και περισσότερο στον εαυτό μου. Η δουλειά μου που έχει άμεση σχέση με την χρήση της φωνής αλλά και είναι σε ένα πολύ ευαίσθητο τομέα… Τόση πίεση…. Τόσα χρόνια… Την πρώτη ημέρα επαφής με τους “συναδέλφους”…
¨να δω πότε θα μας φέρουν κανένα άνδρα¨ είπε χαιρέκακα η μία συνάδελφος στο αυτί της άλλης. Είχε παρουσιαστεί στο σχολείο ένας νέος και αυτός συνάδελφος λίγο θηλυπρεπής πριν από εμένα… Η πίεση η πίεση από τα παιδιά…, από τους γονείς που δεν είχα γνωρίσει ακόμη… Πριν ακόμα πιάσω δουλειά από το καλοκαίρι… ήξερα ότι δεν θα περνούσα καλά με αυτήν μου την ιδιαιτερότητα… Έψαχνα να δω τι είχα… Πήγα σε ωτορινολαρυγγολόγο… «δεν έχεις τίποτα» μου είπε, κοιτάζοντάς με ειρωνικό βλέμμα… Τόσα χρόνια και λόγω της χρόνιας πάθησης που έχω από μικρό παιδάκι περιτριγυρίζομαι από γιατρούς. Ποτέ κανένας δεν με συμβούλεψε πώς να αντιμετωπίσω την ιδιαιτερότητα μου αυτή. Πως επιτέλους να φτιάξω την φωνή μου. Και έπειτα ήταν η Ανίτα Πάνια και ο Ταμπάκης. Τι γελοιότητα θεέ μου. Πόσο εξοργιζόμουν… Ένιωθα να εξεφτιλίζουν εμένα προσωπικά…. Ακόμα παλιότερα είχα πάει σε ενδοκρινολόγο. Και η ενδοκρινολόγος μου είπε να κάνω ενέσεις τεστοστερόνης. Ενώ εδώ και χρόνια έχω επίσης πρόβλημα με το συκώτι μου… Κάτι που σίγουρα θα επιβάρυνε την κατάσταση. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μαθαίνουν οι γιατροί στην σχολή τους, φίλος μου φοιτητής ιατρικής ούτε καν το πίστευε ότι η φωνή μου άλλαξε… «άσε να περάσει κάποιος καιρός και βλέπουμε…» και σήμερα που έχουν περάσει μήνες στο τηλέφωνο μου είπε πως η φωνή μου μοιάζει με αυτήν του αδελφού μου πλέον, ακόμα έκπληκτος λοιπόν… Ήταν τότε στο γυμνάσιο μου είπε η μητέρα μου, τώρα μετά από τόσα χρόνια, που η φωνή μου ενώ άλλαζε σιγά σιγά όπως όλων των άλλων φυσιολογικών αγοριών έγινε πολύ λεπτή. Και δεν έκανε τίποτα εν ήξερε τι να κάνει… Εμένα πάλι η εντύπωση μου είναι ότι η φωνή μου δεν άλλαξε πότέ παρέμεινε παιδική τόσα χρόνια. Και είμαι σίγουρος ότι αυτό συνέβη. Στο γυμνάσιο δεν πέρναγα καθόλου ευχάριστα… θα έλεγα το ακριβώς αντίθετο… ήταν μία κόλαση, ο καλύτερος μαθητής σε μια τάξη όπου με 17,9 έβγαινες δεύτερος απουσιολόγος, κλειστός σαν χαρακτήρας, το φυτό της τάξης, το παιδί που δέχονταν τους εξευτελισμούς των συμμαθητών του, τότε εκείνα τα χρόνια ήταν που εμφανίστηκε και η χρόνια πάθηση που έχω… Παίδων κολονοσκοπήσεις καθαρτικά είναι μια άλλη πικρή ιστορία που δεν χωράει σε αυτό το ποστ. Οι γιατροί λοιπόν δεν ξέρουν την τύφλα τους και εγώ έψαχνα να δω τι έχω μόνος μου πλέον… Την λύση μου έδωσε το ίντερνετ. Ναι στο ίντερνετ βρήκα την διάγνωση που έψαχνα. PUBERPHONIA Αυτό είχα… Και διορθώνονταν πολύ απλά με λογοθεραπεία… ούτε τεστοστερόνες ούτε τίποτα. Έχοντας τρομερό άγχος από την επικείμενη πρόσληψη ----πίεση πίεση πίεση - ξεκίνησα μόνος μου να κάνω ασκήσεις. Κρυφά από την οικογένεια μου. Εξάλλου η οικογένεια μου με είχε συνηθίσει έτσι… Αλλά ήταν και κάτι άλλο δεν ήθελα να τους δείξω ότι και πόσο φοβάμουν. Την πρώτη μέρα της δουλείας μου αναγκάστηκα να φωνάξω τόσο που πιστεύω ότι βοήθησε σίγουρα στο να διορθωθεί η φωνή μου… Ήταν όμως η πρώτη και τελευταία μέρα που φώναξα τόσο. Εσείς αγαπήτε κύριε Φρίντερμαν, φάντασμα του ημερολογίου μου, έχετε δουλέψει δάσκαλος στο ζεφύρι με πολύ λεπτή φωνή; Να σε βάζουν σε μια τάξη κα να σου λένε κάν΄ τους ότι να ναι… Εδώ έχουμε το παλιό αναγνωστικό(αυτό που δεν είχες προλάβει ούτε εσύ ως μαθητής) και κάνουμε αντιγραφή… Αλλά όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία αγαπητό μου ημερολόγιο που ελπίζω να στην διηγηθώ στο μέλλον… Ο ωριλά που με πήγαν οι γονείς μου αμέσως μετά την αλλαγή είδε όζο στις φωνητικές χορδές, όζος ο οποίος εξαφανίστηκε προφανώς στην συνέχεια αφού η μαγνητική δεν έδειξε τίποτα…