Έγινα “άντρας” στα 23 μου.

Η ζωή μου άλλαξε στα 23. Στα 23 μου έγινα άντρας. Μόλις έπιασα δουλειά. Ναι οι κοινωνικές συνθήκες, η πίεση που δέχεσαι από το κοινωνικό περιβάλλον, το ειρωνικό και κοροϊδευτικό βλέμμα, οι υπαινιγμοί, τόση πίεση, τόση πίεση… Κάνουν ακόμα και το σώμα σου να προσαρμόζεται στα κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα. Μέχρι τα 23 μου είχα παιδική φωνή ή γυναικεία θα μπορούσε να πει κανείς… Ναι η λεπτή φωνή μου ήταν το σήμα κατατεθέν που με έκανε καθώς περνούσαν τα χρόνια να κλείνομαι όλο και περισσότερο στον εαυτό μου. Η δουλειά μου που έχει άμεση σχέση με την χρήση της φωνής αλλά και είναι σε ένα πολύ ευαίσθητο τομέα… Τόση πίεση…. Τόσα χρόνια… Την πρώτη ημέρα επαφής με τους “συναδέλφους”…
¨να δω πότε θα μας φέρουν κανένα άνδρα¨ είπε χαιρέκακα η μία συνάδελφος στο αυτί της άλλης. Είχε παρουσιαστεί στο σχολείο ένας νέος και αυτός συνάδελφος λίγο θηλυπρεπής πριν από εμένα… Η πίεση η πίεση από τα παιδιά…, από τους γονείς που δεν είχα γνωρίσει ακόμη… Πριν ακόμα πιάσω δουλειά από το καλοκαίρι… ήξερα ότι δεν θα περνούσα καλά με αυτήν μου την ιδιαιτερότητα… Έψαχνα να δω τι είχα… Πήγα σε ωτορινολαρυγγολόγο… «δεν έχεις τίποτα» μου είπε, κοιτάζοντάς με ειρωνικό βλέμμα… Τόσα χρόνια και λόγω της χρόνιας πάθησης που έχω από μικρό παιδάκι περιτριγυρίζομαι από γιατρούς. Ποτέ κανένας δεν με συμβούλεψε πώς να αντιμετωπίσω την ιδιαιτερότητα μου αυτή. Πως επιτέλους να φτιάξω την φωνή μου. Και έπειτα ήταν η Ανίτα Πάνια και ο Ταμπάκης. Τι γελοιότητα θεέ μου. Πόσο εξοργιζόμουν… Ένιωθα να εξεφτιλίζουν εμένα προσωπικά…. Ακόμα παλιότερα είχα πάει σε ενδοκρινολόγο. Και η ενδοκρινολόγος μου είπε να κάνω ενέσεις τεστοστερόνης. Ενώ εδώ και χρόνια έχω επίσης πρόβλημα με το συκώτι μου… Κάτι που σίγουρα θα επιβάρυνε την κατάσταση. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μαθαίνουν οι γιατροί στην σχολή τους, φίλος μου φοιτητής ιατρικής ούτε καν το πίστευε ότι η φωνή μου άλλαξε… «άσε να περάσει κάποιος καιρός και βλέπουμε…» και σήμερα που έχουν περάσει μήνες στο τηλέφωνο μου είπε πως η φωνή μου μοιάζει με αυτήν του αδελφού μου πλέον, ακόμα έκπληκτος λοιπόν… Ήταν τότε στο γυμνάσιο μου είπε η μητέρα μου, τώρα μετά από τόσα χρόνια, που η φωνή μου ενώ άλλαζε σιγά σιγά όπως όλων των άλλων φυσιολογικών αγοριών έγινε πολύ λεπτή. Και δεν έκανε τίποτα εν ήξερε τι να κάνει… Εμένα πάλι η εντύπωση μου είναι ότι η φωνή μου δεν άλλαξε πότέ παρέμεινε παιδική τόσα χρόνια. Και είμαι σίγουρος ότι αυτό συνέβη. Στο γυμνάσιο δεν πέρναγα καθόλου ευχάριστα… θα έλεγα το ακριβώς αντίθετο… ήταν μία κόλαση, ο καλύτερος μαθητής σε μια τάξη όπου με 17,9 έβγαινες δεύτερος απουσιολόγος, κλειστός σαν χαρακτήρας, το φυτό της τάξης, το παιδί που δέχονταν τους εξευτελισμούς των συμμαθητών του, τότε εκείνα τα χρόνια ήταν που εμφανίστηκε και η χρόνια πάθηση που έχω… Παίδων κολονοσκοπήσεις καθαρτικά είναι μια άλλη πικρή ιστορία που δεν χωράει σε αυτό το ποστ. Οι γιατροί λοιπόν δεν ξέρουν την τύφλα τους και εγώ έψαχνα να δω τι έχω μόνος μου πλέον… Την λύση μου έδωσε το ίντερνετ. Ναι στο ίντερνετ βρήκα την διάγνωση που έψαχνα. PUBERPHONIA Αυτό είχα… Και διορθώνονταν πολύ απλά με λογοθεραπεία… ούτε τεστοστερόνες ούτε τίποτα. Έχοντας τρομερό άγχος από την επικείμενη πρόσληψη ----πίεση πίεση πίεση - ξεκίνησα μόνος μου να κάνω ασκήσεις. Κρυφά από την οικογένεια μου. Εξάλλου η οικογένεια μου με είχε συνηθίσει έτσι… Αλλά ήταν και κάτι άλλο δεν ήθελα να τους δείξω ότι και πόσο φοβάμουν. Την πρώτη μέρα της δουλείας μου αναγκάστηκα να φωνάξω τόσο που πιστεύω ότι βοήθησε σίγουρα στο να διορθωθεί η φωνή μου… Ήταν όμως η πρώτη και τελευταία μέρα που φώναξα τόσο. Εσείς αγαπήτε κύριε Φρίντερμαν, φάντασμα του ημερολογίου μου, έχετε δουλέψει δάσκαλος στο ζεφύρι με πολύ λεπτή φωνή; Να σε βάζουν σε μια τάξη κα να σου λένε κάν΄ τους ότι να ναι… Εδώ έχουμε το παλιό αναγνωστικό(αυτό που δεν είχες προλάβει ούτε εσύ ως μαθητής) και κάνουμε αντιγραφή… Αλλά όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία αγαπητό μου ημερολόγιο που ελπίζω να στην διηγηθώ στο μέλλον… Ο ωριλά που με πήγαν οι γονείς μου αμέσως μετά την αλλαγή είδε όζο στις φωνητικές χορδές, όζος ο οποίος εξαφανίστηκε προφανώς στην συνέχεια αφού η μαγνητική δεν έδειξε τίποτα…

Lonesome Bridge

Tι βλάκας να μην ακούει την φίλη του… Τα χρειάστηκε

[Kinder έκπληξη στο τέλος!]

Όπως ίσως ξέρετε πέρυσι απαγορεύθηκαν τα κινητά στα σχολεία…

Ακούστε λοιπόν περιστατικό που έφτασε στα αυτιά μου…

Μια καθηγήτρια είχε βάλει στο μάτι μια μαθήτρια. Η μαθήτρια μια μέρα έβγαλε το κινητό από την τσάντα της για να δει την ώρα. Η έξυπνη-κομπλεξικιά μας καθηγήτρια πήγε στον Διευθυντή και είπε ότι η μαθήτρια χρησιμοποίησε το κινητό της στο μάθημα.
[Την ίδια στιγμή θρασύτατος φίλος κολλητός καθηγητής της συγκεκριμένης καθηγήτριας την προηγούμενη μέρα έκανε επίδειξη του κινητού του στους μαθητές!!!].

Ο έξυπνος ο Διευθυντούλης έδωσε διήμερη αποβολή χωρίς να καλέσει την μαθήτρια για να πει και αυτή από την πλευρά της τι έγινε.

Την επομένη η μητέρα της μαθήτριας έκανε ολόκληρη φασαρία για την άδικη αποβολή. Ο Διευθυντής συμβούλεψε την μητέρα να κάνει καταγγελία Όλη η τάξη ξεσηκώθηκε και έκανε γραπτή καταγγελία περιγράφοντας την άδικη συμπεριφορά της καθηγήτριας…

Ο έξυπνος ο Διευθυντούλης τι πήγε και έκανε συν όλα τα άλλα. Πήγε την ώρα που η καθηγήτρια έκανε μάθημα και την έκανε ρόμπα μπροστά σε όλους τους μαθητές :
«Μωρή βλαμμένη τι έκανες που ήρθε η μητέρα του παιδιού και μου έκανε φασαρία». Η καθηγήτρια ταπεινωμένη έβαλε τα κλάματα. Μιλάμε την ισοπέδωσε τελείως.

Ο Διευθυντούλης που κατέστρεψε την έτσι κι αλλιώς κομπλεξικιά καθηγήτρια ποτέ δεν κοίταξε τις δικές του ευθύνες… Ότι πήγε και έδωσε αποβολή εμπιστευόμενος πλήρως την συνάδελφο του(που έτσι και αλλιώς ήξεραν όλοι ότι ήταν προβληματικιά καθώς είχε ξαναδημιουργήσει επεισόδια). Και έκανε το δεύτερο και τραγικότερο λάθος να κατσαδιάσει την καθηγήτρια μπροστά σε όλους τους μαθητές της. Να την ισοπεδώσει τελείως δηλαδή…

Τι και αν ο ρόλος ενός διευθυντή είναι να μικραίνει τα προβλήματα αντί να τα ελαχιστοποιεί. Αλλά λύκεια είναι αυτά. Μήπως έχουν κάνει και κανένα μάθημα ψυχολογίας ή διοίκησης οι καθηγητές στα ωραία μας πανεπιστήμια για να ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν;