Γιατί το blog μου κατεβάζει ρολά…

συνέχεια από το προπροηγούμενο…

Έχεις ασκήσει ποτέ εσύ βία ήταν η επόμενη ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου. Σκέφτηκα και η αλήθεια είναι ότι στην εξωδιαδυκτιακή –αληθινή ζωή ποτέ δεν άσκησα βία(ίσως μια φορά στα χρόνια του δημοτικού όταν είχα αγανακτήσει από το αλλεπάλληλο bulling ενός συμμαθητή μου και αντέδρασα εκδικητικά σε μια στιγμή αδυναμίας του, όπου όλοι τον είχαν βάλει κάτω και πήγα και του έριξα και εγώ μία-είχα μετανιώσει πικρά).

Αλλά στην διαδυκτιακή μου ζωή ντρέπομαι για τις ανώριμες αντιδράσεις μου και τις βίαιες-άγαρμπες λεκτικές εξάρσεις μου. Και μήπως οι bloggers είναι αμέτοχοι βίας; Και με δική μου συμμετοχή πέσαμε να την φάμε την γυναίκα την Αμάντα Μιχαλοπούλου επειδή απλά είπε την άποψη της. Και την λέει και επωνύμως.. Ενώ λοιπόν είμαι τελείως ήρεμος στην κανονική μου ζωή στο διαδίκτυο επιδεικνύω μια απαράδεκτη συμπεριφορά που ίσως προωθεί λίγο και το ίδιο το μέσο έστω και αν στην 1η περίπτωση οι απόψεις ήταν 180 μοίρες αντίθετες με αυτές που πιστεύω καθώς για μένα η κοινωνική ενσωμάτωση και ένταξη είναι ζήτημα ζωής και θανάτου και στην 2η αδικήθηκα.

Αυτό που επίσης με προβληματίζει με οδηγεί στην απόφαση να σταματήσω να ιστολογώ δημοσίως και να συνεχίσω private είναι η μεγάλη δημοτικότητα που έχει λάβει το blog μου(μη προσδοκώμενη όταν το ξεκίνησα). Ανάθεμα την βλακεία μου να διαλέξω χτυπητό όνομα-έγινε λόγω του 1ου ποστ αυτό. Βρίσκομαι συνεχώς στα 100 πρώτα τόσο στο μετρητή της wordpress όσο και της Αλέξα page rank. Άρχισα να συζητιέμαι μέχρι και σε φόρα. Δεν ξέρω αν αξίζει τόση δημοτικότητα το blog μου(κατ εμε σίγουρα όχι, αυτά που γράφω εδώ είναι πολύ εύκολα και απλά- έχω γράψει πολύ σημαντικότερα πράγματα). Σίγουρα όμως δεν την επιδιώκω αυτήν την δημοφιλία. Όλο αυτό έχει αρχίσει να με φοβίζει. Για αυτό έχω γίνει κακός να μην αναδημοσιεύουν τίποτα παραδοσιακά ΜΜΕ ή και στο ίντερνετ χωρίς μια ερωτησούλα(π.χ. forum χωρίς να το γνωρίζω και όχι από κανένα κόμπλεξ(μωρέ καλύτερα να τα έπαιρναν και να τα αναδημοσίευαν χωρίς να αναφέρουν πηγή π.χ. «διάβασα σε ένα blog τα παρακάτω» κτλ). Προσπαθώ να το ελέγξω όσο μπορώ αλλά είναι φυσικό να μην ελέγχεται το όλο πράγμα. Βέβαια για το forum στο οποίο με αναδημοσίευσαν είχα σχηματίσει την χειρότερη εντύπωση μετά από αυτά που διάβασα εδώ[θα παραβλέψω το γεγονός ότι πιάστηκαν κοτσίδα με κοτσίδα «τα κορίτσια» για τον κουραμπιέ του sex shop] και θα επισημάνω την παρακάτω απαράδεκτη φράση: «έχθρα έχω για αυτούς που ενώ είναι στο περιθώριο προσπαθούν απεγνωσμένα να δείξουν ότι δεν είναι». Μα να συναντώ τα ίδια παντού με απογοητεύει. Τελικά το έχουμε πιστέψει 100% ότι είμαστε στο περιθώριο και δεν βγαίνουμε με τίποτα από εκεί;






Με φοβίζει αντί να με χαροποιεί αυτή η ξαφνική δημοφιλία. Απέκτησα λοιπόν περισσότερες ανασφάλειες φόβους λοιπόν με την δημόσια έκθεση μου και αυτοί οι φόβοι μου εντάθηκαν αφού διαπίστωσα την δημοτικότητα του blog.[Μήπως και ότι φοβάμαι δεν είναι μέρος της «GAY LIFE IN GREECE»;]Για αυτό λοιπόν θα το κλείσω. Ίσως θα μπορούσα να ξαναγυρίσω όταν η blogosfaira θα έχει 100.000 ή 200.000 ιστολογία οπότε θα μπορέσω να χαθώ πιο εύκολα μέσα στο πλήθος .Δεν θέλω να γίνω γνωστός, δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε δυστυχώς ακτιβιστής. Kαι για το ότι γράφω μπορεί, ίσως να πληρώσω βαρύ τίμημα και δεν το θέλω… Λοιπόν πολύ με προβλημάτιζε όλο αυτό και δεν ήξέρα πόσο θα αντέξω καθώς το blogging εκτός των άλλων με φθείρει απίστευτα και μου κλέβει απίστευτη ενέργεια. Σίγουρα το ότι γράφω δημόσια οφείλεται ίσως και αυτό στις αυτοκαταστροφικές μου τάσεις.



Ισως θα μπορούσα να βάλω ένα χ σε όλα τα παραπάνω να γίνω αναίσθητος και να συνεχίσω ακάθεκτος λες και δεν με διαβάζει κανείς γιατί έτσι και αλλιώς
είμαι ήδη νεκρός και τίποτα δεν έχει σημασία για το τι θα μου συμβεί ή όχι.
Το ότι ζω είναι αμφισβήτισμημο. Οσα έχω ζήσει και όσα θα ζήσω δεν έχουν καμία σημασία, η ανυπαρξία η ανυπαρξία θα είναι η κατάληξη η ανυπαρξία που ενυπάρχει μέσα μας στην ίδια μας την ύπαρξη και κανείς δεν το καταλαβαίνει ζούμε χωρίς να υπάρχουμε ούτε καν το ξέρουμε. Είμαστε το ίδιο με μια πέτρα ή με το νερό ενός ποταμού. Μια τόσο δα μικρούλα τρισδιάστατη κολλημένη σκια σε έναν κόσμο 11 διατάσεων. Ένα τίποτα σε ένα απέραντο και ακατανόητο σύμπαν.

Έχω ήδη πεθάνει και θα έπρεπε να είχα ήδη πεθάνει και το μόνο που με σώζει είναι ο δειλός μου εαυτός : Ερωτεύτηκα και ποτέ δεν βρήκα την δύναμη να πω τίποτα.


Λοιπόν πιάνω τα μαλλιά μου, τα χέρια μου αλλοιώνουν το πρόσωπό μου δεν καπνίζω ούτε πίνω αλλά αν το έκανα θα είχα κατεβάσει μπουκάλια και πακέτα. Είμαι άχρωμος και άοσμος δεν , πίνω , δεν καπνίζω, δεν οδηγώ. Τείνω δε τα 2 τελευταία χρόνια, αφού τελείωσε η μία και μοναδική μακροχρόνια σχέση που έκανα να μετατρέπω σε ένα ασεξουαλικο πλάσμα(ακόμα χειρότερα δε από όταν άνοιξα αυτό το blog αλλά ίσως να έχω βρει και την υγειά μου ;) ) Είμαι βαρετός, άχρωμος και άοσμος και για αυτό δεν καταλαβαίνω πως το προσωπικό μου ημερολόγιο έχει τόση επιτυχία που δεν την θέλω κιόλας…

Τέλος πάντων θα το κλείσω και λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τους λίγους και καλούς που έγιναν φίλοι του blog. Nα θυμάστε ουδείς αναντικατάστατος. Το δικό μου κενό θα έρθουν να το καλύψουν εκατοντάδες άλλοι για αυτό μην ανησυχείτε…

[ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΜΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ ΠΛΗΡΩΣ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΤΟ BLOG MOY ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΥΒΡΙΣΤΗ ΑΠΟ ΤΟ PRESS.GR. ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ.]

Προς press.gr κοιτάτε να τα συμμαζεύετε τα σχόλια σας.

~~~~
Α κάτι τελευταίο! Αν υπάρχει ρατσισμός για τους ομοφυλόφιλους που να δείτε τι ρατσισμός υπάρχει για τους ρομαντικούς και τους αθώους…

Και ετεροφυλόφιλος να είσαι. Για να δούμε:
Aς υποθέσουμε ότι ήσαστε ετεροφυλόφιλος. Ένας straight λίγο διαφορετικός από το ρεύμα της εποχής. Εσείς δεν τρέχετε στα club, παρόλο που είστε πολύ νέος, ούτε μια φορά δεν έχετε πατήσει το πόδι σας εκεί, δεν έχετε αμαξιές χλιδάτες και δεν ντύνεστε trendy. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι είσαστε ρομαντικός. Ότι έχετε γραμμένη την διαδεδομένη ετεροφυλόφιλη ζωή και φίλους περίπου σαν εσάς.. Είστε το καλύτερο παιδί που μπορεί να υπάρξει…. Αλλά δεν σας ενδιαφέρουν οι εφήμερες σχέσεις και είστε ώριμος πολύ ώριμος για την ηλικία σας. Θέλετε να βρείτε μια κοπέλα, να μην είναι θεούσα αλλά απλά να σας καταλαβαίνει, να έχετε σχέση αποκλειστική ε και να μην ενδιαφέρεται για το πότε θα την βγάλετε στα μπουζούκια και τα club. Να μην είναι τρελή και σας σπάει τα νεύρα και σας παίρνει ανά μισάωρο τηλέφωνο να σαλιαρίσετε ή να σας ελέγξει ούτε βέβαια απ’ την άλλη να συναντιέστε ανά μήνα και να σας έχει σαν την «ρομαντική καβάντζα». Να είναι αληθινή σαν και εσάς. Να είναι 24, 25, 26 χρονών και να είναι έτοιμη να κάνει οικογένεια σαν εσάς!!!
Πείτε μου τώρα για τον Θεό ένας straight, όπως και αυτός που περιέγραψα πως μπορεί να ζήσει σήμερα;

Πόσο εγκλωβισμένος αισθάνεται; Τι μπορεί να κάνει και πόσο θα αντέξει; Ε; Πως καταντήσαμε έτσι γενικώς; Πόσο πιο fake μπορούμε να γίνουμε;

Καλά ίδιες καταστάσεις ισχύουν και για κοπέλες που θέλουν να βρουν κάτι αντίστοιχο και φυσικά και για τους ομοφυλόφιλους/ες. Ο ρομαντισμός απέθανε. Ψάξτε αν θέλετε να βρείτε ρομαντικούς με το κυάλι πλέον…


Γιατί σεξ το μικρό μου δαχτυλάκι να κουνήσω το βρίσκω πανεύκολα, παρόλο που είμαι και μπάζο. Ποιος θα μου ξεπληρώσει όμως που λόγω της υποκριτικά συντηρητικής κοινωνίας ούτε μια φορά δεν έχω κοιμηθεί αγκαλιά με κάποιον που αγαπώ. Πως μπορεί να σταματήσει τέτοιος πόνος.. Μόνο ο θάνατος. Καταλαβαίνετε τα αδιέξοδα;



Ένα ποστ ακόμα σε λίγες ημέρες για το ποια είναι "τα δικά μου πρότυπα" και αποχωρώ φίλτατοι. Δεν την παλεύω άλλο.

Θα ήμουν αχάριστος αν δεν ευχαριστήσουσα όλους όσους με βάλατε στα link σας. Με τιμά που με επιλέξατε.

[Ήθελα να το παίξω dimitris(genius) αλλά δεν είμαι.]

Είναι φορές που νιώθω να συνθλίβομαι.

[αφιερωμένο εξαιρετικά στο κατηχητικό που πήγαινα μικρός]

Eίναι φορές που νιώθω τόσο εγκλωβισμένος, με συνθλίβουν τόσα πολλά.

Αυτός.

[Αντόνι Τσίζερι - Ίδε ο Άνθρωπος]

Η πιο ωραία ιστορία. Το πιο ωραίο παραμύθι. Αυτός που ήρθε για να σηκώσει τις αμαρτίες μας.

Ένας Θεός που γίνεται άνθρωπος. Και μας λυτρώνει από την κακία, το μίσος, τον πόνο που προκαλούμε ο ένας στον άλλον. Και είναι Αυτός η μόνη απάντηση στον θάνατο.

Και τότε σκέφτομαι όσους πιστεύουν σε Αυτόν… και με πιάνουν κλάματα.
Γιατί;
Γιατί με απορρίπτουν;Για κάτι που ΕΙΜΑΙ και όχι για κάτι που διάλεξα.

Και τότε έρχονται στον νου μου εικόνες σκοτεινές…



Και γυρνάω πίσω στα χρόνια του κατηχητικού….
Μας έλεγαν να αγαπάμε ο ένας τον άλλον μα εννοούσαν να μισούμε κάθε άλλον που είναι διαφορετικός…

Και θυμάμαι Αυτόν (όχι τον Θεό που έγινε άνθρωπος) αλλά Αυτόν που για πρώτη φορά με έκανε να πετάξω ψηλά.


[Νικολά Πουσέν - Η Ανάληψη της Παναγίας]

Και δεν μιλούσα σε κανέναν. Σε κανέναν.

Ένιωθα την καρδιά μου να φτερουγίζει. Ήμουν μόνο 16 (και Αυτός όχι πολύ μεγαλύτερος) μα δεν μιλούσα σε κανέναν.
Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν του το είπα. ΠΟΤΕ δεν έμαθε.
Και ήταν ανάμεσα τους σ’ αυτούς που μας έλεγαν να αγαπάμε.


Κι ύστερα χάθηκε…

Και πάλι κλαίω. Κι ας έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια από τότε…

Και τότε σκέφτομαι πάλι και πάλι και μου έρχονται εικόνες σκοτεινές, πολύ σκοτεινές.


Εγκλωβισμένος σε μια φυλακή, κάγκελα γύρω μου παντού.


Πως θα βγω από αυτήν;


Και δεν μπορώ σε κανέναν να μιλήσω. Ούτε να γράψω εδώ ποστ μαχητικά, ειρωνικά ή χαρούμενα. Γιατί τίποτα πια δεν έχει σημασία τίποτα. Τίποτα. Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω.

(Και ας έχω διαλέξει να κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου) Η ζωή μου χωρίς καμιά ουσία.

Και το μόνο που με σώζει η αγάπη Της. Η αγάπη της μάνας. Με αποδέχεται. Δεν μιλάμε πολύ για αυτό αλλά σχεδόν με αγαπάει, νοιώθω, παραπάνω από πριν.

Και το μόνο που με σώζει η αγάπη δύο-τριών καλών φίλων. Μπορεί να μην τους βλέπω συχνά αλλά ξέρω ότι νοιάζονται. Με αποδέχονται. Με αποδέχονται. Κανείς τους δεν είναι gay – ποτέ δεν είχα gay φίλους – αλλά με αποδέχονται.



Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεφύγω από την ΜΕΓΑΛΗ μου θλίψη ολοκληρωτικά. Πολλές φορές γελάω και δείχνω χαρούμενος και ξένοιαστος και οι άλλοι πιστεύουν ότι είμαι χαρούμενος, ναι το πιστεύουν:
«Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ να έχεις κατάθλιψη».
Μια άμυνα. Μια άμυνα.

Μια άμυνα να τα γράψω και όλα αυτά. Να ξορκίσω το κακό, να το βγάλω από μέσα μου.

Ότι και να κάνω όμως τίποτα δεν θα αλλάξει. Ποτέ δεν θα με αποδεχτούν. ΠΟΤΕ. Και ο Χριστός θα κρύβεται μέσα μου –μέσα μου- εκεί που θέλει να κρύβεται. Ούτε στα οικοδομήματα τους,ούτε στα μυστήρια τους, ούτε στις τελετές τους, ούτε στο πλήθος τους.

Kαι ξέρω ότι νιώθει καλά εκεί ο Χριστός. Κρύβεται μέσα μου αλλά συνδέεται με όλους τους ανθρώπους, όλη την Δημιουργία, όλο το Σύμπαν. Γιατί το σώμα μου είναι ένα με όλα όσα με περιβάλλουν και όταν πεθάνω το Σύμπαν, ο Θεός και η Δημιουργία θα με δεχτεί και δεν θα με ρωτήσεις γιατί τον αγάπησες. Γιατί τον αγάπησες; Τίποτα πια δεν θα έχει σημασία.



Και ησυχάζω κάπως αλλά πάλι σκέφτομαι να λυτρωθώ. Να περάσω στην χώρα όπου τίποτα δεν θα έχει σημασία.

Και σκέφτομαι να κάνω τον σταυρό μου…

Ο Θεός να με συγχωρήσει…

Οι εικόνες αυτές με κατατρέχουν… όχι τόσο συχνά… (έχουν περάσει και 6 χρόνια)
αλά και πάλι με κατατρέχουν κάποιες φορές

Γιατί ποτέ δεν μ’ αφήσατε να μιλήσω, να εκφράσω την αγάπη μου. Με ρίξατε στο περιθώριο να ψάχνω για έρωτες της μιας βραδιάς σε μέρη σκοτεινά…

Και παρακαλώ να έρθει μια μέρα που θα με δεχτούν και Αυτός (αυτός που μίλαγε για αγάπη) θα βρίσκεται δίπλα μου και μαζί πιασμένοι χέρι-χέρι θα κάνουμε τρεις κύκλους. Και όλοι γύρω μας χαρούμενοι. Και ο Πατέρας μου θα ήταν και αυτός εκεί να βλέπει και να χαίρεται και όλοι οι συγγενείς οι συνάδελφοι και οι φίλοι…

Όχι να μας λοιδορούν και να μας φτύνουν λες και η αγάπη μας είναι έγκλημα, το υπέρτατο Κακό.



Μα ξέρω θα φύγω για τον κόσμο της σιωπής, όπου τίποτα δεν έχει σημασία.

Και θα έρθουν και άλλοι σαν και εμένα, όπως πριν από εμένα, και αυτοί θα φύγουν και άλλοι και άλλοι….

Και τα όνειρα που έκανα σαν 15 χρονών, να έβρισκα έναν συνομήλικο και μαζί να παίζουμε σε εκδρομές, να διασκεδάζουμε άλλα και να παρακολουθούμε με τα χέρια ενωμένα μέσα στην εκκλησία μια Θ. Λειτουργία πότε δεν θα γίνουν πραγματικότητα. Ποτέ. Και όλο θα κλαίω, θα κλαίω και πριν 200 χρόνια και μετά από 200 χρόνια θα κλαίω, θα κλαίω. Ποτέ δεν θα σταματήσει ο πόνος. Ποτέ.


[Άντον βαν Ντάικ - Η Σταύρωση του Χριστού]

Και μετά, περνάνε τα χρόνια και μπλέκω σε δύσκολες και επικύνδινες καταστάσεις που είναι ενάντια στις αρχές μου. Και τότε είναι που θέλω έναν ιερέα για να με εξαγνίσει και να μου ξεπλύνει τις αμαρτίες και τα κρίματα. Μα δεν βρίσκω κανέναν να με καταλάβει.

Και τότε είναι που θέλω Εκείνον (τον μόνο που μ’ αγάπησε). Εκείνον που ήρθε αργότερα και έμεινε στην ζωή μου για 2 χρόνια. Θέλω να έρθει να με προστατέψει. Όπως τότε που κλεινόμασταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και ένιωθα τόσο ασφαλής και ας μην είχα νιώσει ότι είχα νιώσει ότι και για Αυτόν (Αυτόν που μιλούσε για αγάπη) αλλά τον απομάκρυνα με τις βλακείες μου. Και τώρα αυτός ποτέ δεν θα ξανάρθει. Δεν είχα καταλάβει πόσο μ’ αγαπούσε.



Όλο λάθη. Βαρέθηκα. Και μένει πλέον μόνο να σκέφτομαι μες στην σιωπή τον κόσμο της σιωπής. Και μένει πλέον μόνο να βουρκώνω, να βουρκώνω…

16/12 H ημέρα που αγάπησα την αστυνομία, η ημέρα που σιχάθηκα την gay ζωή στην Ελλάδα…

Χριστούγεννα. στολισμένοι δρόμοι, ένα υπέροχο Σύνταγμα. Είχα σκοπό στην αρχή της ημέρας να δω την ταινία C.R.A.Z.Y. αλλά… ταινία με gay θεματολογία σε ποιον να το πεις να την δείτε μαζί; Έτσι λοιπόν ζύγισα τις σκέψεις μου και αποφάσισα να πάω να την δω μόνος. Στον δρόμο το μετάνιωσα και είπα κάποιος θα βρεθεί να την δούμε μαζί άλλη μέρα, ίσως η φίλη μου η Μαρία ή ο Ηλίας(ο μόνος gay φίλος που έχω) που σήμερα δεν μπορούσε, και έτσι κατέληξα να περπατάω μόνος στο Σύνταγμα. Χριστούγεννα. στολισμένοι δρόμοι, ένα υπέροχο Σύνταγμα.
Μ’ αρέσει να περπατάω. Μ’ αρέσει να περπατάω και στο Ζάπειο… συνήθως δεν ψάχνω ερωτική συντροφιά. Μ’ αρέσει να περπατάω και να παρατηρώ… Σύνορα Ζαπείου-Αμαλίας ένας νεαρός με πλησιάζει. Στα παγκάκια. Από την αρχή μου έλεγε η διαίσθηση μου ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αφού καθίσαμε σε ένα παγκάκι και συζητήσαμε για λίγο και ανταλλάξαμε ονόματα, ηλικίες κτλ να σου και ένας δεύτερος. «Ασφάλεια» μου λένε και οι δύο. Δεν φαίνονταν καθόλου για ασφαλίτες είχαν την κλασική όψη πρεζονιού και είχα καταλάβει ότι ήθελαν να με ληστέψουν… «Τι κάνεις εδώ;» «ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ;» «Διακινείς ναρκωτικά σε πουστράκια;»
«Δείξτε μου ταυτότητες αστυνομικού.»
«Προσέξε τον μην φύγει.»
«Με βλέπετε να προσπαθώ να φύγω;»
«Δείξε μας τι έχεις στην τσέπη σου.»
Χώνει το χέρι στην τσέπη μου ευτυχώς σ αυτήν που είχα ευρώ και όχι το Mp3.
«Λέφτα θέλετε; Ορίστε πάρτε τα»
Παρ’ όλο που είναι πρεζόνια και απλά ήθελαν να με ληστέψουν, συνεχίζουν το δούλεμα:
«Θες να μας δωροδοκήσεις; Δείξε μας τι έχεις στις τσέπες σου…»
Αποτυχημένη απόπειρα να τους ξεφύγω
«Να βγάλω το μαχαίρι να τον σφάξω;»
Βγάζω την θήκη για το πάσο, μεσα είχα χρήματα και έγγραφα
«Ορίστε πάρτε όσα χρήματα έχω.»
Τους τα δίνω.
«Έχείς κι άλλα δώστα όλα!»
«Δεν έχω άλλα.»
«Πάρτου το κινητό!»
«Βοήθεια, βοήθεια!»
Οι θρασύδειλοι μου αρπάζουν, το πάσο με όλα τα έγγραφα μου(ταυτότητες κτλ.) και εξαφανίζονται σούμπιτοι.
Το χειρότερο δεν είναι ότι με λήστεψαν, ότι μου πήραν χρήματα. Το χειρότερο είναι ότι πήραν όλα τα έγγραφα μου. Αυτό δεν μπορείς να το κρύψεις από τους γονείς σου. Τι να κάνω; Τι να κάνω; Να κάνω καταγγελία στην αστυνομία; Σύγχυση, πως θα μου συμπεριφερθούν;
Παίρνω τηλ. τον Ηλία «Καλύτερα να μην πας στην αστυνομία. Πριν 15 χρόνια που μου είχε συμβεί το ίδιο δεν πήγα.»[Ο Ηλίας είναι 18 χρόνια μεγαλύτερος μου.] Αποφασίζω το αντίθετο. Έξω από κάποια πρεσβεία στην Β.Σοφίας, ταραγμένος «που βρίσκεται το αστυνομικό τμήμα Συντάγματος;».Οδηγίες «Τι σου συνέβη;» Κλαίω. «Με λήστεψαν στο Ζάπειο. Δεν ξέρω αν πρέπει να το καταγγείλω. Ο πατέρας μου είναι αστυνομικός δεν θέλω να μάθει…».Συγκατάβαση, κατανόηση, καθυσυχασμός.
Φτάνω στον τμήμα. Στην είσοδο «τι θα θέλατε».Εξηγώ .Ακολουθούν διευκρινήσεις,ευγένεια…
Κατάθεση…Ευγενικοί, διακριτικοί, καθησυχαστικοί αστυνομικοί. Η αστυνομία του 2006; Επιτέλους!

Με αφορμή το περιστατικό που μου συνέβη θυμήθηκα και κάποια πράγματα που είχα γράψει στα μέλη ενός ιντερνετικού φόρουμ. Κολλάνε πιστεύω με την πρόσφατη περιπέτειά μου για αυτό τα ποστάρω. Είχα γράψει:

«Λοιπόν κανείς δεν ξέρεις πώς είναι να είσαι ομοφυλόφιλος. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας η ομοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή (εκτός των περιπτώσεων οπού κάποιος κάνει κάτι από περιέργεια).[Ο Θεός σε κάνει ελπίζω να μην δημιουργεί ανθρώπους εξ αρχής καταδικασμένους ο Θεός]
Λοιπόν δεν ξέρετε πως είναι να φοβάσαι και να ντρέπεσαι για αυτό που είσαι σε όλη την εφηβεία σου επειδή αυτό σου έχουν περάσει οι γύρω σου και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Να ερωτεύεσαι κάποιον και να μην μπορείς να πεις τίποτα, να παθαίνεις κατάθλιψη, να θες να αυτοκτονήσεις, να αρρωσταίνεις και σωματικά.. Να γράφεις έτσι πανελλήνιες να περνάς στην σχολή που είχες πρώτη επιλογή και αντί να χαίρεσαι να θες να αυτοκτονήσεις…

Σαν ενήλικας να πρέπει να αναζητάς ερωτική συντροφιά σε πάρκα, πορνοκινηματογράφους, ή από blind date.
Να κάνεις σχέση και να μην μπορείς να τον φιλήσεις στο δρόμο, ούτε καν να του πιάσεις το χέρι. Να ξέρεις ότι δεν έχεις δικαίωμα να παντρευτείς τον άνθρωπό σου μόνο και μόνο επειδή εσείς η πλειοψηφία θεωρείτε την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και όχι μια κατάσταση στην οποία μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική σχέση. Να ξέρεις ότι αν ανοίξεις συζήτηση με τον πατέρα σου για το θέμα μπορεί και να πάθει καρδιακή προσβολή η νευρικό κλονισμό (και δεν το λέω σαν σχήμα λόγου)…………………….»

Και άλλα και άλλα πολλά.

Ποιος φταίει για την γκετοποίηση; Φταίνε 2: η κοινωνία +οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι. Το Ζάπειο(το πάρκο εννοώ) όπως και το Πεδίο του Άρεως θα έπρέπε να είναι ένας χώρος όπου πηγαίνουν βόλτα και οι οικογενειάρχες και γιαγιές και η θεία μου η Πόπη. Αλλά και όλοι οι άλλοι δημόσιοι χώροι να είναι ανεκτικοί στο “να εκφραστούν” δυο ομοφυλόφιλοι. Αυτή η κατάντια πρέπει να σταματήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Υ.Γ.: Τουλάχιστον γλίτωσα κινητό και mp3

Υ.Γ.2: Ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω με τους γονείς μου… Και τα πρεζάκια έχουν όλα τα στοιχεία μου… Σε γενικές γραμμές δηλαδή ΦΟΒΑΜΑΙ τις επόμενες ημέρες…