Σάββατο 10 Μαρτίου 2007
Παρασκευή 9 Μαρτίου 2007
Άντε και μαμήσου κορίτσι μου
Όπως έχω ξανααναφέρει ποτέ δεν μπόρεσα να κάνω κάποιον άλλον ομοφυλόφιλο φίλο μου… Η ανωριμότητα των περισσοτέρων(ακόμα και πολύ μεγαλύτερων από εμένα) και το ύφος χιλίων καρδιναλίων που οι περισσότεροι έχουν, με οδηγούσε σε όποιες απόπειρες έκανα να αποτραβιέμαι… Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι ποτέ κάποιος ομοφυλόφιλος δεν μου φέρθηκε «σκάρτα». Το ίδιο και ετεροφυλόφιλοι άντρες. Έχω λίγους καλούς ετεροφυλόφιλους άντρες φίλους οι οποίοι γνωρίζουν για μένα, και είναι άψογοι στην συμπεριφορά τους. Κατά έναν παράδοξο τρόπο όποτε μου την έχουν «φέρει» σε φιλικές σχέσεις το πρόσωπο ήταν γυναίκα.
Τα γράφω αυτά με αφορμή το τελευταίο περιστατικό που μου συνέβη. Είμαι πραγματικά εξοργισμένος αυτή τη στιγμή με την εν λόγω «φίλη». Θα κόψω όμως πλέον κάθε επαφή μαζί της… Άντε και μαμήσου κορίτσι μου αφού αυτό ξέρεις μόνο να κάνεις. Μην τυχόν και με ξαναενοχλήσεις ηλίθιο βούρλο.
Δεύτερη φορά που μου κάνεις το ίδιο χουνέρι. Πρέπει να ομολογήσω ότι την πρώτη φορά ήμουν πολύ μεγαλόψυχος και σε συγχώρησα. Θυμάσαι; Ήμασταν κάπου εκεί γύρω στα 18. Με παρακάλεσες ξαφνικά να πάμε για μια μέρα στην Τήνο να εκπληρώσεις ένα τάμα. Το είχες ζητήσει και από τον γκόμενό σου αλλά αυτός σε έγραψε… Και εγώ παρ’ όλο που δεν είχα κανένα λόγο να τρέχω ξαφνικά στα καλά των καθούμενων στην Τήνο προθυμοποιήθηκα να σου κάνω παρέα… Τρέξαμε στον Πειραιά βγάλαμε εισιτήρια για την επόμενη βδομάδα και ξαφνικά… Ο γκόμενός σου τσουπ άλλαξε γνώμη και σου είπε ότι τώρα ήθελε να πάτε μαζί. Χωρίς να με ενημερώσεις πήγες μαζί του πάλι στον Πειραιά ακύρωσες το εισιτήριο σου και βγάλατε δύο άλλα για άλλο δρομολόγιο. Και μ’ άφησες εμένα ξεκρέμαστο τον μαλάκα… Το θυμάσαι; Μου είχες ζητήσει νομίζω συγνώμη και λέω δεν μπορεί από χαζομάρα το έκανε όλο αυτό. Το ξέχασα τελείως γιατί εμένα δεν μου αρέσει να κρατάω κακίες τόσων χρόνων σε αντίθεση με εσένα… Την θυμάσαι κοπελιά την Μ.; Ήταν κοινή μας φίλη τότε. Σου είχε πει ότι δεν μπορεί να κάνει παρέα μαζί σου γιατί είσαι πολύ ανώριμη(πόσο δίκιο είχε). Ακόμα και τώρα μετά από 5 χρόνια δεν ήθελες να την ξαναδείς. Όποτε σου έλεγα ότι έχω κανονίσει κάτι με την Μ. και σε προσκαλούσα μου έλεγες ότι δεν θες να την δεις…
Όλα αυτά τα είχα καταχωνιάσει αλλά με έκανες να τα ξαναθυμηθώ γιατί πλέον το θράσος σου ξεπέρασε και πάλι κάθε όριο. Πριν δυο βδομάδες ήταν που με πήρες τηλέφωνο για να με ρωτήσεις αν θα ήθελα να μου πάρεις εισιτήριο για κάποιο θέατρο, ώστε να πηγαίναμε μαζί εγώ, εσύ και μια φίλη σου. Σου απάντησα καταφατικά και έτσι κανονίσαμε για σήμερα 9 Μαρτίου. Σήμερα κοπελιά μέχρι τις 7 είχες το τηλέφωνο κλειστό. Όταν επιτέλους σε βρήκα μου λες
1. Ότι έχεις βγάλει εισιτήριο σε διαφορετική θέση από την δικιά μου και της φίλης σου,γιατί ήθελες να πληρώσεις λιγότερα (είσαι και γύφτισσα με την μεταφορική έννοια γιατί συκοφαντώ και τους γύφτους έτσι. Η δικιά μου οικογένεια μένει στο νοίκι, η δικιά σου είχε λεφτά για να σε στείλει να σπουδάσεις στην Αγγλία).
2. Μου ζητάς επιτακτικά να βρεθούμε σε 20 λεπτά να μου δώσεις το εισιτήριο να σου δώσω τα χρήματα και σε ρωτάω «γιατί δεν θα πάμε μαζί»; Μου λες «δεν ξέρω δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Τώρα γυρνάω από την σχολή και θα πάω στον Γ.» (τον γκόμενο σου). «Δεν ξέρω αν θα έρθω τελικά».
Συναντιόμαστε κάτω από το σπίτι σου. Σε περιμένει και ο Γ. εκεί με το αυτοκίνητο του…Σε ρωτάω αν πιστεύεις ότι είναι σωστή η συμπεριφορά σου και μου απαντάς προκλητικά «ναι»!!! «Σου είχα πει ότι μάλλον θα ερχόμουν. Ξέρεις πως είμαι εγώ αποφασίζω τελευταία στιγμή». Όχι ρε βλαμμένη δεν ξέρω. Νόμιζα ότι όποτε κανονίζεις κάτι ισχύει και δεν τον κρεμάς τον άλλο. Σου δίνω τα 20 ευρώ και σε ρωτάω «τι να το κάνω το εισιτήριο;» (Πάρε τα λεφτά και βάλε το εισιτήριο εκεί που ξέρει μου ήρθε να σου πω… ). Επιμένεις «δεν είναι δικό μου»… το αφήνεις στο παρμπρίζ ενός άσχετου παρκαρισμένου αυτοκινήτου. Πέφτει κάτω. «Μου λες ίσως έρθω και εγώ». «Πότε θα το αποφασίσεις;» (Εφτάμιση η ώρα και η παράσταση αρχίζει στις εννιά, και θέλουμε και μια ώρα για να πάμε). Με εμπαίζεις. Προφανώς ήθελες να πας να μαμηθείς με τον γκόμενο μες στο μισάωρο… Για αυτό σου λέω κοπέλιά άντε μαμήσου και ξέχνα τους φίλους. Αν δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ για ένα θέατρο πως θα σε εμπιστευτώ για πιο σημαντικά…
Τελικά το εισιτήριο το κράτησα, σιγά μην πήγαινα στην παράσταση που υπήρχε ο κίνδυνος να δω τα μούτρα σου, το κράτησα να το κάνω κορνίζα να θυμάμαι την συμπεριφορά σου... Τέρμα πλέον. Τέρμα οι καλοσύνες και η ανεκτικότητα. Πρέπει να αλλάξω γιατί αλλιώς δεν τα βγάζεις πέρας σ’ αυτή την ζωή. Μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις… Το μήνυμα που σου έστειλα ισχύει. Ξέρεις ότι είμαι ο πιο ευγενικός άνθρωπος που έχεις γνωρίσει αλλά το μήνυμα ισχύει γιατί με έχεις φέρει ως εδώ. Αν με ξαναπάρεις τηλέφωνο θα σε σκυλοβρίσω.
Υ.Γ. 1 προς τον εαυτό μου: Αν είσαι καλός το εκμεταλλεύονται. Να το θυμάσαι συνέχεια.
Υ.Γ. 2 προς τον εαυτό μου: Μα γιατί κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου; Αίσχος μου έχω τόσα καλύτερα πράγματα να γράψω στο ημερολόγιο μου.
Τα γράφω αυτά με αφορμή το τελευταίο περιστατικό που μου συνέβη. Είμαι πραγματικά εξοργισμένος αυτή τη στιγμή με την εν λόγω «φίλη». Θα κόψω όμως πλέον κάθε επαφή μαζί της… Άντε και μαμήσου κορίτσι μου αφού αυτό ξέρεις μόνο να κάνεις. Μην τυχόν και με ξαναενοχλήσεις ηλίθιο βούρλο.
Δεύτερη φορά που μου κάνεις το ίδιο χουνέρι. Πρέπει να ομολογήσω ότι την πρώτη φορά ήμουν πολύ μεγαλόψυχος και σε συγχώρησα. Θυμάσαι; Ήμασταν κάπου εκεί γύρω στα 18. Με παρακάλεσες ξαφνικά να πάμε για μια μέρα στην Τήνο να εκπληρώσεις ένα τάμα. Το είχες ζητήσει και από τον γκόμενό σου αλλά αυτός σε έγραψε… Και εγώ παρ’ όλο που δεν είχα κανένα λόγο να τρέχω ξαφνικά στα καλά των καθούμενων στην Τήνο προθυμοποιήθηκα να σου κάνω παρέα… Τρέξαμε στον Πειραιά βγάλαμε εισιτήρια για την επόμενη βδομάδα και ξαφνικά… Ο γκόμενός σου τσουπ άλλαξε γνώμη και σου είπε ότι τώρα ήθελε να πάτε μαζί. Χωρίς να με ενημερώσεις πήγες μαζί του πάλι στον Πειραιά ακύρωσες το εισιτήριο σου και βγάλατε δύο άλλα για άλλο δρομολόγιο. Και μ’ άφησες εμένα ξεκρέμαστο τον μαλάκα… Το θυμάσαι; Μου είχες ζητήσει νομίζω συγνώμη και λέω δεν μπορεί από χαζομάρα το έκανε όλο αυτό. Το ξέχασα τελείως γιατί εμένα δεν μου αρέσει να κρατάω κακίες τόσων χρόνων σε αντίθεση με εσένα… Την θυμάσαι κοπελιά την Μ.; Ήταν κοινή μας φίλη τότε. Σου είχε πει ότι δεν μπορεί να κάνει παρέα μαζί σου γιατί είσαι πολύ ανώριμη(πόσο δίκιο είχε). Ακόμα και τώρα μετά από 5 χρόνια δεν ήθελες να την ξαναδείς. Όποτε σου έλεγα ότι έχω κανονίσει κάτι με την Μ. και σε προσκαλούσα μου έλεγες ότι δεν θες να την δεις…
Όλα αυτά τα είχα καταχωνιάσει αλλά με έκανες να τα ξαναθυμηθώ γιατί πλέον το θράσος σου ξεπέρασε και πάλι κάθε όριο. Πριν δυο βδομάδες ήταν που με πήρες τηλέφωνο για να με ρωτήσεις αν θα ήθελα να μου πάρεις εισιτήριο για κάποιο θέατρο, ώστε να πηγαίναμε μαζί εγώ, εσύ και μια φίλη σου. Σου απάντησα καταφατικά και έτσι κανονίσαμε για σήμερα 9 Μαρτίου. Σήμερα κοπελιά μέχρι τις 7 είχες το τηλέφωνο κλειστό. Όταν επιτέλους σε βρήκα μου λες
1. Ότι έχεις βγάλει εισιτήριο σε διαφορετική θέση από την δικιά μου και της φίλης σου,γιατί ήθελες να πληρώσεις λιγότερα (είσαι και γύφτισσα με την μεταφορική έννοια γιατί συκοφαντώ και τους γύφτους έτσι. Η δικιά μου οικογένεια μένει στο νοίκι, η δικιά σου είχε λεφτά για να σε στείλει να σπουδάσεις στην Αγγλία).
2. Μου ζητάς επιτακτικά να βρεθούμε σε 20 λεπτά να μου δώσεις το εισιτήριο να σου δώσω τα χρήματα και σε ρωτάω «γιατί δεν θα πάμε μαζί»; Μου λες «δεν ξέρω δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Τώρα γυρνάω από την σχολή και θα πάω στον Γ.» (τον γκόμενο σου). «Δεν ξέρω αν θα έρθω τελικά».
Συναντιόμαστε κάτω από το σπίτι σου. Σε περιμένει και ο Γ. εκεί με το αυτοκίνητο του…Σε ρωτάω αν πιστεύεις ότι είναι σωστή η συμπεριφορά σου και μου απαντάς προκλητικά «ναι»!!! «Σου είχα πει ότι μάλλον θα ερχόμουν. Ξέρεις πως είμαι εγώ αποφασίζω τελευταία στιγμή». Όχι ρε βλαμμένη δεν ξέρω. Νόμιζα ότι όποτε κανονίζεις κάτι ισχύει και δεν τον κρεμάς τον άλλο. Σου δίνω τα 20 ευρώ και σε ρωτάω «τι να το κάνω το εισιτήριο;» (Πάρε τα λεφτά και βάλε το εισιτήριο εκεί που ξέρει μου ήρθε να σου πω… ). Επιμένεις «δεν είναι δικό μου»… το αφήνεις στο παρμπρίζ ενός άσχετου παρκαρισμένου αυτοκινήτου. Πέφτει κάτω. «Μου λες ίσως έρθω και εγώ». «Πότε θα το αποφασίσεις;» (Εφτάμιση η ώρα και η παράσταση αρχίζει στις εννιά, και θέλουμε και μια ώρα για να πάμε). Με εμπαίζεις. Προφανώς ήθελες να πας να μαμηθείς με τον γκόμενο μες στο μισάωρο… Για αυτό σου λέω κοπέλιά άντε μαμήσου και ξέχνα τους φίλους. Αν δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ για ένα θέατρο πως θα σε εμπιστευτώ για πιο σημαντικά…
Τελικά το εισιτήριο το κράτησα, σιγά μην πήγαινα στην παράσταση που υπήρχε ο κίνδυνος να δω τα μούτρα σου, το κράτησα να το κάνω κορνίζα να θυμάμαι την συμπεριφορά σου... Τέρμα πλέον. Τέρμα οι καλοσύνες και η ανεκτικότητα. Πρέπει να αλλάξω γιατί αλλιώς δεν τα βγάζεις πέρας σ’ αυτή την ζωή. Μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις… Το μήνυμα που σου έστειλα ισχύει. Ξέρεις ότι είμαι ο πιο ευγενικός άνθρωπος που έχεις γνωρίσει αλλά το μήνυμα ισχύει γιατί με έχεις φέρει ως εδώ. Αν με ξαναπάρεις τηλέφωνο θα σε σκυλοβρίσω.
Υ.Γ. 1 προς τον εαυτό μου: Αν είσαι καλός το εκμεταλλεύονται. Να το θυμάσαι συνέχεια.
Υ.Γ. 2 προς τον εαυτό μου: Μα γιατί κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου; Αίσχος μου έχω τόσα καλύτερα πράγματα να γράψω στο ημερολόγιο μου.
Πέμπτη 8 Μαρτίου 2007
Να μείνετε κλεισμένοι στις ντουλάπες σας.
Διαβάζω συνέχεια σε blog και φόρουμ και ακούω συνεχώς στην καθημερινότητά μου:
«Δεν έχω τίποτα με τους gay αρκεί να μην προκαλούν…»
«Δεν με νοιάζει τι κάνουν στο κρεβάτι τους, αρκεί να μην το δείχνουν δημοσίως π.χ. να φιλιούνται στο δρόμο…»
«Ας κάνουν ότι θέλουν στο κρεβάτι τους δεν έχω πρόβλημα…»
«Είναι γελοίο να μιλάς ή να δείχνεις τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις…»
Δεν μου λέτε ωρέ παίδες οι ετεροφυλόφιλοι κάνετε ότι θέλετε στο κρεβάτι σας και μετά δεν μιλάτε για τις σχέσεις σας;Γιατί συνεχώς ακούω και διαβάζω συζητήσεις γύρω μου για τις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις στις οποίες δεν μπορώ να συμμετάσχω; Εμείς δηλαδή γιατί πρέπει να μείνουμε μουγκοί; Και όμως στην καθημερινότητα μου δεν μιλάω σχεδόν καθόλου γιατί φοβάμαι…
Και στ’ αλήθεια έχετε δει πολλούς gay ή λεσβίες να φιλιούνται στον δρόμο; Straight όμως; Δεν βγαίνετε στο δρόμο προκλητικά και χαμουρεύεστε; Δεν πιάνεστε χέρι-χέρι; Γιατί δεν θεωρούνται προκλητικοί οι straight που χαμουρεύονται όπου βρεθούν και όπου σταθούν, στους δρόμους, στις καφετέριες, σε κάθε λογής δημόσιο χώρο;
Τέλος δεν κάνετε βόλτες με τις οικογένειες σας; Για σκεφτείτε, εμείς δεν έχουμε καν το δικαίωμα να κάνουμε οικογένεια.
Mας κάνετε να φοβόμαστε και να ντρεπόμαστε για τους εαυτούς μας και να κρυβόμαστε. Δεν είμαστε μόνο κρεβάτι και sex. Έχουμε τις ίδιες ανάγκες με όλους. Και οικογένειες μερικοί θα θέλαμε να κάνουμε και παιδιά να μεγαλώσουμε. Και φυσικά να μιλάμε για τις σχέσεις μας… Όμως προς το παρόν, αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο κρυφά με 2-3 φίλους λες και συζητάμε τίποτα κακό. Σε μεγάλες παρέες οι περισσότεροι είμαστε κουμπωμένοι δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Και αυτό λόγω αυτών των βλακωδών και ρατσιστικών αντιλήψεων που το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας κάνουν δυστυχισμένους.
«Δεν έχω τίποτα με τους gay αρκεί να μην προκαλούν…»
«Δεν με νοιάζει τι κάνουν στο κρεβάτι τους, αρκεί να μην το δείχνουν δημοσίως π.χ. να φιλιούνται στο δρόμο…»
«Ας κάνουν ότι θέλουν στο κρεβάτι τους δεν έχω πρόβλημα…»
«Είναι γελοίο να μιλάς ή να δείχνεις τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις…»
Δεν μου λέτε ωρέ παίδες οι ετεροφυλόφιλοι κάνετε ότι θέλετε στο κρεβάτι σας και μετά δεν μιλάτε για τις σχέσεις σας;Γιατί συνεχώς ακούω και διαβάζω συζητήσεις γύρω μου για τις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις στις οποίες δεν μπορώ να συμμετάσχω; Εμείς δηλαδή γιατί πρέπει να μείνουμε μουγκοί; Και όμως στην καθημερινότητα μου δεν μιλάω σχεδόν καθόλου γιατί φοβάμαι…
Και στ’ αλήθεια έχετε δει πολλούς gay ή λεσβίες να φιλιούνται στον δρόμο; Straight όμως; Δεν βγαίνετε στο δρόμο προκλητικά και χαμουρεύεστε; Δεν πιάνεστε χέρι-χέρι; Γιατί δεν θεωρούνται προκλητικοί οι straight που χαμουρεύονται όπου βρεθούν και όπου σταθούν, στους δρόμους, στις καφετέριες, σε κάθε λογής δημόσιο χώρο;
Τέλος δεν κάνετε βόλτες με τις οικογένειες σας; Για σκεφτείτε, εμείς δεν έχουμε καν το δικαίωμα να κάνουμε οικογένεια.
Mας κάνετε να φοβόμαστε και να ντρεπόμαστε για τους εαυτούς μας και να κρυβόμαστε. Δεν είμαστε μόνο κρεβάτι και sex. Έχουμε τις ίδιες ανάγκες με όλους. Και οικογένειες μερικοί θα θέλαμε να κάνουμε και παιδιά να μεγαλώσουμε. Και φυσικά να μιλάμε για τις σχέσεις μας… Όμως προς το παρόν, αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο κρυφά με 2-3 φίλους λες και συζητάμε τίποτα κακό. Σε μεγάλες παρέες οι περισσότεροι είμαστε κουμπωμένοι δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Και αυτό λόγω αυτών των βλακωδών και ρατσιστικών αντιλήψεων που το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας κάνουν δυστυχισμένους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)