Φέτος ήρθε ο George Michael Aθήνα…
Για αυτό και εγώ αποφάσισα να ποστάρω ένα από τα πιο sexy videoclip του. Αυτό το το videoklip βγήκε ως αντίδραση αφού τον συνέλαβαν επειδή έκανε sex σε public toilet... Από τότε του βγήκε το όνομα ότι το χει το κουσούρι…
Πραγματικά καυτό και όταν πρωτοείδα σε μικρή ηλικία(κάπου στα 14 νομίζω ήμουν) ε χμ…
Είδατε τι κάνουν οι κακές επιρροές ;)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2007
Τρίτη 24 Απριλίου 2007
Τα δικά μου πρότυπα.
Όχι πρότυπα μου δεν είναι οι ρουβάδο-βίσσo-ζαγοράκιδo-τατιάνες και καλά να πάθουμε ως κοινωνία αφού σε αυτούς θέλουν να μοιάσουν οι περισσότεροι άλλοι (μικρότεροι-μεγαλύτεροι) συνομίλικοι μου.
Κάποια στιγμή όμως πρέπει να φανεί ότι υπάρχουν και άλλα πρότυπα και άνθρωποι που σκέφτονται αλλιώς. Κλείνω λοιπόν αυτό το blog με τα «δικά μου πρότυπα» τα «δικά μου είδωλα».
Alan Turing
Αλαν Τιούρινκ -Xωρις αυτόν τον κορυφαίο μαθηματικό πολύ πιθανόν να είμασταν υπόδουλοι των Γερμανών. Βοήθησε στον ΄β Παγκόσμιο Πόλεμο τους Άγγλους τα μέγιστα επειδή ήταν αυτός που αποκωδικοποίησε τον κώδικα με τον οποίο αντάλλασσαν μηνύματα τα γερμανικά στρατεύματα. Xωρίς αυτόν βέβαια πολύ πιθανόν δεν θα μπορούσαμε να ιστολογούμε ούτε εμείς. Ήταν ο πρώτος που οραματίστηκε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Και πως του τα ξεπλήρωσαν όλα αυτά; Η αγγλική δικαιοσύνη τον καταδίκασε σε υποχρεωτική ορμονοθεραπεία επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, έπαθε κατάθλιψη κ αυτοκτόνησε.
Μάθετε περισσότερα για τον Alan Turing στις παρακάτω διευθύνσεις:
http://glbthistorymonth.com/glbthistorymonth/bio.cfm?LeaderID=27
http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=327333
http://alluminatoi.blogspot.com/2006/12/alan-turing.html
http://el.wikipedia.org/
Ελεν Κελερ(και η δασκάλα της Άννυ Σάλιβαν)
Αν ο Άλαν Turing είναι μια φορά είδωλο-πρότυπο μου η Έλεν Κέλερ καθώς και η δασκάλα της Άννυ Μάνσφηλντ Σάλλιβαν είναι δύο και τρεις φορές περισσότερο. Η Έλεν Κέλερ παράδειγμα για την υπερβολική της θέληση, επιμονή και υπομονή έμεινε τυφλή και κωφάλαλη σε ηλικία 19 μηνών. Η δασκάλα της Άννυ Σάλλιβαν κατάφερε το σχεδόν ακατόρθωτο: της δίδαξε την γλώσσα. Η Κέλερ κατόρθωσε με τον ζήλο της να πάρει πανεπιστημιακή μόρφωση, να γίνει λογοτέχνης και παιδαγωγός.
Η Κέλερ λοιπόν που έχασε όραση και ακοή όταν ήταν 19 μηνών, έχασε και την δυνατότητα επικοινωνίας μέχρι το 7ο έτος της ηλικίας της. Με την βοήθεια της δασκάλας της- μετά το έβδομο έτος- έγινε προσπάθεια να μάθει λέξεις. Η δασκάλα έγραφε με το δάχτυλό τις λέξεις στο χέρι της χωρίς όμως η Έλεν να έχει συλλάβει την έννοια της Γλώσσας. Ένα πρωί όμως η Έλεν κατανόησε την σημασία της Γλώσσας.
Γράφει η δασκάλα της:
«Αυτό το πρωί την ώρα που πλένονταν, ζήτησε να μάθει για την λέξη νερό… Της έγραψα ν-ε-ρ-ο και δεν το ξανασκέφτηκα παρά μόνο αφού είχαμε τελειώσει το πρόγευμα. Τότε μου ήρθε στο νου ότι με τη βοήθεια αυτής της καινούριας λέξης ίσως να κατάφερνα να ξεπεράσω τη δυσκολία στις λέξεις φλιτζάνι-γάλα. Πήγαμε στο αντλιοστάσιο και έβαλα την Έλεν να κρατήσει το φλιτζάνι της κάτω από την ενώ εγώ αντλούσα νερό. Καθώς πετάχτηκε το κρύο νερό και γέμισε το φλιτζάνι, έγραψαν ν-ε-ρ-ό στο άλλο χέρι της Έλεν. Η λέξη αμέσως μετά την αίσθηση του κρύου νερού που έπεφτε με ορμή πάνω στο χέρι της φάνηκε να την ξαφνιάζει. Πέταξε το φλιτζάνι και στάθηκε αποσβολωμένη. Το πρόσωπο της φωτίστηκε. Έγραψε την λέξη νερό αρκετές φορές. Ύστερα έπεσε στο χώμα και ρώτησε πως λέγεται, και έδειξε την αντλία και το καφασωτό, και ξαφνικά γύρισε και ρώτησε το όνομα μου. Της έγραψα δασκάλα. Εκείνη τη στιγμή η παραμάνα έφερε τη μικρή αδελφή της Έλεν στο αντλιοστάσιο και η Έλεν έγραψε μωρό και έδειξε την παραμάνα. Στο γυρισμό πίσω στο σπίτι ήταν πολύ συγκινημένη και μάθαινε το όνομα κάθε αντικειμένου που άγγιζε, έτσι ώστε μέσα σε λίγες ώρες είχε προσθέσει τριάντα καινούριες λέξεις στο λεξιλόγιο της.»
Την επόμενη μέρα, η Σάλλιβαν γράφει: «Η Έλεν σηκώθηκε σήμερα ακτινοβολώντας σαν νεράιδα. Πετάγονταν από το ένα αντικείμενο στο άλλο ρωτώντας τα ονόματα ολωνών και φιλώντας με από χαρά».
Και τέσσερις μέρες αργότερα: «Τώρα πια το καθετί πρέπει να έχει ένα όνομα… Άφηνε τα σήματα και την παντομίμα που χρησιμοποιούσε πριν, αμέσως μόλις μάθει λέξεις και τις οποίες μπορεί να αντικαταστήσει, και η μάθηση μιας καινούριας λέξης της δίνει τη ζωηρότερη ευχαρίστηση. Και παρατηρούσε ότι το πρόσωπό της κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο εκφραστικό.»
Μάθετε περισσότερα για την Ελεν Κέλερ:
http://dim-eid-keat.att.sch.gr/yliko/keller.html
http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=13564&m=Y12&aa=1
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13741&m=Y02&aa=2
Πάντα θα με συγκλονίζει και θα με συγκινεί το φωτεινό παράδειγμα της Έλεν Κέλερ που με την επίμονη και την θέληση της κατάφερε τόσα πολλά παρά τις τόσες αντιξοότητες. Και είναι να λυπούμαστε τους εαυτούς μας που έχουμε τα πάντα και δεν παλεύουμε για τίποτα.
Κάποια στιγμή όμως πρέπει να φανεί ότι υπάρχουν και άλλα πρότυπα και άνθρωποι που σκέφτονται αλλιώς. Κλείνω λοιπόν αυτό το blog με τα «δικά μου πρότυπα» τα «δικά μου είδωλα».
Alan Turing
Αλαν Τιούρινκ -Xωρις αυτόν τον κορυφαίο μαθηματικό πολύ πιθανόν να είμασταν υπόδουλοι των Γερμανών. Βοήθησε στον ΄β Παγκόσμιο Πόλεμο τους Άγγλους τα μέγιστα επειδή ήταν αυτός που αποκωδικοποίησε τον κώδικα με τον οποίο αντάλλασσαν μηνύματα τα γερμανικά στρατεύματα. Xωρίς αυτόν βέβαια πολύ πιθανόν δεν θα μπορούσαμε να ιστολογούμε ούτε εμείς. Ήταν ο πρώτος που οραματίστηκε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Και πως του τα ξεπλήρωσαν όλα αυτά; Η αγγλική δικαιοσύνη τον καταδίκασε σε υποχρεωτική ορμονοθεραπεία επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, έπαθε κατάθλιψη κ αυτοκτόνησε.
Μάθετε περισσότερα για τον Alan Turing στις παρακάτω διευθύνσεις:
http://glbthistorymonth.com/glbthistorymonth/bio.cfm?LeaderID=27
http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=327333
http://alluminatoi.blogspot.com/2006/12/alan-turing.html
http://el.wikipedia.org/
Ελεν Κελερ(και η δασκάλα της Άννυ Σάλιβαν)
Αν ο Άλαν Turing είναι μια φορά είδωλο-πρότυπο μου η Έλεν Κέλερ καθώς και η δασκάλα της Άννυ Μάνσφηλντ Σάλλιβαν είναι δύο και τρεις φορές περισσότερο. Η Έλεν Κέλερ παράδειγμα για την υπερβολική της θέληση, επιμονή και υπομονή έμεινε τυφλή και κωφάλαλη σε ηλικία 19 μηνών. Η δασκάλα της Άννυ Σάλλιβαν κατάφερε το σχεδόν ακατόρθωτο: της δίδαξε την γλώσσα. Η Κέλερ κατόρθωσε με τον ζήλο της να πάρει πανεπιστημιακή μόρφωση, να γίνει λογοτέχνης και παιδαγωγός.
Η Κέλερ λοιπόν που έχασε όραση και ακοή όταν ήταν 19 μηνών, έχασε και την δυνατότητα επικοινωνίας μέχρι το 7ο έτος της ηλικίας της. Με την βοήθεια της δασκάλας της- μετά το έβδομο έτος- έγινε προσπάθεια να μάθει λέξεις. Η δασκάλα έγραφε με το δάχτυλό τις λέξεις στο χέρι της χωρίς όμως η Έλεν να έχει συλλάβει την έννοια της Γλώσσας. Ένα πρωί όμως η Έλεν κατανόησε την σημασία της Γλώσσας.
Γράφει η δασκάλα της:
«Αυτό το πρωί την ώρα που πλένονταν, ζήτησε να μάθει για την λέξη νερό… Της έγραψα ν-ε-ρ-ο και δεν το ξανασκέφτηκα παρά μόνο αφού είχαμε τελειώσει το πρόγευμα. Τότε μου ήρθε στο νου ότι με τη βοήθεια αυτής της καινούριας λέξης ίσως να κατάφερνα να ξεπεράσω τη δυσκολία στις λέξεις φλιτζάνι-γάλα. Πήγαμε στο αντλιοστάσιο και έβαλα την Έλεν να κρατήσει το φλιτζάνι της κάτω από την ενώ εγώ αντλούσα νερό. Καθώς πετάχτηκε το κρύο νερό και γέμισε το φλιτζάνι, έγραψαν ν-ε-ρ-ό στο άλλο χέρι της Έλεν. Η λέξη αμέσως μετά την αίσθηση του κρύου νερού που έπεφτε με ορμή πάνω στο χέρι της φάνηκε να την ξαφνιάζει. Πέταξε το φλιτζάνι και στάθηκε αποσβολωμένη. Το πρόσωπο της φωτίστηκε. Έγραψε την λέξη νερό αρκετές φορές. Ύστερα έπεσε στο χώμα και ρώτησε πως λέγεται, και έδειξε την αντλία και το καφασωτό, και ξαφνικά γύρισε και ρώτησε το όνομα μου. Της έγραψα δασκάλα. Εκείνη τη στιγμή η παραμάνα έφερε τη μικρή αδελφή της Έλεν στο αντλιοστάσιο και η Έλεν έγραψε μωρό και έδειξε την παραμάνα. Στο γυρισμό πίσω στο σπίτι ήταν πολύ συγκινημένη και μάθαινε το όνομα κάθε αντικειμένου που άγγιζε, έτσι ώστε μέσα σε λίγες ώρες είχε προσθέσει τριάντα καινούριες λέξεις στο λεξιλόγιο της.»
Την επόμενη μέρα, η Σάλλιβαν γράφει: «Η Έλεν σηκώθηκε σήμερα ακτινοβολώντας σαν νεράιδα. Πετάγονταν από το ένα αντικείμενο στο άλλο ρωτώντας τα ονόματα ολωνών και φιλώντας με από χαρά».
Και τέσσερις μέρες αργότερα: «Τώρα πια το καθετί πρέπει να έχει ένα όνομα… Άφηνε τα σήματα και την παντομίμα που χρησιμοποιούσε πριν, αμέσως μόλις μάθει λέξεις και τις οποίες μπορεί να αντικαταστήσει, και η μάθηση μιας καινούριας λέξης της δίνει τη ζωηρότερη ευχαρίστηση. Και παρατηρούσε ότι το πρόσωπό της κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο εκφραστικό.»
Μάθετε περισσότερα για την Ελεν Κέλερ:
http://dim-eid-keat.att.sch.gr/yliko/keller.html
http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=13564&m=Y12&aa=1
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13741&m=Y02&aa=2
Πάντα θα με συγκλονίζει και θα με συγκινεί το φωτεινό παράδειγμα της Έλεν Κέλερ που με την επίμονη και την θέληση της κατάφερε τόσα πολλά παρά τις τόσες αντιξοότητες. Και είναι να λυπούμαστε τους εαυτούς μας που έχουμε τα πάντα και δεν παλεύουμε για τίποτα.
Δευτέρα 16 Απριλίου 2007
Έχεις πέσεις ποτέ θύμα βίας;
συνέχεια από το προηγούμενο…
Ρώτησα τον εαυτό μου τις τελευταίες μέρες; Ναι ήταν η απάντηση πολλές φορές. Απλά δεν θα κάτσω να τις αναλύσω(μόνο στο private ημερολόγιο μου αυτά). Δεν ξέρω αν φταίει που είμαι ομοφυλόφιλος και μπλέκω σε επικίνδυνες καταστάσεις αλλά σίγουρα φταίει και η κακή μου τύχη. Μια φορά θύμα ληστείας(και αποπειρών όμως), επικίνδυνες και περίεργες καταστάσεις σε blind date(που έκανα παλιότερα, τα έχω κόψει προ πάρα πολλού-δεν θα κάτσω να τις περιγράψω, μόνο στο private ημερολόγιο μου αυτά είπαμε…), άπειρες φορές θύμα bulling στο σχολείο και άλλα πολλά…
Αλλά προπαντός συνεχώς και καθημερινά θύμα από την δικτατορία των αυτοκινήτων καθώς έχω επιλέξει ενσυνείδητα να μην πάρω αυτοκίνητο. Τι φταίω λοιπόν να τρώω αναγκαστικά και βιαίως όλο το δικό σας καυσαέριο στην μούρη μου; Ε;;; Γιατί δηλαδή περιθωριοποιούν τους καπνιστές οι «δυτικές κοινωνίες» για να μην προσβάλλονται τα δικαιώματα των μη καπνιστών; Τα δικαιώματα κάποιου που ενσυνείδητα δεν επιλέγει να έχει αυτοκίνητο γιατί τα γράφουμε;;; Φαντάζομαι τις μελλοντικές κοινωνίες(όταν η ενέργεια των μέσων μεταφοράς θα παράγεται με πιο φιλικούς τρόπους προς τον άνθρωπο) να σκέφτονται για εμάς «μα πως ζούσαν έτσι;».
Μάλλον πρέπει να μείνω σε κανένα βουνό ή λαγκάδι αν δεν θέλω αναγκαστικό καυσαέριο προς το παρόν. :P
συνεχίζεται…
Ρώτησα τον εαυτό μου τις τελευταίες μέρες; Ναι ήταν η απάντηση πολλές φορές. Απλά δεν θα κάτσω να τις αναλύσω(μόνο στο private ημερολόγιο μου αυτά). Δεν ξέρω αν φταίει που είμαι ομοφυλόφιλος και μπλέκω σε επικίνδυνες καταστάσεις αλλά σίγουρα φταίει και η κακή μου τύχη. Μια φορά θύμα ληστείας(και αποπειρών όμως), επικίνδυνες και περίεργες καταστάσεις σε blind date(που έκανα παλιότερα, τα έχω κόψει προ πάρα πολλού-δεν θα κάτσω να τις περιγράψω, μόνο στο private ημερολόγιο μου αυτά είπαμε…), άπειρες φορές θύμα bulling στο σχολείο και άλλα πολλά…
Αλλά προπαντός συνεχώς και καθημερινά θύμα από την δικτατορία των αυτοκινήτων καθώς έχω επιλέξει ενσυνείδητα να μην πάρω αυτοκίνητο. Τι φταίω λοιπόν να τρώω αναγκαστικά και βιαίως όλο το δικό σας καυσαέριο στην μούρη μου; Ε;;; Γιατί δηλαδή περιθωριοποιούν τους καπνιστές οι «δυτικές κοινωνίες» για να μην προσβάλλονται τα δικαιώματα των μη καπνιστών; Τα δικαιώματα κάποιου που ενσυνείδητα δεν επιλέγει να έχει αυτοκίνητο γιατί τα γράφουμε;;; Φαντάζομαι τις μελλοντικές κοινωνίες(όταν η ενέργεια των μέσων μεταφοράς θα παράγεται με πιο φιλικούς τρόπους προς τον άνθρωπο) να σκέφτονται για εμάς «μα πως ζούσαν έτσι;».
Μάλλον πρέπει να μείνω σε κανένα βουνό ή λαγκάδι αν δεν θέλω αναγκαστικό καυσαέριο προς το παρόν. :P
συνεχίζεται…
Σάββατο 7 Απριλίου 2007
Νιώθω μόνος
Ανάσταση με την οικογένεια μου και άλλους 12 συγγενείς γύρω μου και νιώθω μόνος. Πιο μόνος και από όταν είμαι μόνος.
Και έχεις και τις υποκριτικές χαιρετούρες και φίλουρες.
Και έχεις και τις υποκριτικές χαιρετούρες και φίλουρες.
Παρασκευή 9 Μαρτίου 2007
Άντε και μαμήσου κορίτσι μου
Όπως έχω ξανααναφέρει ποτέ δεν μπόρεσα να κάνω κάποιον άλλον ομοφυλόφιλο φίλο μου… Η ανωριμότητα των περισσοτέρων(ακόμα και πολύ μεγαλύτερων από εμένα) και το ύφος χιλίων καρδιναλίων που οι περισσότεροι έχουν, με οδηγούσε σε όποιες απόπειρες έκανα να αποτραβιέμαι… Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι ποτέ κάποιος ομοφυλόφιλος δεν μου φέρθηκε «σκάρτα». Το ίδιο και ετεροφυλόφιλοι άντρες. Έχω λίγους καλούς ετεροφυλόφιλους άντρες φίλους οι οποίοι γνωρίζουν για μένα, και είναι άψογοι στην συμπεριφορά τους. Κατά έναν παράδοξο τρόπο όποτε μου την έχουν «φέρει» σε φιλικές σχέσεις το πρόσωπο ήταν γυναίκα.
Τα γράφω αυτά με αφορμή το τελευταίο περιστατικό που μου συνέβη. Είμαι πραγματικά εξοργισμένος αυτή τη στιγμή με την εν λόγω «φίλη». Θα κόψω όμως πλέον κάθε επαφή μαζί της… Άντε και μαμήσου κορίτσι μου αφού αυτό ξέρεις μόνο να κάνεις. Μην τυχόν και με ξαναενοχλήσεις ηλίθιο βούρλο.
Δεύτερη φορά που μου κάνεις το ίδιο χουνέρι. Πρέπει να ομολογήσω ότι την πρώτη φορά ήμουν πολύ μεγαλόψυχος και σε συγχώρησα. Θυμάσαι; Ήμασταν κάπου εκεί γύρω στα 18. Με παρακάλεσες ξαφνικά να πάμε για μια μέρα στην Τήνο να εκπληρώσεις ένα τάμα. Το είχες ζητήσει και από τον γκόμενό σου αλλά αυτός σε έγραψε… Και εγώ παρ’ όλο που δεν είχα κανένα λόγο να τρέχω ξαφνικά στα καλά των καθούμενων στην Τήνο προθυμοποιήθηκα να σου κάνω παρέα… Τρέξαμε στον Πειραιά βγάλαμε εισιτήρια για την επόμενη βδομάδα και ξαφνικά… Ο γκόμενός σου τσουπ άλλαξε γνώμη και σου είπε ότι τώρα ήθελε να πάτε μαζί. Χωρίς να με ενημερώσεις πήγες μαζί του πάλι στον Πειραιά ακύρωσες το εισιτήριο σου και βγάλατε δύο άλλα για άλλο δρομολόγιο. Και μ’ άφησες εμένα ξεκρέμαστο τον μαλάκα… Το θυμάσαι; Μου είχες ζητήσει νομίζω συγνώμη και λέω δεν μπορεί από χαζομάρα το έκανε όλο αυτό. Το ξέχασα τελείως γιατί εμένα δεν μου αρέσει να κρατάω κακίες τόσων χρόνων σε αντίθεση με εσένα… Την θυμάσαι κοπελιά την Μ.; Ήταν κοινή μας φίλη τότε. Σου είχε πει ότι δεν μπορεί να κάνει παρέα μαζί σου γιατί είσαι πολύ ανώριμη(πόσο δίκιο είχε). Ακόμα και τώρα μετά από 5 χρόνια δεν ήθελες να την ξαναδείς. Όποτε σου έλεγα ότι έχω κανονίσει κάτι με την Μ. και σε προσκαλούσα μου έλεγες ότι δεν θες να την δεις…
Όλα αυτά τα είχα καταχωνιάσει αλλά με έκανες να τα ξαναθυμηθώ γιατί πλέον το θράσος σου ξεπέρασε και πάλι κάθε όριο. Πριν δυο βδομάδες ήταν που με πήρες τηλέφωνο για να με ρωτήσεις αν θα ήθελα να μου πάρεις εισιτήριο για κάποιο θέατρο, ώστε να πηγαίναμε μαζί εγώ, εσύ και μια φίλη σου. Σου απάντησα καταφατικά και έτσι κανονίσαμε για σήμερα 9 Μαρτίου. Σήμερα κοπελιά μέχρι τις 7 είχες το τηλέφωνο κλειστό. Όταν επιτέλους σε βρήκα μου λες
1. Ότι έχεις βγάλει εισιτήριο σε διαφορετική θέση από την δικιά μου και της φίλης σου,γιατί ήθελες να πληρώσεις λιγότερα (είσαι και γύφτισσα με την μεταφορική έννοια γιατί συκοφαντώ και τους γύφτους έτσι. Η δικιά μου οικογένεια μένει στο νοίκι, η δικιά σου είχε λεφτά για να σε στείλει να σπουδάσεις στην Αγγλία).
2. Μου ζητάς επιτακτικά να βρεθούμε σε 20 λεπτά να μου δώσεις το εισιτήριο να σου δώσω τα χρήματα και σε ρωτάω «γιατί δεν θα πάμε μαζί»; Μου λες «δεν ξέρω δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Τώρα γυρνάω από την σχολή και θα πάω στον Γ.» (τον γκόμενο σου). «Δεν ξέρω αν θα έρθω τελικά».
Συναντιόμαστε κάτω από το σπίτι σου. Σε περιμένει και ο Γ. εκεί με το αυτοκίνητο του…Σε ρωτάω αν πιστεύεις ότι είναι σωστή η συμπεριφορά σου και μου απαντάς προκλητικά «ναι»!!! «Σου είχα πει ότι μάλλον θα ερχόμουν. Ξέρεις πως είμαι εγώ αποφασίζω τελευταία στιγμή». Όχι ρε βλαμμένη δεν ξέρω. Νόμιζα ότι όποτε κανονίζεις κάτι ισχύει και δεν τον κρεμάς τον άλλο. Σου δίνω τα 20 ευρώ και σε ρωτάω «τι να το κάνω το εισιτήριο;» (Πάρε τα λεφτά και βάλε το εισιτήριο εκεί που ξέρει μου ήρθε να σου πω… ). Επιμένεις «δεν είναι δικό μου»… το αφήνεις στο παρμπρίζ ενός άσχετου παρκαρισμένου αυτοκινήτου. Πέφτει κάτω. «Μου λες ίσως έρθω και εγώ». «Πότε θα το αποφασίσεις;» (Εφτάμιση η ώρα και η παράσταση αρχίζει στις εννιά, και θέλουμε και μια ώρα για να πάμε). Με εμπαίζεις. Προφανώς ήθελες να πας να μαμηθείς με τον γκόμενο μες στο μισάωρο… Για αυτό σου λέω κοπέλιά άντε μαμήσου και ξέχνα τους φίλους. Αν δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ για ένα θέατρο πως θα σε εμπιστευτώ για πιο σημαντικά…
Τελικά το εισιτήριο το κράτησα, σιγά μην πήγαινα στην παράσταση που υπήρχε ο κίνδυνος να δω τα μούτρα σου, το κράτησα να το κάνω κορνίζα να θυμάμαι την συμπεριφορά σου... Τέρμα πλέον. Τέρμα οι καλοσύνες και η ανεκτικότητα. Πρέπει να αλλάξω γιατί αλλιώς δεν τα βγάζεις πέρας σ’ αυτή την ζωή. Μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις… Το μήνυμα που σου έστειλα ισχύει. Ξέρεις ότι είμαι ο πιο ευγενικός άνθρωπος που έχεις γνωρίσει αλλά το μήνυμα ισχύει γιατί με έχεις φέρει ως εδώ. Αν με ξαναπάρεις τηλέφωνο θα σε σκυλοβρίσω.
Υ.Γ. 1 προς τον εαυτό μου: Αν είσαι καλός το εκμεταλλεύονται. Να το θυμάσαι συνέχεια.
Υ.Γ. 2 προς τον εαυτό μου: Μα γιατί κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου; Αίσχος μου έχω τόσα καλύτερα πράγματα να γράψω στο ημερολόγιο μου.
Τα γράφω αυτά με αφορμή το τελευταίο περιστατικό που μου συνέβη. Είμαι πραγματικά εξοργισμένος αυτή τη στιγμή με την εν λόγω «φίλη». Θα κόψω όμως πλέον κάθε επαφή μαζί της… Άντε και μαμήσου κορίτσι μου αφού αυτό ξέρεις μόνο να κάνεις. Μην τυχόν και με ξαναενοχλήσεις ηλίθιο βούρλο.
Δεύτερη φορά που μου κάνεις το ίδιο χουνέρι. Πρέπει να ομολογήσω ότι την πρώτη φορά ήμουν πολύ μεγαλόψυχος και σε συγχώρησα. Θυμάσαι; Ήμασταν κάπου εκεί γύρω στα 18. Με παρακάλεσες ξαφνικά να πάμε για μια μέρα στην Τήνο να εκπληρώσεις ένα τάμα. Το είχες ζητήσει και από τον γκόμενό σου αλλά αυτός σε έγραψε… Και εγώ παρ’ όλο που δεν είχα κανένα λόγο να τρέχω ξαφνικά στα καλά των καθούμενων στην Τήνο προθυμοποιήθηκα να σου κάνω παρέα… Τρέξαμε στον Πειραιά βγάλαμε εισιτήρια για την επόμενη βδομάδα και ξαφνικά… Ο γκόμενός σου τσουπ άλλαξε γνώμη και σου είπε ότι τώρα ήθελε να πάτε μαζί. Χωρίς να με ενημερώσεις πήγες μαζί του πάλι στον Πειραιά ακύρωσες το εισιτήριο σου και βγάλατε δύο άλλα για άλλο δρομολόγιο. Και μ’ άφησες εμένα ξεκρέμαστο τον μαλάκα… Το θυμάσαι; Μου είχες ζητήσει νομίζω συγνώμη και λέω δεν μπορεί από χαζομάρα το έκανε όλο αυτό. Το ξέχασα τελείως γιατί εμένα δεν μου αρέσει να κρατάω κακίες τόσων χρόνων σε αντίθεση με εσένα… Την θυμάσαι κοπελιά την Μ.; Ήταν κοινή μας φίλη τότε. Σου είχε πει ότι δεν μπορεί να κάνει παρέα μαζί σου γιατί είσαι πολύ ανώριμη(πόσο δίκιο είχε). Ακόμα και τώρα μετά από 5 χρόνια δεν ήθελες να την ξαναδείς. Όποτε σου έλεγα ότι έχω κανονίσει κάτι με την Μ. και σε προσκαλούσα μου έλεγες ότι δεν θες να την δεις…
Όλα αυτά τα είχα καταχωνιάσει αλλά με έκανες να τα ξαναθυμηθώ γιατί πλέον το θράσος σου ξεπέρασε και πάλι κάθε όριο. Πριν δυο βδομάδες ήταν που με πήρες τηλέφωνο για να με ρωτήσεις αν θα ήθελα να μου πάρεις εισιτήριο για κάποιο θέατρο, ώστε να πηγαίναμε μαζί εγώ, εσύ και μια φίλη σου. Σου απάντησα καταφατικά και έτσι κανονίσαμε για σήμερα 9 Μαρτίου. Σήμερα κοπελιά μέχρι τις 7 είχες το τηλέφωνο κλειστό. Όταν επιτέλους σε βρήκα μου λες
1. Ότι έχεις βγάλει εισιτήριο σε διαφορετική θέση από την δικιά μου και της φίλης σου,γιατί ήθελες να πληρώσεις λιγότερα (είσαι και γύφτισσα με την μεταφορική έννοια γιατί συκοφαντώ και τους γύφτους έτσι. Η δικιά μου οικογένεια μένει στο νοίκι, η δικιά σου είχε λεφτά για να σε στείλει να σπουδάσεις στην Αγγλία).
2. Μου ζητάς επιτακτικά να βρεθούμε σε 20 λεπτά να μου δώσεις το εισιτήριο να σου δώσω τα χρήματα και σε ρωτάω «γιατί δεν θα πάμε μαζί»; Μου λες «δεν ξέρω δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Τώρα γυρνάω από την σχολή και θα πάω στον Γ.» (τον γκόμενο σου). «Δεν ξέρω αν θα έρθω τελικά».
Συναντιόμαστε κάτω από το σπίτι σου. Σε περιμένει και ο Γ. εκεί με το αυτοκίνητο του…Σε ρωτάω αν πιστεύεις ότι είναι σωστή η συμπεριφορά σου και μου απαντάς προκλητικά «ναι»!!! «Σου είχα πει ότι μάλλον θα ερχόμουν. Ξέρεις πως είμαι εγώ αποφασίζω τελευταία στιγμή». Όχι ρε βλαμμένη δεν ξέρω. Νόμιζα ότι όποτε κανονίζεις κάτι ισχύει και δεν τον κρεμάς τον άλλο. Σου δίνω τα 20 ευρώ και σε ρωτάω «τι να το κάνω το εισιτήριο;» (Πάρε τα λεφτά και βάλε το εισιτήριο εκεί που ξέρει μου ήρθε να σου πω… ). Επιμένεις «δεν είναι δικό μου»… το αφήνεις στο παρμπρίζ ενός άσχετου παρκαρισμένου αυτοκινήτου. Πέφτει κάτω. «Μου λες ίσως έρθω και εγώ». «Πότε θα το αποφασίσεις;» (Εφτάμιση η ώρα και η παράσταση αρχίζει στις εννιά, και θέλουμε και μια ώρα για να πάμε). Με εμπαίζεις. Προφανώς ήθελες να πας να μαμηθείς με τον γκόμενο μες στο μισάωρο… Για αυτό σου λέω κοπέλιά άντε μαμήσου και ξέχνα τους φίλους. Αν δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ για ένα θέατρο πως θα σε εμπιστευτώ για πιο σημαντικά…
Τελικά το εισιτήριο το κράτησα, σιγά μην πήγαινα στην παράσταση που υπήρχε ο κίνδυνος να δω τα μούτρα σου, το κράτησα να το κάνω κορνίζα να θυμάμαι την συμπεριφορά σου... Τέρμα πλέον. Τέρμα οι καλοσύνες και η ανεκτικότητα. Πρέπει να αλλάξω γιατί αλλιώς δεν τα βγάζεις πέρας σ’ αυτή την ζωή. Μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις… Το μήνυμα που σου έστειλα ισχύει. Ξέρεις ότι είμαι ο πιο ευγενικός άνθρωπος που έχεις γνωρίσει αλλά το μήνυμα ισχύει γιατί με έχεις φέρει ως εδώ. Αν με ξαναπάρεις τηλέφωνο θα σε σκυλοβρίσω.
Υ.Γ. 1 προς τον εαυτό μου: Αν είσαι καλός το εκμεταλλεύονται. Να το θυμάσαι συνέχεια.
Υ.Γ. 2 προς τον εαυτό μου: Μα γιατί κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου; Αίσχος μου έχω τόσα καλύτερα πράγματα να γράψω στο ημερολόγιο μου.
Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2007
5+1 (πάρα πολύ) άχρηστες πληροφορίες για μένα που δεν γνωρίζατε (και καλά κάνατε).
(Tι να γράψω μετά από το προηγούμενο…)
Μετά από πρόσκληση του φίλτατου teleolοgikou κατά κόσμο justanothergoneoff ήρθε η ώρα και για μένα να γράψω «5 πράγματα για μένα». Eίδατε πως βγάζουν λεφτά οι εταιρίες πυραμίδες;
Η χαριτωμενιά του συγκεκριμένου παιχνιδιού έγκειται κατά την γνώμη μου στο ότι μπορείς να γράψεις 5 πράγματα για τον εαυτό σου που υπό κανονικές συνθήκες (σε κανονικά ποστ δηλαδή) δεν θα τα έγραφες, 5 εν πολλοίς δηλαδή άχρηστες πληροφορίες…
Κάθισα και σκέφτηκα λοιπόν κάποιες, έτσι και αλλιώς, ασήμαντες πληροφορίες για τον εαυτό μου, από τις οποίες ασήμαντες διάλεξα τις πιο ασήμαντες. Ορίστε λοιπόν η πεντάδα μου, που κακώς κάνετε και την διαβάζετε γιατί έχει γίνει ο εγκέφαλος σας τενεκές από τις άχρηστες πληροφορίες-σαβούρα (δεν σας έφταναν τα περιοδικά, οι εφημερίδες, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο;) :
1.Έχω υπάρξει μανιώδης συμμέτοχος στους διαγωνισμούς ραδιοφώνων που δίνουν προσκλήσεις(οι πέντε πρώτοι πάρτε τώρα τηλέφωνο…, οι δέκα πρώτοι που θα στείλουν μήνυμα και δεν συμμαζεύεται…) Έχω πάει αρκετές δεκάδες φορές τζαμπατζής στο Ηρώδειο και στο θέατρο-μέχρι και στην Κοκκίνου μια φορά και όποιος με έχει κάτι λίγο παραπάνω από απλό γνωστό τον έχω σίγουρα κεράσει μια πολιτιστική τζαμπατζίδικη βραδιά.
2.Αγαπημένη μου σειρά που έχει μεταδοθεί ποτέ από ελληνικό κανάλι μέχρι τώρα είναι τα εγκλήματα και δεν νομίζω ούτε στο μέλλον να υπάρξει σειρά που να την ξεπεράσει στο πάνθεον του μυαλού μου…
3.Δεν είχα κάνει ποτέ διακοπές σε νησί, μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε όποτε και έπαθα overdose: 2 μέρες Μύκονος, 3 Σύρος, 1 Τήνος. Είχα πρόταση να πάω και Σαντορίνη αλλά είπα να αφήσω τίποτα και για καμιά άλλη χρονιά….
4. Μανίες-Μοδες
>Από 8 μέχρι 15 χρ. αγόραζα μανιωδώς «Τα Σαίνια»…
>Από 13 μέχρι 15 χρ. είχα αγοράσει και διαβάσει πάνω από την μισή σειρά παιδικών βιβλίων τρόμου «Ανατριχίλες»…
>(Αίσχιστος) Παλιμπαιδισμός στα 16-17: Μόλις είχαν βγει τα Πόκεμον και υπήρξα φανατικός θαυμαστής τους(μπλιαχ). Παιχνίδι για το gameboy, κάρτες μέχρι και την ταινία είχα δει στον κινηματογράφο παρέα με τον αδελφό μου και έναν άλλο συνομήλικο συν-παλιμπαιδίζοντα.
> (Αίσχιστος) Παλιμπαιδισμός στα 19-20: Μέσα σε 2-3 μήνες διάβασα 4 βίβλια Χάρυ Πότερ και είδα 3 ταινίες και καλά για λόγους περιέργειας και ψιλό έχοντες σχέση με τις σπουδές μου- επιστημονικούς (έτσι το λέμε τώρα…)
> (Κάλιστος) Παλιμπαιδισμός στα 21- συνεχίζεται μέχρι σήμερα: Μπομπ Σφουγγαράκης Τετραγωνοπαντελονής!!!!!!!!!
>[Αυτή η μανία-μόδα αφιερωμένη στον Βορέα]: Έπαιξα το προτελευταίο μου ηλεκτρονικό παιχνίδι στο Ν64 πριν 7-8 χρόνια. Θυμάμαι ότι μικροί είχαμε χωριστεί σε αντίπαλα στρατόπεδα SegaVSNintendo. Eγώ με τον αδελφό μου φανατικοί της Nintendo…(βουτηγμένοι στο S.Nes) H Νintendo όπως ξέρουν, όσοι ασχολούνται με τον χώρο, νίκησε την Sega. Έλα όμως που βγήκε το playstasion και έτσι η μονομαχία έγινε SonyVSNintendo, καθώς όσοι ήταν με την Sega πήραν playstasion… εμείς όμως σαν ρομαντικοί-φανατικοί οπαδοί της Nintendo συνεχίσαμε με Ν64. Μας κατηγορούσαν ότι τα παιχνίδια της κονσόλας μας παρα είναι παιδικά: ενώ εκείνοι έπαιζαν με την Lara εμείς παίζαμε mario cart, banzo cazooie αλλά και το υπέρτατο Zelda!!! Tελικά όπως γνωρίζουν, πάλι όλοι όσοι ασχολούνται με τον χώρο, το Ν64 πήρε να μην πω τα πόσα από το playstasion και μείναμε με τον ρομαντισμό στο χέρι… Χρόνια αργότερα ο αδελφός μου πήρε το Ps2, το οποίο προσωπικώς χρησιμοποιώ ως DVD player και μόλις πριν 2-3 μήνες σαν παιχνιδομηχανή αφού με έφαγε η περιέργεια να παίξω τους Sims (για αυτό και είπα προτελευταίο στην αρχή), τους οποίους και εγκατέλειψα για να περάσω στην τελευταία μανία
>blogging.
5. Το μεγαλύτερο βαθμό στις πανελλήνιες το πήρα στο μάθημα «Κοινωνική και Πολιτική Οργάνωση στην Αρχαία Ελλάδα» στην ΄β Λυκείου (ναι ήμουν από τους τυχερούς που έδωσαν όλα τα μαθήματα ΄β και ΄γ λυκείου πανελλαδικά, 2η χρονιά τους συστήματος Αρσένη- που καλό ήταν για να λέμε και την αλήθεια γιατί σου έδινε την ευκαιρία να είσαι σχετικά καλός σε όλα τα μαθήματα, και όχι υπεράριστος σε 4, για να περάσεις σε μια αξιοπρεπή σχολή ): 19,2. Ο στριμμένος καθηγητής που ήταν εντελώς ψώνιο και μας μίλαγε για τις ανασκαφές του και φήμες λέγαν ότι είχε παντρευτεί μαθήτρια του μου είχε βάλει 16 προφορικά (τα νεύρα μου!!!).
+1 (Κλέβω άλλα δεν είμαι ο πρώτος το έχουν κάνει και άλλοι bloggers έτσι καλό μου Άρθρο; )
Και αφού αντέξατε και διαβάσατε όλα αυτά τα άχρηστα… ναι, σας κάνω δώρο και σας επιβραβεύω με άλλη μία συγκλονιστικότατη πληροφορία, την πιο συγκλονιστικό-άχρηστη πληροφορία: έχω αυτόγραφο από την Ζούμπι (κατά κόσμο Ελισάβετ Κωνσταντινίδου).
Παραδίδω την σκυτάλη σε
Παράφωνο
Βορέα
βλαχάκι (το)
erva_cidreira (γράψε και ένα ποστ για τον εαυτό σου αν και όποτε θες!)
το μπρίκι (παρομοίως γράψτε κάποια πράγματα για τον ευατό σας κορίτσια!)
+1 (Κλέβω και εδώ και προσθέτω άλλον έναν, αλλά εφόσον πρόκειται για φανταστικό πρόσωπο δεν μετράει…) Αγαπητέ nonce θέλω να μάθω λίγα παραπάνω πράγματα για την Μαντάμ Παρί.
Μετά από πρόσκληση του φίλτατου teleolοgikou κατά κόσμο justanothergoneoff ήρθε η ώρα και για μένα να γράψω «5 πράγματα για μένα». Eίδατε πως βγάζουν λεφτά οι εταιρίες πυραμίδες;
Η χαριτωμενιά του συγκεκριμένου παιχνιδιού έγκειται κατά την γνώμη μου στο ότι μπορείς να γράψεις 5 πράγματα για τον εαυτό σου που υπό κανονικές συνθήκες (σε κανονικά ποστ δηλαδή) δεν θα τα έγραφες, 5 εν πολλοίς δηλαδή άχρηστες πληροφορίες…
Κάθισα και σκέφτηκα λοιπόν κάποιες, έτσι και αλλιώς, ασήμαντες πληροφορίες για τον εαυτό μου, από τις οποίες ασήμαντες διάλεξα τις πιο ασήμαντες. Ορίστε λοιπόν η πεντάδα μου, που κακώς κάνετε και την διαβάζετε γιατί έχει γίνει ο εγκέφαλος σας τενεκές από τις άχρηστες πληροφορίες-σαβούρα (δεν σας έφταναν τα περιοδικά, οι εφημερίδες, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο;) :
1.Έχω υπάρξει μανιώδης συμμέτοχος στους διαγωνισμούς ραδιοφώνων που δίνουν προσκλήσεις(οι πέντε πρώτοι πάρτε τώρα τηλέφωνο…, οι δέκα πρώτοι που θα στείλουν μήνυμα και δεν συμμαζεύεται…) Έχω πάει αρκετές δεκάδες φορές τζαμπατζής στο Ηρώδειο και στο θέατρο-μέχρι και στην Κοκκίνου μια φορά και όποιος με έχει κάτι λίγο παραπάνω από απλό γνωστό τον έχω σίγουρα κεράσει μια πολιτιστική τζαμπατζίδικη βραδιά.
2.Αγαπημένη μου σειρά που έχει μεταδοθεί ποτέ από ελληνικό κανάλι μέχρι τώρα είναι τα εγκλήματα και δεν νομίζω ούτε στο μέλλον να υπάρξει σειρά που να την ξεπεράσει στο πάνθεον του μυαλού μου…
3.Δεν είχα κάνει ποτέ διακοπές σε νησί, μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε όποτε και έπαθα overdose: 2 μέρες Μύκονος, 3 Σύρος, 1 Τήνος. Είχα πρόταση να πάω και Σαντορίνη αλλά είπα να αφήσω τίποτα και για καμιά άλλη χρονιά….
4. Μανίες-Μοδες
>Από 8 μέχρι 15 χρ. αγόραζα μανιωδώς «Τα Σαίνια»…
>Από 13 μέχρι 15 χρ. είχα αγοράσει και διαβάσει πάνω από την μισή σειρά παιδικών βιβλίων τρόμου «Ανατριχίλες»…
>(Αίσχιστος) Παλιμπαιδισμός στα 16-17: Μόλις είχαν βγει τα Πόκεμον και υπήρξα φανατικός θαυμαστής τους(μπλιαχ). Παιχνίδι για το gameboy, κάρτες μέχρι και την ταινία είχα δει στον κινηματογράφο παρέα με τον αδελφό μου και έναν άλλο συνομήλικο συν-παλιμπαιδίζοντα.
> (Αίσχιστος) Παλιμπαιδισμός στα 19-20: Μέσα σε 2-3 μήνες διάβασα 4 βίβλια Χάρυ Πότερ και είδα 3 ταινίες και καλά για λόγους περιέργειας και ψιλό έχοντες σχέση με τις σπουδές μου- επιστημονικούς (έτσι το λέμε τώρα…)
> (Κάλιστος) Παλιμπαιδισμός στα 21- συνεχίζεται μέχρι σήμερα: Μπομπ Σφουγγαράκης Τετραγωνοπαντελονής!!!!!!!!!
>[Αυτή η μανία-μόδα αφιερωμένη στον Βορέα]: Έπαιξα το προτελευταίο μου ηλεκτρονικό παιχνίδι στο Ν64 πριν 7-8 χρόνια. Θυμάμαι ότι μικροί είχαμε χωριστεί σε αντίπαλα στρατόπεδα SegaVSNintendo. Eγώ με τον αδελφό μου φανατικοί της Nintendo…(βουτηγμένοι στο S.Nes) H Νintendo όπως ξέρουν, όσοι ασχολούνται με τον χώρο, νίκησε την Sega. Έλα όμως που βγήκε το playstasion και έτσι η μονομαχία έγινε SonyVSNintendo, καθώς όσοι ήταν με την Sega πήραν playstasion… εμείς όμως σαν ρομαντικοί-φανατικοί οπαδοί της Nintendo συνεχίσαμε με Ν64. Μας κατηγορούσαν ότι τα παιχνίδια της κονσόλας μας παρα είναι παιδικά: ενώ εκείνοι έπαιζαν με την Lara εμείς παίζαμε mario cart, banzo cazooie αλλά και το υπέρτατο Zelda!!! Tελικά όπως γνωρίζουν, πάλι όλοι όσοι ασχολούνται με τον χώρο, το Ν64 πήρε να μην πω τα πόσα από το playstasion και μείναμε με τον ρομαντισμό στο χέρι… Χρόνια αργότερα ο αδελφός μου πήρε το Ps2, το οποίο προσωπικώς χρησιμοποιώ ως DVD player και μόλις πριν 2-3 μήνες σαν παιχνιδομηχανή αφού με έφαγε η περιέργεια να παίξω τους Sims (για αυτό και είπα προτελευταίο στην αρχή), τους οποίους και εγκατέλειψα για να περάσω στην τελευταία μανία
>blogging.
5. Το μεγαλύτερο βαθμό στις πανελλήνιες το πήρα στο μάθημα «Κοινωνική και Πολιτική Οργάνωση στην Αρχαία Ελλάδα» στην ΄β Λυκείου (ναι ήμουν από τους τυχερούς που έδωσαν όλα τα μαθήματα ΄β και ΄γ λυκείου πανελλαδικά, 2η χρονιά τους συστήματος Αρσένη- που καλό ήταν για να λέμε και την αλήθεια γιατί σου έδινε την ευκαιρία να είσαι σχετικά καλός σε όλα τα μαθήματα, και όχι υπεράριστος σε 4, για να περάσεις σε μια αξιοπρεπή σχολή ): 19,2. Ο στριμμένος καθηγητής που ήταν εντελώς ψώνιο και μας μίλαγε για τις ανασκαφές του και φήμες λέγαν ότι είχε παντρευτεί μαθήτρια του μου είχε βάλει 16 προφορικά (τα νεύρα μου!!!).
+1 (Κλέβω άλλα δεν είμαι ο πρώτος το έχουν κάνει και άλλοι bloggers έτσι καλό μου Άρθρο; )
Και αφού αντέξατε και διαβάσατε όλα αυτά τα άχρηστα… ναι, σας κάνω δώρο και σας επιβραβεύω με άλλη μία συγκλονιστικότατη πληροφορία, την πιο συγκλονιστικό-άχρηστη πληροφορία: έχω αυτόγραφο από την Ζούμπι (κατά κόσμο Ελισάβετ Κωνσταντινίδου).
Παραδίδω την σκυτάλη σε
Παράφωνο
Βορέα
βλαχάκι (το)
erva_cidreira (γράψε και ένα ποστ για τον εαυτό σου αν και όποτε θες!)
το μπρίκι (παρομοίως γράψτε κάποια πράγματα για τον ευατό σας κορίτσια!)
+1 (Κλέβω και εδώ και προσθέτω άλλον έναν, αλλά εφόσον πρόκειται για φανταστικό πρόσωπο δεν μετράει…) Αγαπητέ nonce θέλω να μάθω λίγα παραπάνω πράγματα για την Μαντάμ Παρί.
Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2007
Είναι φορές που νιώθω να συνθλίβομαι.
[αφιερωμένο εξαιρετικά στο κατηχητικό που πήγαινα μικρός]
Eίναι φορές που νιώθω τόσο εγκλωβισμένος, με συνθλίβουν τόσα πολλά.
Αυτός.
[Αντόνι Τσίζερι - Ίδε ο Άνθρωπος]
Η πιο ωραία ιστορία. Το πιο ωραίο παραμύθι. Αυτός που ήρθε για να σηκώσει τις αμαρτίες μας.
Ένας Θεός που γίνεται άνθρωπος. Και μας λυτρώνει από την κακία, το μίσος, τον πόνο που προκαλούμε ο ένας στον άλλον. Και είναι Αυτός η μόνη απάντηση στον θάνατο.
Και τότε σκέφτομαι όσους πιστεύουν σε Αυτόν… και με πιάνουν κλάματα.
Γιατί;
Γιατί με απορρίπτουν;Για κάτι που ΕΙΜΑΙ και όχι για κάτι που διάλεξα.
Και τότε έρχονται στον νου μου εικόνες σκοτεινές…
Και γυρνάω πίσω στα χρόνια του κατηχητικού….
Μας έλεγαν να αγαπάμε ο ένας τον άλλον μα εννοούσαν να μισούμε κάθε άλλον που είναι διαφορετικός…
Και θυμάμαι Αυτόν (όχι τον Θεό που έγινε άνθρωπος) αλλά Αυτόν που για πρώτη φορά με έκανε να πετάξω ψηλά.
[Νικολά Πουσέν - Η Ανάληψη της Παναγίας]
Και δεν μιλούσα σε κανέναν. Σε κανέναν.
Ένιωθα την καρδιά μου να φτερουγίζει. Ήμουν μόνο 16 (και Αυτός όχι πολύ μεγαλύτερος) μα δεν μιλούσα σε κανέναν.
Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν του το είπα. ΠΟΤΕ δεν έμαθε.
Και ήταν ανάμεσα τους σ’ αυτούς που μας έλεγαν να αγαπάμε.
Κι ύστερα χάθηκε…
Και πάλι κλαίω. Κι ας έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια από τότε…
Και τότε σκέφτομαι πάλι και πάλι και μου έρχονται εικόνες σκοτεινές, πολύ σκοτεινές.
Εγκλωβισμένος σε μια φυλακή, κάγκελα γύρω μου παντού.
Πως θα βγω από αυτήν;
Και δεν μπορώ σε κανέναν να μιλήσω. Ούτε να γράψω εδώ ποστ μαχητικά, ειρωνικά ή χαρούμενα. Γιατί τίποτα πια δεν έχει σημασία τίποτα. Τίποτα. Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω.
(Και ας έχω διαλέξει να κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου) Η ζωή μου χωρίς καμιά ουσία.
Και το μόνο που με σώζει η αγάπη Της. Η αγάπη της μάνας. Με αποδέχεται. Δεν μιλάμε πολύ για αυτό αλλά σχεδόν με αγαπάει, νοιώθω, παραπάνω από πριν.
Και το μόνο που με σώζει η αγάπη δύο-τριών καλών φίλων. Μπορεί να μην τους βλέπω συχνά αλλά ξέρω ότι νοιάζονται. Με αποδέχονται. Με αποδέχονται. Κανείς τους δεν είναι gay – ποτέ δεν είχα gay φίλους – αλλά με αποδέχονται.
Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεφύγω από την ΜΕΓΑΛΗ μου θλίψη ολοκληρωτικά. Πολλές φορές γελάω και δείχνω χαρούμενος και ξένοιαστος και οι άλλοι πιστεύουν ότι είμαι χαρούμενος, ναι το πιστεύουν:
«Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ να έχεις κατάθλιψη».
Μια άμυνα. Μια άμυνα.
Μια άμυνα να τα γράψω και όλα αυτά. Να ξορκίσω το κακό, να το βγάλω από μέσα μου.
Ότι και να κάνω όμως τίποτα δεν θα αλλάξει. Ποτέ δεν θα με αποδεχτούν. ΠΟΤΕ. Και ο Χριστός θα κρύβεται μέσα μου –μέσα μου- εκεί που θέλει να κρύβεται. Ούτε στα οικοδομήματα τους,ούτε στα μυστήρια τους, ούτε στις τελετές τους, ούτε στο πλήθος τους.
Kαι ξέρω ότι νιώθει καλά εκεί ο Χριστός. Κρύβεται μέσα μου αλλά συνδέεται με όλους τους ανθρώπους, όλη την Δημιουργία, όλο το Σύμπαν. Γιατί το σώμα μου είναι ένα με όλα όσα με περιβάλλουν και όταν πεθάνω το Σύμπαν, ο Θεός και η Δημιουργία θα με δεχτεί και δεν θα με ρωτήσεις γιατί τον αγάπησες. Γιατί τον αγάπησες; Τίποτα πια δεν θα έχει σημασία.
Και ησυχάζω κάπως αλλά πάλι σκέφτομαι να λυτρωθώ. Να περάσω στην χώρα όπου τίποτα δεν θα έχει σημασία.
Και σκέφτομαι να κάνω τον σταυρό μου…
Ο Θεός να με συγχωρήσει…
Οι εικόνες αυτές με κατατρέχουν… όχι τόσο συχνά… (έχουν περάσει και 6 χρόνια)
αλά και πάλι με κατατρέχουν κάποιες φορές
Γιατί ποτέ δεν μ’ αφήσατε να μιλήσω, να εκφράσω την αγάπη μου. Με ρίξατε στο περιθώριο να ψάχνω για έρωτες της μιας βραδιάς σε μέρη σκοτεινά…
Και παρακαλώ να έρθει μια μέρα που θα με δεχτούν και Αυτός (αυτός που μίλαγε για αγάπη) θα βρίσκεται δίπλα μου και μαζί πιασμένοι χέρι-χέρι θα κάνουμε τρεις κύκλους. Και όλοι γύρω μας χαρούμενοι. Και ο Πατέρας μου θα ήταν και αυτός εκεί να βλέπει και να χαίρεται και όλοι οι συγγενείς οι συνάδελφοι και οι φίλοι…
Όχι να μας λοιδορούν και να μας φτύνουν λες και η αγάπη μας είναι έγκλημα, το υπέρτατο Κακό.
Μα ξέρω θα φύγω για τον κόσμο της σιωπής, όπου τίποτα δεν έχει σημασία.
Και θα έρθουν και άλλοι σαν και εμένα, όπως πριν από εμένα, και αυτοί θα φύγουν και άλλοι και άλλοι….
Και τα όνειρα που έκανα σαν 15 χρονών, να έβρισκα έναν συνομήλικο και μαζί να παίζουμε σε εκδρομές, να διασκεδάζουμε άλλα και να παρακολουθούμε με τα χέρια ενωμένα μέσα στην εκκλησία μια Θ. Λειτουργία πότε δεν θα γίνουν πραγματικότητα. Ποτέ. Και όλο θα κλαίω, θα κλαίω και πριν 200 χρόνια και μετά από 200 χρόνια θα κλαίω, θα κλαίω. Ποτέ δεν θα σταματήσει ο πόνος. Ποτέ.
[Άντον βαν Ντάικ - Η Σταύρωση του Χριστού]
Και μετά, περνάνε τα χρόνια και μπλέκω σε δύσκολες και επικύνδινες καταστάσεις που είναι ενάντια στις αρχές μου. Και τότε είναι που θέλω έναν ιερέα για να με εξαγνίσει και να μου ξεπλύνει τις αμαρτίες και τα κρίματα. Μα δεν βρίσκω κανέναν να με καταλάβει.
Και τότε είναι που θέλω Εκείνον (τον μόνο που μ’ αγάπησε). Εκείνον που ήρθε αργότερα και έμεινε στην ζωή μου για 2 χρόνια. Θέλω να έρθει να με προστατέψει. Όπως τότε που κλεινόμασταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και ένιωθα τόσο ασφαλής και ας μην είχα νιώσει ότι είχα νιώσει ότι και για Αυτόν (Αυτόν που μιλούσε για αγάπη) αλλά τον απομάκρυνα με τις βλακείες μου. Και τώρα αυτός ποτέ δεν θα ξανάρθει. Δεν είχα καταλάβει πόσο μ’ αγαπούσε.
Όλο λάθη. Βαρέθηκα. Και μένει πλέον μόνο να σκέφτομαι μες στην σιωπή τον κόσμο της σιωπής. Και μένει πλέον μόνο να βουρκώνω, να βουρκώνω…
Eίναι φορές που νιώθω τόσο εγκλωβισμένος, με συνθλίβουν τόσα πολλά.
Αυτός.
[Αντόνι Τσίζερι - Ίδε ο Άνθρωπος]
Η πιο ωραία ιστορία. Το πιο ωραίο παραμύθι. Αυτός που ήρθε για να σηκώσει τις αμαρτίες μας.
Ένας Θεός που γίνεται άνθρωπος. Και μας λυτρώνει από την κακία, το μίσος, τον πόνο που προκαλούμε ο ένας στον άλλον. Και είναι Αυτός η μόνη απάντηση στον θάνατο.
Και τότε σκέφτομαι όσους πιστεύουν σε Αυτόν… και με πιάνουν κλάματα.
Γιατί;
Γιατί με απορρίπτουν;Για κάτι που ΕΙΜΑΙ και όχι για κάτι που διάλεξα.
Και τότε έρχονται στον νου μου εικόνες σκοτεινές…
Και γυρνάω πίσω στα χρόνια του κατηχητικού….
Μας έλεγαν να αγαπάμε ο ένας τον άλλον μα εννοούσαν να μισούμε κάθε άλλον που είναι διαφορετικός…
Και θυμάμαι Αυτόν (όχι τον Θεό που έγινε άνθρωπος) αλλά Αυτόν που για πρώτη φορά με έκανε να πετάξω ψηλά.
[Νικολά Πουσέν - Η Ανάληψη της Παναγίας]
Και δεν μιλούσα σε κανέναν. Σε κανέναν.
Ένιωθα την καρδιά μου να φτερουγίζει. Ήμουν μόνο 16 (και Αυτός όχι πολύ μεγαλύτερος) μα δεν μιλούσα σε κανέναν.
Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν του το είπα. ΠΟΤΕ δεν έμαθε.
Και ήταν ανάμεσα τους σ’ αυτούς που μας έλεγαν να αγαπάμε.
Κι ύστερα χάθηκε…
Και πάλι κλαίω. Κι ας έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια από τότε…
Και τότε σκέφτομαι πάλι και πάλι και μου έρχονται εικόνες σκοτεινές, πολύ σκοτεινές.
Εγκλωβισμένος σε μια φυλακή, κάγκελα γύρω μου παντού.
Πως θα βγω από αυτήν;
Και δεν μπορώ σε κανέναν να μιλήσω. Ούτε να γράψω εδώ ποστ μαχητικά, ειρωνικά ή χαρούμενα. Γιατί τίποτα πια δεν έχει σημασία τίποτα. Τίποτα. Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω.
(Και ας έχω διαλέξει να κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου) Η ζωή μου χωρίς καμιά ουσία.
Και το μόνο που με σώζει η αγάπη Της. Η αγάπη της μάνας. Με αποδέχεται. Δεν μιλάμε πολύ για αυτό αλλά σχεδόν με αγαπάει, νοιώθω, παραπάνω από πριν.
Και το μόνο που με σώζει η αγάπη δύο-τριών καλών φίλων. Μπορεί να μην τους βλέπω συχνά αλλά ξέρω ότι νοιάζονται. Με αποδέχονται. Με αποδέχονται. Κανείς τους δεν είναι gay – ποτέ δεν είχα gay φίλους – αλλά με αποδέχονται.
Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεφύγω από την ΜΕΓΑΛΗ μου θλίψη ολοκληρωτικά. Πολλές φορές γελάω και δείχνω χαρούμενος και ξένοιαστος και οι άλλοι πιστεύουν ότι είμαι χαρούμενος, ναι το πιστεύουν:
«Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ να έχεις κατάθλιψη».
Μια άμυνα. Μια άμυνα.
Μια άμυνα να τα γράψω και όλα αυτά. Να ξορκίσω το κακό, να το βγάλω από μέσα μου.
Ότι και να κάνω όμως τίποτα δεν θα αλλάξει. Ποτέ δεν θα με αποδεχτούν. ΠΟΤΕ. Και ο Χριστός θα κρύβεται μέσα μου –μέσα μου- εκεί που θέλει να κρύβεται. Ούτε στα οικοδομήματα τους,ούτε στα μυστήρια τους, ούτε στις τελετές τους, ούτε στο πλήθος τους.
Kαι ξέρω ότι νιώθει καλά εκεί ο Χριστός. Κρύβεται μέσα μου αλλά συνδέεται με όλους τους ανθρώπους, όλη την Δημιουργία, όλο το Σύμπαν. Γιατί το σώμα μου είναι ένα με όλα όσα με περιβάλλουν και όταν πεθάνω το Σύμπαν, ο Θεός και η Δημιουργία θα με δεχτεί και δεν θα με ρωτήσεις γιατί τον αγάπησες. Γιατί τον αγάπησες; Τίποτα πια δεν θα έχει σημασία.
Και ησυχάζω κάπως αλλά πάλι σκέφτομαι να λυτρωθώ. Να περάσω στην χώρα όπου τίποτα δεν θα έχει σημασία.
Και σκέφτομαι να κάνω τον σταυρό μου…
Ο Θεός να με συγχωρήσει…
Οι εικόνες αυτές με κατατρέχουν… όχι τόσο συχνά… (έχουν περάσει και 6 χρόνια)
αλά και πάλι με κατατρέχουν κάποιες φορές
Γιατί ποτέ δεν μ’ αφήσατε να μιλήσω, να εκφράσω την αγάπη μου. Με ρίξατε στο περιθώριο να ψάχνω για έρωτες της μιας βραδιάς σε μέρη σκοτεινά…
Και παρακαλώ να έρθει μια μέρα που θα με δεχτούν και Αυτός (αυτός που μίλαγε για αγάπη) θα βρίσκεται δίπλα μου και μαζί πιασμένοι χέρι-χέρι θα κάνουμε τρεις κύκλους. Και όλοι γύρω μας χαρούμενοι. Και ο Πατέρας μου θα ήταν και αυτός εκεί να βλέπει και να χαίρεται και όλοι οι συγγενείς οι συνάδελφοι και οι φίλοι…
Όχι να μας λοιδορούν και να μας φτύνουν λες και η αγάπη μας είναι έγκλημα, το υπέρτατο Κακό.
Μα ξέρω θα φύγω για τον κόσμο της σιωπής, όπου τίποτα δεν έχει σημασία.
Και θα έρθουν και άλλοι σαν και εμένα, όπως πριν από εμένα, και αυτοί θα φύγουν και άλλοι και άλλοι….
Και τα όνειρα που έκανα σαν 15 χρονών, να έβρισκα έναν συνομήλικο και μαζί να παίζουμε σε εκδρομές, να διασκεδάζουμε άλλα και να παρακολουθούμε με τα χέρια ενωμένα μέσα στην εκκλησία μια Θ. Λειτουργία πότε δεν θα γίνουν πραγματικότητα. Ποτέ. Και όλο θα κλαίω, θα κλαίω και πριν 200 χρόνια και μετά από 200 χρόνια θα κλαίω, θα κλαίω. Ποτέ δεν θα σταματήσει ο πόνος. Ποτέ.
[Άντον βαν Ντάικ - Η Σταύρωση του Χριστού]
Και μετά, περνάνε τα χρόνια και μπλέκω σε δύσκολες και επικύνδινες καταστάσεις που είναι ενάντια στις αρχές μου. Και τότε είναι που θέλω έναν ιερέα για να με εξαγνίσει και να μου ξεπλύνει τις αμαρτίες και τα κρίματα. Μα δεν βρίσκω κανέναν να με καταλάβει.
Και τότε είναι που θέλω Εκείνον (τον μόνο που μ’ αγάπησε). Εκείνον που ήρθε αργότερα και έμεινε στην ζωή μου για 2 χρόνια. Θέλω να έρθει να με προστατέψει. Όπως τότε που κλεινόμασταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και ένιωθα τόσο ασφαλής και ας μην είχα νιώσει ότι είχα νιώσει ότι και για Αυτόν (Αυτόν που μιλούσε για αγάπη) αλλά τον απομάκρυνα με τις βλακείες μου. Και τώρα αυτός ποτέ δεν θα ξανάρθει. Δεν είχα καταλάβει πόσο μ’ αγαπούσε.
Όλο λάθη. Βαρέθηκα. Και μένει πλέον μόνο να σκέφτομαι μες στην σιωπή τον κόσμο της σιωπής. Και μένει πλέον μόνο να βουρκώνω, να βουρκώνω…
Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2006
16/12 H ημέρα που αγάπησα την αστυνομία, η ημέρα που σιχάθηκα την gay ζωή στην Ελλάδα…
Χριστούγεννα. στολισμένοι δρόμοι, ένα υπέροχο Σύνταγμα. Είχα σκοπό στην αρχή της ημέρας να δω την ταινία C.R.A.Z.Y. αλλά… ταινία με gay θεματολογία σε ποιον να το πεις να την δείτε μαζί; Έτσι λοιπόν ζύγισα τις σκέψεις μου και αποφάσισα να πάω να την δω μόνος. Στον δρόμο το μετάνιωσα και είπα κάποιος θα βρεθεί να την δούμε μαζί άλλη μέρα, ίσως η φίλη μου η Μαρία ή ο Ηλίας(ο μόνος gay φίλος που έχω) που σήμερα δεν μπορούσε, και έτσι κατέληξα να περπατάω μόνος στο Σύνταγμα. Χριστούγεννα. στολισμένοι δρόμοι, ένα υπέροχο Σύνταγμα.
Μ’ αρέσει να περπατάω. Μ’ αρέσει να περπατάω και στο Ζάπειο… συνήθως δεν ψάχνω ερωτική συντροφιά. Μ’ αρέσει να περπατάω και να παρατηρώ… Σύνορα Ζαπείου-Αμαλίας ένας νεαρός με πλησιάζει. Στα παγκάκια. Από την αρχή μου έλεγε η διαίσθηση μου ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αφού καθίσαμε σε ένα παγκάκι και συζητήσαμε για λίγο και ανταλλάξαμε ονόματα, ηλικίες κτλ να σου και ένας δεύτερος. «Ασφάλεια» μου λένε και οι δύο. Δεν φαίνονταν καθόλου για ασφαλίτες είχαν την κλασική όψη πρεζονιού και είχα καταλάβει ότι ήθελαν να με ληστέψουν… «Τι κάνεις εδώ;» «ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ;» «Διακινείς ναρκωτικά σε πουστράκια;»
«Δείξτε μου ταυτότητες αστυνομικού.»
«Προσέξε τον μην φύγει.»
«Με βλέπετε να προσπαθώ να φύγω;»
«Δείξε μας τι έχεις στην τσέπη σου.»
Χώνει το χέρι στην τσέπη μου ευτυχώς σ αυτήν που είχα ευρώ και όχι το Mp3.
«Λέφτα θέλετε; Ορίστε πάρτε τα»
Παρ’ όλο που είναι πρεζόνια και απλά ήθελαν να με ληστέψουν, συνεχίζουν το δούλεμα:
«Θες να μας δωροδοκήσεις; Δείξε μας τι έχεις στις τσέπες σου…»
Αποτυχημένη απόπειρα να τους ξεφύγω
«Να βγάλω το μαχαίρι να τον σφάξω;»
Βγάζω την θήκη για το πάσο, μεσα είχα χρήματα και έγγραφα
«Ορίστε πάρτε όσα χρήματα έχω.»
Τους τα δίνω.
«Έχείς κι άλλα δώστα όλα!»
«Δεν έχω άλλα.»
«Πάρτου το κινητό!»
«Βοήθεια, βοήθεια!»
Οι θρασύδειλοι μου αρπάζουν, το πάσο με όλα τα έγγραφα μου(ταυτότητες κτλ.) και εξαφανίζονται σούμπιτοι.
Το χειρότερο δεν είναι ότι με λήστεψαν, ότι μου πήραν χρήματα. Το χειρότερο είναι ότι πήραν όλα τα έγγραφα μου. Αυτό δεν μπορείς να το κρύψεις από τους γονείς σου. Τι να κάνω; Τι να κάνω; Να κάνω καταγγελία στην αστυνομία; Σύγχυση, πως θα μου συμπεριφερθούν;
Παίρνω τηλ. τον Ηλία «Καλύτερα να μην πας στην αστυνομία. Πριν 15 χρόνια που μου είχε συμβεί το ίδιο δεν πήγα.»[Ο Ηλίας είναι 18 χρόνια μεγαλύτερος μου.] Αποφασίζω το αντίθετο. Έξω από κάποια πρεσβεία στην Β.Σοφίας, ταραγμένος «που βρίσκεται το αστυνομικό τμήμα Συντάγματος;».Οδηγίες «Τι σου συνέβη;» Κλαίω. «Με λήστεψαν στο Ζάπειο. Δεν ξέρω αν πρέπει να το καταγγείλω. Ο πατέρας μου είναι αστυνομικός δεν θέλω να μάθει…».Συγκατάβαση, κατανόηση, καθυσυχασμός.
Φτάνω στον τμήμα. Στην είσοδο «τι θα θέλατε».Εξηγώ .Ακολουθούν διευκρινήσεις,ευγένεια…
Κατάθεση…Ευγενικοί, διακριτικοί, καθησυχαστικοί αστυνομικοί. Η αστυνομία του 2006; Επιτέλους!
Με αφορμή το περιστατικό που μου συνέβη θυμήθηκα και κάποια πράγματα που είχα γράψει στα μέλη ενός ιντερνετικού φόρουμ. Κολλάνε πιστεύω με την πρόσφατη περιπέτειά μου για αυτό τα ποστάρω. Είχα γράψει:
«Λοιπόν κανείς δεν ξέρεις πώς είναι να είσαι ομοφυλόφιλος. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας η ομοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή (εκτός των περιπτώσεων οπού κάποιος κάνει κάτι από περιέργεια).[Ο Θεός σε κάνει ελπίζω να μην δημιουργεί ανθρώπους εξ αρχής καταδικασμένους ο Θεός]
Λοιπόν δεν ξέρετε πως είναι να φοβάσαι και να ντρέπεσαι για αυτό που είσαι σε όλη την εφηβεία σου επειδή αυτό σου έχουν περάσει οι γύρω σου και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Να ερωτεύεσαι κάποιον και να μην μπορείς να πεις τίποτα, να παθαίνεις κατάθλιψη, να θες να αυτοκτονήσεις, να αρρωσταίνεις και σωματικά.. Να γράφεις έτσι πανελλήνιες να περνάς στην σχολή που είχες πρώτη επιλογή και αντί να χαίρεσαι να θες να αυτοκτονήσεις…
Σαν ενήλικας να πρέπει να αναζητάς ερωτική συντροφιά σε πάρκα, πορνοκινηματογράφους, ή από blind date.
Να κάνεις σχέση και να μην μπορείς να τον φιλήσεις στο δρόμο, ούτε καν να του πιάσεις το χέρι. Να ξέρεις ότι δεν έχεις δικαίωμα να παντρευτείς τον άνθρωπό σου μόνο και μόνο επειδή εσείς η πλειοψηφία θεωρείτε την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και όχι μια κατάσταση στην οποία μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική σχέση. Να ξέρεις ότι αν ανοίξεις συζήτηση με τον πατέρα σου για το θέμα μπορεί και να πάθει καρδιακή προσβολή η νευρικό κλονισμό (και δεν το λέω σαν σχήμα λόγου)…………………….»
Και άλλα και άλλα πολλά.
Ποιος φταίει για την γκετοποίηση; Φταίνε 2: η κοινωνία +οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι. Το Ζάπειο(το πάρκο εννοώ) όπως και το Πεδίο του Άρεως θα έπρέπε να είναι ένας χώρος όπου πηγαίνουν βόλτα και οι οικογενειάρχες και γιαγιές και η θεία μου η Πόπη. Αλλά και όλοι οι άλλοι δημόσιοι χώροι να είναι ανεκτικοί στο “να εκφραστούν” δυο ομοφυλόφιλοι. Αυτή η κατάντια πρέπει να σταματήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Υ.Γ.: Τουλάχιστον γλίτωσα κινητό και mp3
Υ.Γ.2: Ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω με τους γονείς μου… Και τα πρεζάκια έχουν όλα τα στοιχεία μου… Σε γενικές γραμμές δηλαδή ΦΟΒΑΜΑΙ τις επόμενες ημέρες…
Μ’ αρέσει να περπατάω. Μ’ αρέσει να περπατάω και στο Ζάπειο… συνήθως δεν ψάχνω ερωτική συντροφιά. Μ’ αρέσει να περπατάω και να παρατηρώ… Σύνορα Ζαπείου-Αμαλίας ένας νεαρός με πλησιάζει. Στα παγκάκια. Από την αρχή μου έλεγε η διαίσθηση μου ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αφού καθίσαμε σε ένα παγκάκι και συζητήσαμε για λίγο και ανταλλάξαμε ονόματα, ηλικίες κτλ να σου και ένας δεύτερος. «Ασφάλεια» μου λένε και οι δύο. Δεν φαίνονταν καθόλου για ασφαλίτες είχαν την κλασική όψη πρεζονιού και είχα καταλάβει ότι ήθελαν να με ληστέψουν… «Τι κάνεις εδώ;» «ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ;» «Διακινείς ναρκωτικά σε πουστράκια;»
«Δείξτε μου ταυτότητες αστυνομικού.»
«Προσέξε τον μην φύγει.»
«Με βλέπετε να προσπαθώ να φύγω;»
«Δείξε μας τι έχεις στην τσέπη σου.»
Χώνει το χέρι στην τσέπη μου ευτυχώς σ αυτήν που είχα ευρώ και όχι το Mp3.
«Λέφτα θέλετε; Ορίστε πάρτε τα»
Παρ’ όλο που είναι πρεζόνια και απλά ήθελαν να με ληστέψουν, συνεχίζουν το δούλεμα:
«Θες να μας δωροδοκήσεις; Δείξε μας τι έχεις στις τσέπες σου…»
Αποτυχημένη απόπειρα να τους ξεφύγω
«Να βγάλω το μαχαίρι να τον σφάξω;»
Βγάζω την θήκη για το πάσο, μεσα είχα χρήματα και έγγραφα
«Ορίστε πάρτε όσα χρήματα έχω.»
Τους τα δίνω.
«Έχείς κι άλλα δώστα όλα!»
«Δεν έχω άλλα.»
«Πάρτου το κινητό!»
«Βοήθεια, βοήθεια!»
Οι θρασύδειλοι μου αρπάζουν, το πάσο με όλα τα έγγραφα μου(ταυτότητες κτλ.) και εξαφανίζονται σούμπιτοι.
Το χειρότερο δεν είναι ότι με λήστεψαν, ότι μου πήραν χρήματα. Το χειρότερο είναι ότι πήραν όλα τα έγγραφα μου. Αυτό δεν μπορείς να το κρύψεις από τους γονείς σου. Τι να κάνω; Τι να κάνω; Να κάνω καταγγελία στην αστυνομία; Σύγχυση, πως θα μου συμπεριφερθούν;
Παίρνω τηλ. τον Ηλία «Καλύτερα να μην πας στην αστυνομία. Πριν 15 χρόνια που μου είχε συμβεί το ίδιο δεν πήγα.»[Ο Ηλίας είναι 18 χρόνια μεγαλύτερος μου.] Αποφασίζω το αντίθετο. Έξω από κάποια πρεσβεία στην Β.Σοφίας, ταραγμένος «που βρίσκεται το αστυνομικό τμήμα Συντάγματος;».Οδηγίες «Τι σου συνέβη;» Κλαίω. «Με λήστεψαν στο Ζάπειο. Δεν ξέρω αν πρέπει να το καταγγείλω. Ο πατέρας μου είναι αστυνομικός δεν θέλω να μάθει…».Συγκατάβαση, κατανόηση, καθυσυχασμός.
Φτάνω στον τμήμα. Στην είσοδο «τι θα θέλατε».Εξηγώ .Ακολουθούν διευκρινήσεις,ευγένεια…
Κατάθεση…Ευγενικοί, διακριτικοί, καθησυχαστικοί αστυνομικοί. Η αστυνομία του 2006; Επιτέλους!
Με αφορμή το περιστατικό που μου συνέβη θυμήθηκα και κάποια πράγματα που είχα γράψει στα μέλη ενός ιντερνετικού φόρουμ. Κολλάνε πιστεύω με την πρόσφατη περιπέτειά μου για αυτό τα ποστάρω. Είχα γράψει:
«Λοιπόν κανείς δεν ξέρεις πώς είναι να είσαι ομοφυλόφιλος. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας η ομοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή (εκτός των περιπτώσεων οπού κάποιος κάνει κάτι από περιέργεια).[Ο Θεός σε κάνει ελπίζω να μην δημιουργεί ανθρώπους εξ αρχής καταδικασμένους ο Θεός]
Λοιπόν δεν ξέρετε πως είναι να φοβάσαι και να ντρέπεσαι για αυτό που είσαι σε όλη την εφηβεία σου επειδή αυτό σου έχουν περάσει οι γύρω σου και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Να ερωτεύεσαι κάποιον και να μην μπορείς να πεις τίποτα, να παθαίνεις κατάθλιψη, να θες να αυτοκτονήσεις, να αρρωσταίνεις και σωματικά.. Να γράφεις έτσι πανελλήνιες να περνάς στην σχολή που είχες πρώτη επιλογή και αντί να χαίρεσαι να θες να αυτοκτονήσεις…
Σαν ενήλικας να πρέπει να αναζητάς ερωτική συντροφιά σε πάρκα, πορνοκινηματογράφους, ή από blind date.
Να κάνεις σχέση και να μην μπορείς να τον φιλήσεις στο δρόμο, ούτε καν να του πιάσεις το χέρι. Να ξέρεις ότι δεν έχεις δικαίωμα να παντρευτείς τον άνθρωπό σου μόνο και μόνο επειδή εσείς η πλειοψηφία θεωρείτε την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και όχι μια κατάσταση στην οποία μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική σχέση. Να ξέρεις ότι αν ανοίξεις συζήτηση με τον πατέρα σου για το θέμα μπορεί και να πάθει καρδιακή προσβολή η νευρικό κλονισμό (και δεν το λέω σαν σχήμα λόγου)…………………….»
Και άλλα και άλλα πολλά.
Ποιος φταίει για την γκετοποίηση; Φταίνε 2: η κοινωνία +οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι. Το Ζάπειο(το πάρκο εννοώ) όπως και το Πεδίο του Άρεως θα έπρέπε να είναι ένας χώρος όπου πηγαίνουν βόλτα και οι οικογενειάρχες και γιαγιές και η θεία μου η Πόπη. Αλλά και όλοι οι άλλοι δημόσιοι χώροι να είναι ανεκτικοί στο “να εκφραστούν” δυο ομοφυλόφιλοι. Αυτή η κατάντια πρέπει να σταματήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Υ.Γ.: Τουλάχιστον γλίτωσα κινητό και mp3
Υ.Γ.2: Ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω με τους γονείς μου… Και τα πρεζάκια έχουν όλα τα στοιχεία μου… Σε γενικές γραμμές δηλαδή ΦΟΒΑΜΑΙ τις επόμενες ημέρες…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)