Φέτος ήρθε ο George Michael Aθήνα…
Για αυτό και εγώ αποφάσισα να ποστάρω ένα από τα πιο sexy videoclip του. Αυτό το το videoklip βγήκε ως αντίδραση αφού τον συνέλαβαν επειδή έκανε sex σε public toilet... Από τότε του βγήκε το όνομα ότι το χει το κουσούρι…
Πραγματικά καυτό και όταν πρωτοείδα σε μικρή ηλικία(κάπου στα 14 νομίζω ήμουν) ε χμ…
Είδατε τι κάνουν οι κακές επιρροές ;)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2007
Πέμπτη 12 Απριλίου 2007
Tι θα ήμασταν χωρίς την τέχνη;
Ευχαριστώ πάρα πολύ τον RooF που μου έδωσε την δυνατότητα να κάνω κομμάτι αυτού του blog μου τις 7 πιο αγαπημένες μου ταινίες…
Και επειδή πρόκειται για ταινίες τα λόγια περισσεύουν για αυτό θα μιλήσουν οι ίδιες οι εικόνες…
Ξεκινάω όμως πριν παρουσιάσω την 7αδα με μια ταινία εκτός συναγωνισμού . Πρόκειται φυσικά για τον φοβερό «μπακαλόγατο» ή «Της κακομοίρας» επίσημα. Τρελές ατάκες απίστευτο γέλιο:
Εκτός συναγωνισμού βγάζω επίσης τον δεκάλογο του Kieslowski που είναι σειρά ταινιών και γυρίστηκε για την πολωνική τηλεόραση.
Ειδικά η 1η ταινία είναι συγκλονιστική.
~~~
Και τώρα η 7άδα:
7. 21 Grams:
6. Νύφες:
5. Amelie:
Προειδοποίηση για όσους δεν το έχουν δει!!!! Το παρακάτω βιντεάκι είναι το τέλος της ταινίας.
4. Fight Club:
Προειδοποιώ επίσης και εδώ όσους δεν το έχουν δει(αν και εμένα αυτή η σκηνή με παρακίνησε για να την δω). Το παράκατω βιντεάκι είναι το απίστευτο και ανατρεπτικό τέλος του fight club!!!
3. Love Actually:
[youtube=http://youtube.com/watch?v=AvHmtB8D4ZE]
[youtube=http://youtube.com/watch?v=5m2T5yfgsZ0]
2.V for vendetta:
[youtube=http://youtube.com/watch?v=wpu-_eVHrIU]
Ουπς… Η ιστορία του Adam Santler παρόμοια μ’ αυτή του Bush;;; Για να δούμε:
[youtube=http://youtube.com/watch?v=W9bm_dj-XwQ]
1.Speedway junky:
Παραδίδω την σκυτάλη στους εξις 7: darkenlight, grievedsolitude, les_boi, good as you, keimgreek, Κώστα, me_special. Aν και όποτε θελήσετε-μπορέσετε!
[Update: Μιας και ο keimgreek έβαλε 10 x στην σκυτάλη… δίνω πάσα στον alagrecque. Σκέφτηκα στην αρχή ότι έχει θεματικό blog και δεν κολλάει για αυτό και δεν τον συμπεριέλαβα αλλά ίσως κάπως συνδυάσει-έστω και συνειρμικά- την μαγειρική με κάποιες ταινίες ε; Αν και όποτε μπορέσεις (και αν δεν σου βάζω δύσκολα) αγαπητέ alagrecque γράφεις…]
Και επειδή πρόκειται για ταινίες τα λόγια περισσεύουν για αυτό θα μιλήσουν οι ίδιες οι εικόνες…
Ξεκινάω όμως πριν παρουσιάσω την 7αδα με μια ταινία εκτός συναγωνισμού . Πρόκειται φυσικά για τον φοβερό «μπακαλόγατο» ή «Της κακομοίρας» επίσημα. Τρελές ατάκες απίστευτο γέλιο:
Εκτός συναγωνισμού βγάζω επίσης τον δεκάλογο του Kieslowski που είναι σειρά ταινιών και γυρίστηκε για την πολωνική τηλεόραση.
Ειδικά η 1η ταινία είναι συγκλονιστική.
~~~
Και τώρα η 7άδα:
7. 21 Grams:
6. Νύφες:
5. Amelie:
Προειδοποίηση για όσους δεν το έχουν δει!!!! Το παρακάτω βιντεάκι είναι το τέλος της ταινίας.
4. Fight Club:
Προειδοποιώ επίσης και εδώ όσους δεν το έχουν δει(αν και εμένα αυτή η σκηνή με παρακίνησε για να την δω). Το παράκατω βιντεάκι είναι το απίστευτο και ανατρεπτικό τέλος του fight club!!!
3. Love Actually:
[youtube=http://youtube.com/watch?v=AvHmtB8D4ZE]
[youtube=http://youtube.com/watch?v=5m2T5yfgsZ0]
2.V for vendetta:
[youtube=http://youtube.com/watch?v=wpu-_eVHrIU]
Ουπς… Η ιστορία του Adam Santler παρόμοια μ’ αυτή του Bush;;; Για να δούμε:
[youtube=http://youtube.com/watch?v=W9bm_dj-XwQ]
1.Speedway junky:
Παραδίδω την σκυτάλη στους εξις 7: darkenlight, grievedsolitude, les_boi, good as you, keimgreek, Κώστα, me_special. Aν και όποτε θελήσετε-μπορέσετε!
[Update: Μιας και ο keimgreek έβαλε 10 x στην σκυτάλη… δίνω πάσα στον alagrecque. Σκέφτηκα στην αρχή ότι έχει θεματικό blog και δεν κολλάει για αυτό και δεν τον συμπεριέλαβα αλλά ίσως κάπως συνδυάσει-έστω και συνειρμικά- την μαγειρική με κάποιες ταινίες ε; Αν και όποτε μπορέσεις (και αν δεν σου βάζω δύσκολα) αγαπητέ alagrecque γράφεις…]
Πέμπτη 5 Απριλίου 2007
Μεγάλη Παρασκευή
Άνοιξη… και μύρισε θάνατο όπως λέει η αγαπημένη giotavita…
Οι χαιρετισμοί της Παναγίας μαζί με τους ύμνους της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την Μεγάλη Παρασκευή είναι κατά την γνώμη μου από τα πιο όμορφα και αισθαντικά άσματα της παγκόσμιας μουσικής.
Πέτρoς Γαϊτάvoς, Ύμνοι Μεγάλης Παρασκευής:
~~~
Καλή ανάσταση στις καρδιές όλων(πιστών και μη)!
Οι χαιρετισμοί της Παναγίας μαζί με τους ύμνους της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την Μεγάλη Παρασκευή είναι κατά την γνώμη μου από τα πιο όμορφα και αισθαντικά άσματα της παγκόσμιας μουσικής.
Πέτρoς Γαϊτάvoς, Ύμνοι Μεγάλης Παρασκευής:
~~~
Καλή ανάσταση στις καρδιές όλων(πιστών και μη)!
Δευτέρα 2 Απριλίου 2007
Δευτέρα 26 Μαρτίου 2007
No more wap / Tap dogs
Το pc μου επισκευάσθη!!! Όχι άλλο wap, όχι άλλα κεφαλαία γράμματα!!!
Μες στο Σαβ/κο είδα τους Tap dogs! Καλοί ήτανε :)
Πολύ διαφορετικό θέαμα σε σχέση με αυτά που έχουμε συνηθίσει.
Αναπόφευκτα στο μυαλό μου ήρθε και η σύγκριση για την τελετή έναρξης στους Ολυμπιακούς.
Χμ… σε εμάς τους Έλληνες έχει βγει η φήμη του γλεντζε
ενώ βλέπω ότι εμείς το φιλοσοφούμε πολύ περισσότερο(και μαγκιά μας ίσως!):
Μες στο Σαβ/κο είδα τους Tap dogs! Καλοί ήτανε :)
Πολύ διαφορετικό θέαμα σε σχέση με αυτά που έχουμε συνηθίσει.
Αναπόφευκτα στο μυαλό μου ήρθε και η σύγκριση για την τελετή έναρξης στους Ολυμπιακούς.
Χμ… σε εμάς τους Έλληνες έχει βγει η φήμη του γλεντζε
ενώ βλέπω ότι εμείς το φιλοσοφούμε πολύ περισσότερο(και μαγκιά μας ίσως!):
Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2007
Oι δημοσιογάφοι φοβούνται τα blogs. Και όλο το υπάρχον κατεστημένο γενικά το διαδίκτυο.
Και είναι φυσικό. Αφού πλέον το να είσαι δημοσιογράφος δεν σημαίνει «κάνω ρεπορτάζ» άλλα «σχολιάζω την επικαιρότητα». Αν οι δημοσιογράφοι έκαναν ρεπορτάζ δεν θα είχαν να φοβηθούν σχεδόν τίποτα. Αφού όμως έχουν μετατραπεί σε σχολιαστές ας μην διεκδικούν μονοπώλια. Ο καθένας μας μπορεί να έχει άποψη και ο καθένας πρέπει να μπορεί να την δημοσιεύει.
Το διαδίκτυο φυσικά δεν το φοβούνται μόνο οι δημοσιογράφοι. Οι δισκογραφικές έχουν χάσει τον ύπνο τους και στο μέλλον θα τον χάσουν οι εκδοτικοί οίκοι, οι γκαλερί και πολλοί άλλοι. Όλοι αυτοί που νομίζουν δηλαδή ότι η διαχείριση της τέχνης πρέπει να βρίσκεται στα χέρια λίγων. Έτσι λοιπόν, μέχρι σήμερα, είχαμε μεγαλοεκδότες, δισκογραφικές και δημοσιοσχετίστες να καθορίζουν τι θα ακούσουμε, δούμε και διαβάσουμε. Η τέχνη βρίσκονταν στα χέρια λίγων και παράγονταν από χέρια λίγων καλλιτεχνών, οι ευκαιρίες δίνονταν πάντα αν τα έργα σου ήταν σύμφωνα με την αισθητική λίγων όμως με την απίστευτη διαφήμιση καταναλώνονταν από τις μάζες.
Η τέχνη και η γνώση όμως δεν «παράγεται» για να «καταναλωθεί». Ένα έργο τέχνης «δημιουργείται» για να «επικοινωνήσει» και να γίνει στην χειρότερη περίπτωση αντικείμενο απόλαυσης και στην καλύτερη αξιακό σύμβολο. Επιπλέον είμαστε όλοι εν δυνάμει καλλιτέχνες, αφού όλοι έχουμε την σπίθα της δημιουργικότητας μέσα μας. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να μας απαγορέψει να εκθέσουμε τα έργα μας δημόσια. Κάτι τέτοιο ήταν μέχρι σήμερα πρακτικά αδύνατο. Με το διαδίκτυο όμως όλο το σύστημα καταρρέει. Μέσα από αυτό ο καθένας μπορεί να ξεπεράσει όλο το σύστημα των μεγάλων ΜΜΕ που δεν δίνουν φωνή σε νέους, στην ηλικία αλλά και σε ιδέες, ανθρώπους.
Δύο πνευματικές επαναστάσεις μπορούν να συγκριθούν μ’ αυτό που ζούμε σήμερα. Η μία είναι όταν η ανάγνωση και η γραφή έπαψε να είναι προνόμιο των λίγων, του ιερατείου, και η δεύτερη αυτή που προήλθε από την ανακάλυψη της τυπογραφίας.
Πάντα υπάρχει ένα μειονέκτημα: είναι πιθανό αν σήμερα ζούσε η Άννα Φρανκ το διαδικτιακό της ημερολόγιο της να είχε χαθεί μέσα στην πληθώρα των άλλων. Αλλά αυτό δεν αναιρεί όλα τα παραπάνω.
Και βέβαια όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι στο μέλλον blogger, wordoress, youtube, myspace, και παρόμοια site θα συνεχίσουν να παρέχουν δωρεάν στους χρήστες τις υπηρεσίες τους.
Aνυπομονώ να βγει το ψηφιακό χαρτί! Μια οθόνη στο πάχος χαρτιού που θα μπορείς μέχρι και να την διπλώνεις σαν εφημερίδα… Εκεί να δεις πανικός!!!
Το διαδίκτυο φυσικά δεν το φοβούνται μόνο οι δημοσιογράφοι. Οι δισκογραφικές έχουν χάσει τον ύπνο τους και στο μέλλον θα τον χάσουν οι εκδοτικοί οίκοι, οι γκαλερί και πολλοί άλλοι. Όλοι αυτοί που νομίζουν δηλαδή ότι η διαχείριση της τέχνης πρέπει να βρίσκεται στα χέρια λίγων. Έτσι λοιπόν, μέχρι σήμερα, είχαμε μεγαλοεκδότες, δισκογραφικές και δημοσιοσχετίστες να καθορίζουν τι θα ακούσουμε, δούμε και διαβάσουμε. Η τέχνη βρίσκονταν στα χέρια λίγων και παράγονταν από χέρια λίγων καλλιτεχνών, οι ευκαιρίες δίνονταν πάντα αν τα έργα σου ήταν σύμφωνα με την αισθητική λίγων όμως με την απίστευτη διαφήμιση καταναλώνονταν από τις μάζες.
Η τέχνη και η γνώση όμως δεν «παράγεται» για να «καταναλωθεί». Ένα έργο τέχνης «δημιουργείται» για να «επικοινωνήσει» και να γίνει στην χειρότερη περίπτωση αντικείμενο απόλαυσης και στην καλύτερη αξιακό σύμβολο. Επιπλέον είμαστε όλοι εν δυνάμει καλλιτέχνες, αφού όλοι έχουμε την σπίθα της δημιουργικότητας μέσα μας. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να μας απαγορέψει να εκθέσουμε τα έργα μας δημόσια. Κάτι τέτοιο ήταν μέχρι σήμερα πρακτικά αδύνατο. Με το διαδίκτυο όμως όλο το σύστημα καταρρέει. Μέσα από αυτό ο καθένας μπορεί να ξεπεράσει όλο το σύστημα των μεγάλων ΜΜΕ που δεν δίνουν φωνή σε νέους, στην ηλικία αλλά και σε ιδέες, ανθρώπους.
Δύο πνευματικές επαναστάσεις μπορούν να συγκριθούν μ’ αυτό που ζούμε σήμερα. Η μία είναι όταν η ανάγνωση και η γραφή έπαψε να είναι προνόμιο των λίγων, του ιερατείου, και η δεύτερη αυτή που προήλθε από την ανακάλυψη της τυπογραφίας.
Πάντα υπάρχει ένα μειονέκτημα: είναι πιθανό αν σήμερα ζούσε η Άννα Φρανκ το διαδικτιακό της ημερολόγιο της να είχε χαθεί μέσα στην πληθώρα των άλλων. Αλλά αυτό δεν αναιρεί όλα τα παραπάνω.
Και βέβαια όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι στο μέλλον blogger, wordoress, youtube, myspace, και παρόμοια site θα συνεχίσουν να παρέχουν δωρεάν στους χρήστες τις υπηρεσίες τους.
Aνυπομονώ να βγει το ψηφιακό χαρτί! Μια οθόνη στο πάχος χαρτιού που θα μπορείς μέχρι και να την διπλώνεις σαν εφημερίδα… Εκεί να δεις πανικός!!!
Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2007
Δημήτρης Παπαιωάννου «2»: Δεν χρεάζεται δύναμη, για να αγγίξεις την ευτυχία.
Υ.Γ.(στην αρχή!) : Ζήτώ εκ των προτέρων συγνώμη από τον αναγνώστη για το τόσο μεγάλο κείμενο… Τα μεγάλα κείμενα σε ένα blog το ξέρω προκαλούν δυσφορία. Ελπίζω όμως να είναι ενδιαφέρον.
Η πρώτη εντύπωση:
Αμέσως μόλις επέστρεψα από την παράσταση «2» του Δ.Παπαιωάνου έγραψα στον υπολογιστή μου:
Είδα το «2» αλλά δεν μου άρεσε. Εντάξει, η performance των χορευτών και η μουσική ήταν πολύ καλά. Αλλά όλα τα υπόλοιπα… Δεν μου άρεσε εκτός από την τελευταία σκηνή. Η τελευταία σκηνή ήταν η μόνη που ήταν συγκλονιστική και έλεγε τόσα πολλά… Αλλά όλο το υπόλοιπο έργο ήταν μέτριο κάποιες στιγμές, αδιάφορο και βαρετό τις περισσότερες και κακό κάποιες άλλες.
Όλα αυτά παρ’ όλο που είμαι ομοφυλόφιλος. Ναι, δεν μου είπε τίποτα παρ’ όλο που είμαι ομοφυλόφιλος. Έχοντας λοιπόν διαβάσει την κριτική του Ν. Δήμου καθώς και τα σχόλια των αναγνωστών του, τρόμαξα που το χαρακτήρισαν ως gay έργο ενώ εγώ δεν διέκρινα τίποτε τέτοιο…Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι(πάντα υπάρχουν και πολλές μάλιστα εξαιρέσεις) για να φέρω κάποια παραδείγματα ποτέ δεν ήμασταν μέλη μιας αντροπαρέας που πανηγυρίζει σε ποδοσφαιρικά γεγονότα (οι ομοφυλόφιλοι θα έλεγα ότι μάλλον απεχθάνονται αυτές τις αντροπαρέες), ποτέ ως έφηβοι και ως ενήλικοι δεν βάλαμε στις φαντασιώσεις μας ένα γυναικείο κορμί ώστε να χαθούμε κάποια στιγμή στην αγκαλιά του και ελάχιστοι ντύσαμε με απαστράπτον ύφασμα και κυκλοφορήσαμε στα μπουζούκια μια γκόμενα με απώτερο σκοπό να την γαμ.…με γιατί αλλιώς θα τα παίζαμε, που είπε κ τραγουδιστής. Και αυτά είναι ενδεικτικά παραδείγματα. Αν ο Παπαιωάννου ήθελε να μιλήσει για τους ομοφυλόφιλους πολύ πιθανόν, μιας και όλη η ιδέα εμπεριείχε και κάποια στοιχεία χιούμορ, αντί για πανηγύρια για ένα γκολ θα έδειχνε πανηγύρια για μία eurovision, αντί για μια τεράστια κούκλα barbie θα χρησιμοποιούσε έναν τεράστιο φαλλό π.χ και αντί για τα μπουζούκια ως χώρο για να αναζητήσεις εύκολα sex γιατί αλλιώς θα τα παίξεις θα μας προέβαλε ένα dark room.
Αυτό που μου προξένησε επίσης απορίες στα σχόλια του προαναφερθέντος blogger ήταν ότι ένα αδιάφορο έργο το χαρακτήρισε ως αδιάφορο , επειδή είχε δήθεν ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο. Και αυτό που μου προξένησε όχι μόνο απορίες αλλά και θλίψη ήταν οι απόψεις πολλών ότι στην τέχνη πρέπει να αποκλείονται οι ομοφυλοφιλικές αναφορές επειδή δήθεν δεν αφορούν τους περισσότερους(!!!).Βέβαια όλο όσοι εξέφρασαν τέτοιες απόψεις δεν θα το έλεγαν αυτό αν είχαν απέναντι τους τον Καβάφη. [Η για να φέρω κάτι πιο σύγχρονο και ενταγμένο στην ποπ κουλτούρα της εποχής ας δουν την ταινία V for Vedetta που βρίθει ομοφυλοφιλικών αναφορών και ας ξαναμιλήσουν μετά για το αν ένα έργο τέχνης με ομοφυλοφιλικές αναφορές μπορεί ή όχι να μας αφορά όλους…]. Ένα έργο με ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο μπορεί να είναι κακό, αδιάφορο, μέτριο, καλό ή συγκλονιστικό. Ένα έργο με ετεροφυλοφιλικό περιεχόμενο μπορεί επίσης να είναι κακό, αδιάφορο, μέτριο, καλό ή συγκλονιστικό. Το πώς θα το χαρακτηρίσεις όμως δεν εξαρτάται (ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να εξαρτάται) από το αν είσαι ομοφυλόφιλος ή όχι (ή ετεροφυλόφιλος ή όχι).
Και σε εμένα το «2» δεν μου φάνηκε αδιάφορο επειδή είχε ως θέμα του τους ετεροφυλόφιλους άντρες αλλά επειδή δεν πέτυχε τον στόχο του, εκτός από κάποιες επιτυχημένες σκηνές, μου φάνηκε άνευρο, ενώ κάποιες άλλες στιγμές ένιωσα να προκαλεί το κοινό χωρίς να ήταν απαραίτητο. Και το κυριότερο; Μιλούσε για τους ετεροφυλόφιλους άντρες με όλα τα κλισέ που μπορεί να φανταστεί κανείς. Και όμως υπάρχουν τόσες εξαιρέσεις. [Κάτι παρόμοιο φαντάζομαι θα δω και στο δημοφιλές straight story απ’ την ανάποδη…Ετεροφυλόφιλοι συντελεστές του έργου να μιλάνε για την καταπίεση που μπορεί να νιώθει ένας ομοφυλόφιλος. Όμως από ότι φαντάζομαι δεν θα πετύχουν τον στόχο τους επειδή κυρίως δεν έχουν νιώσει την αφόρητη εσωτερική καταπίεση που μπορεί να νιώθει ένας ομοφυλόφιλος. Θα πετύχουν βέβαια και ήδη το έχουν κάνει, να μαζέψουν λεφτά από το ετεροφυλοφιλικό κοινό που θα μαζευτεί σωρηδόν στις αίθουσες για να γελάσει με τις «λούγκρες» αυτό όμως είναι θέμα ενός άλλου ποστ.]. Όπως κάθε γενική συζήτηση και κάθε κλισέ που περιγράφει τους/τις ομοφυλόφιλους/ες και τους/τις ετεροφυλοφιλους/ές και τις σχέσεις που τους διέπουν με αφήνει παγερά αδιάφορο(π.χ. οι γυναίκες δεν έχουν τόση ανάγκη από σεξ όσο οι άντρες, οι γυναίκες απατούν με την ψυχή τους- οι άντρες μόνο με το σώμα τους κλπ), κάπως έτσι με άφησε αδιάφορο και το «2» στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης. Δεν πιστεύω στις κλισέ αντιλήψεις και στις γενικεύσεις και αυτό γιατί όποτε ακούω μία, συνήθως η ζωή την μεθεπόμενη, μου δείχνει κάτι αντίθετο.
Και η δεύτερη ανάγνωση:
Η παραπάνω ήταν η αρχική μου άποψη για τι «2».
Και όμως ενώ το μυαλό μου συνέχιζε να επεξεργάζεται τα όσα είδε συνέβη κάτι θαυμαστό: παραδέχτηκα τον Παπαιωάννου. Γιατί το «2» είναι ένα από τα έργα που μας αφορούν όλους και εμπεριέχει ένα μήνυμα συγκλονιστικό αν διαβάσεις λίγο κάτω από την επιφάνεια.
Γιατί ποια ήταν η ουσία του έργου τελικά; Να ποια ήταν(κατά την προσωπική μου οπτική πάντα): Σπαταλάμε την ζωή μας σε ανούσια και ευτελή πράγματα καταδικασμένοι και βουτηγμένοι μες στην μοναξιά μας (Με την ευκαιρία ας εξηγήσω ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να εκλαμβάνουν την Barbie ως εκπρόσωπο του φύλου τους στην παράσταση. Η Barbie λειτουργούσε ως σύμβολο για τις φαντασιώσεις των ετεροφυλόφιλων αντρών σε πρώτο επίπεδο και σε δεύτερο επίπεδο όπου βρίσκεται και η ουσία, ως σύμβολο του sex για όλους μας, όποια μορφή και αν παίρνει αυτό…το sex που τόσο το μεγαλοποιούμε στις μέρες μας και το συναντάμε παντού, ένα sex όμως πλαστικό: να γιατί η barbie ήταν ένα τεράστιο πλαστικό τέρας).Ενώ ο πραγματικός σκοπός της είναι να βρούμε τον Άλλον, τον Έναν με τον οποίο θα γίνουμε Δυο. Και για να γίνει αυτό δεν θέλει δύναμη, αρκεί να σπρώξουμε μαλακά. Είναι τόσο απλό σε αντίθεση με την πολύπλοκη και ανούσια ζωή μας. Είναι τόσο εύκολο να υπάρξει αληθινή επαφή μεταξύ δύο ανθρώπων και όμως το έχουμε κάνει τόσο δύσκολο στις μέρες μας. Είναι τόσο εύκολο και είναι το μόνο που θα γεμίσει την ζωή μας, που θα μας φτάσει στα ουράνια. Εκεί που νομίζουμε ότι βρίσκεται Αυτός ο Ένας. Έτσι τον βλέπουμε σαν Θεό, σαν άγγελο, τόσο μακρινό, τόσο άπιαστο, ακατόρθωτο να τον φτάσουμε αδύνατο. Και έτσι προσπαθούμε να φτάσουμε τον Ουρανό με ένα σωρό άλλους τρόπους όμως πάντα αυτοί μας προδίδουν, πάντα πέφτουμε κάτω. Και η πόρτα; Η πόρτα δεν ανοίγει γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι στις ανασφάλειες μας και του φόβους μας, νομίζουμε ότι θέλει πολύ δύναμη. Και όμως αρκεί να σπρώξουμε μαλακά…
Να λοιπόν εν κατακλείδι το νόημα της παράστασης:Η ζωή μας σπαταλιέται ανούσια σε παιχνίδια(κάθε είδους), ταξίδια(αν και η σκηνή με τα ταξίδια είχε και κάποιο άλλο συμβολικό νόημα), σεξ, πολιτική, λεφτά, καταναλωτικά αγαθά, μπουζούκια κλπ, γενικά ένα κενό lifestyle. Ενώ ο πραγματικός σκοπός είναι να βρούμε τον Έναν, τον Άλλον,* που μας φαντάζει σαν άπιαστος άγγελος, μας φαίνεται τόσο περίπλοκο και δύσκολο να τον βρούμε (για αυτό και σπαταλάμε ασκόπως την ζωή μας) και όμως είναι τόσο απλό: Δεν θέλει δύναμη, σπρώξε μαλακά την πόρτα. Και τότε όλα θα αποκτήσουν νόημα . Είναι τόσο απλό να αγγίξεις την ευτυχία.
*Και όχι μόνο τον Έναν αλλά και γενικότερα την αληθινή επαφή με κάθε άλλο, κάθε διπλανό μας, την αληθινή φιλία που τόσο λείπει και αυτή σήμερα.
Η πρώτη εντύπωση:
Αμέσως μόλις επέστρεψα από την παράσταση «2» του Δ.Παπαιωάνου έγραψα στον υπολογιστή μου:
Είδα το «2» αλλά δεν μου άρεσε. Εντάξει, η performance των χορευτών και η μουσική ήταν πολύ καλά. Αλλά όλα τα υπόλοιπα… Δεν μου άρεσε εκτός από την τελευταία σκηνή. Η τελευταία σκηνή ήταν η μόνη που ήταν συγκλονιστική και έλεγε τόσα πολλά… Αλλά όλο το υπόλοιπο έργο ήταν μέτριο κάποιες στιγμές, αδιάφορο και βαρετό τις περισσότερες και κακό κάποιες άλλες.
Όλα αυτά παρ’ όλο που είμαι ομοφυλόφιλος. Ναι, δεν μου είπε τίποτα παρ’ όλο που είμαι ομοφυλόφιλος. Έχοντας λοιπόν διαβάσει την κριτική του Ν. Δήμου καθώς και τα σχόλια των αναγνωστών του, τρόμαξα που το χαρακτήρισαν ως gay έργο ενώ εγώ δεν διέκρινα τίποτε τέτοιο…Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι(πάντα υπάρχουν και πολλές μάλιστα εξαιρέσεις) για να φέρω κάποια παραδείγματα ποτέ δεν ήμασταν μέλη μιας αντροπαρέας που πανηγυρίζει σε ποδοσφαιρικά γεγονότα (οι ομοφυλόφιλοι θα έλεγα ότι μάλλον απεχθάνονται αυτές τις αντροπαρέες), ποτέ ως έφηβοι και ως ενήλικοι δεν βάλαμε στις φαντασιώσεις μας ένα γυναικείο κορμί ώστε να χαθούμε κάποια στιγμή στην αγκαλιά του και ελάχιστοι ντύσαμε με απαστράπτον ύφασμα και κυκλοφορήσαμε στα μπουζούκια μια γκόμενα με απώτερο σκοπό να την γαμ.…με γιατί αλλιώς θα τα παίζαμε, που είπε κ τραγουδιστής. Και αυτά είναι ενδεικτικά παραδείγματα. Αν ο Παπαιωάννου ήθελε να μιλήσει για τους ομοφυλόφιλους πολύ πιθανόν, μιας και όλη η ιδέα εμπεριείχε και κάποια στοιχεία χιούμορ, αντί για πανηγύρια για ένα γκολ θα έδειχνε πανηγύρια για μία eurovision, αντί για μια τεράστια κούκλα barbie θα χρησιμοποιούσε έναν τεράστιο φαλλό π.χ και αντί για τα μπουζούκια ως χώρο για να αναζητήσεις εύκολα sex γιατί αλλιώς θα τα παίξεις θα μας προέβαλε ένα dark room.
Αυτό που μου προξένησε επίσης απορίες στα σχόλια του προαναφερθέντος blogger ήταν ότι ένα αδιάφορο έργο το χαρακτήρισε ως αδιάφορο , επειδή είχε δήθεν ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο. Και αυτό που μου προξένησε όχι μόνο απορίες αλλά και θλίψη ήταν οι απόψεις πολλών ότι στην τέχνη πρέπει να αποκλείονται οι ομοφυλοφιλικές αναφορές επειδή δήθεν δεν αφορούν τους περισσότερους(!!!).Βέβαια όλο όσοι εξέφρασαν τέτοιες απόψεις δεν θα το έλεγαν αυτό αν είχαν απέναντι τους τον Καβάφη. [Η για να φέρω κάτι πιο σύγχρονο και ενταγμένο στην ποπ κουλτούρα της εποχής ας δουν την ταινία V for Vedetta που βρίθει ομοφυλοφιλικών αναφορών και ας ξαναμιλήσουν μετά για το αν ένα έργο τέχνης με ομοφυλοφιλικές αναφορές μπορεί ή όχι να μας αφορά όλους…]. Ένα έργο με ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο μπορεί να είναι κακό, αδιάφορο, μέτριο, καλό ή συγκλονιστικό. Ένα έργο με ετεροφυλοφιλικό περιεχόμενο μπορεί επίσης να είναι κακό, αδιάφορο, μέτριο, καλό ή συγκλονιστικό. Το πώς θα το χαρακτηρίσεις όμως δεν εξαρτάται (ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να εξαρτάται) από το αν είσαι ομοφυλόφιλος ή όχι (ή ετεροφυλόφιλος ή όχι).
Και σε εμένα το «2» δεν μου φάνηκε αδιάφορο επειδή είχε ως θέμα του τους ετεροφυλόφιλους άντρες αλλά επειδή δεν πέτυχε τον στόχο του, εκτός από κάποιες επιτυχημένες σκηνές, μου φάνηκε άνευρο, ενώ κάποιες άλλες στιγμές ένιωσα να προκαλεί το κοινό χωρίς να ήταν απαραίτητο. Και το κυριότερο; Μιλούσε για τους ετεροφυλόφιλους άντρες με όλα τα κλισέ που μπορεί να φανταστεί κανείς. Και όμως υπάρχουν τόσες εξαιρέσεις. [Κάτι παρόμοιο φαντάζομαι θα δω και στο δημοφιλές straight story απ’ την ανάποδη…Ετεροφυλόφιλοι συντελεστές του έργου να μιλάνε για την καταπίεση που μπορεί να νιώθει ένας ομοφυλόφιλος. Όμως από ότι φαντάζομαι δεν θα πετύχουν τον στόχο τους επειδή κυρίως δεν έχουν νιώσει την αφόρητη εσωτερική καταπίεση που μπορεί να νιώθει ένας ομοφυλόφιλος. Θα πετύχουν βέβαια και ήδη το έχουν κάνει, να μαζέψουν λεφτά από το ετεροφυλοφιλικό κοινό που θα μαζευτεί σωρηδόν στις αίθουσες για να γελάσει με τις «λούγκρες» αυτό όμως είναι θέμα ενός άλλου ποστ.]. Όπως κάθε γενική συζήτηση και κάθε κλισέ που περιγράφει τους/τις ομοφυλόφιλους/ες και τους/τις ετεροφυλοφιλους/ές και τις σχέσεις που τους διέπουν με αφήνει παγερά αδιάφορο(π.χ. οι γυναίκες δεν έχουν τόση ανάγκη από σεξ όσο οι άντρες, οι γυναίκες απατούν με την ψυχή τους- οι άντρες μόνο με το σώμα τους κλπ), κάπως έτσι με άφησε αδιάφορο και το «2» στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης. Δεν πιστεύω στις κλισέ αντιλήψεις και στις γενικεύσεις και αυτό γιατί όποτε ακούω μία, συνήθως η ζωή την μεθεπόμενη, μου δείχνει κάτι αντίθετο.
Και η δεύτερη ανάγνωση:
Η παραπάνω ήταν η αρχική μου άποψη για τι «2».
Και όμως ενώ το μυαλό μου συνέχιζε να επεξεργάζεται τα όσα είδε συνέβη κάτι θαυμαστό: παραδέχτηκα τον Παπαιωάννου. Γιατί το «2» είναι ένα από τα έργα που μας αφορούν όλους και εμπεριέχει ένα μήνυμα συγκλονιστικό αν διαβάσεις λίγο κάτω από την επιφάνεια.
Γιατί ποια ήταν η ουσία του έργου τελικά; Να ποια ήταν(κατά την προσωπική μου οπτική πάντα): Σπαταλάμε την ζωή μας σε ανούσια και ευτελή πράγματα καταδικασμένοι και βουτηγμένοι μες στην μοναξιά μας (Με την ευκαιρία ας εξηγήσω ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να εκλαμβάνουν την Barbie ως εκπρόσωπο του φύλου τους στην παράσταση. Η Barbie λειτουργούσε ως σύμβολο για τις φαντασιώσεις των ετεροφυλόφιλων αντρών σε πρώτο επίπεδο και σε δεύτερο επίπεδο όπου βρίσκεται και η ουσία, ως σύμβολο του sex για όλους μας, όποια μορφή και αν παίρνει αυτό…το sex που τόσο το μεγαλοποιούμε στις μέρες μας και το συναντάμε παντού, ένα sex όμως πλαστικό: να γιατί η barbie ήταν ένα τεράστιο πλαστικό τέρας).Ενώ ο πραγματικός σκοπός της είναι να βρούμε τον Άλλον, τον Έναν με τον οποίο θα γίνουμε Δυο. Και για να γίνει αυτό δεν θέλει δύναμη, αρκεί να σπρώξουμε μαλακά. Είναι τόσο απλό σε αντίθεση με την πολύπλοκη και ανούσια ζωή μας. Είναι τόσο εύκολο να υπάρξει αληθινή επαφή μεταξύ δύο ανθρώπων και όμως το έχουμε κάνει τόσο δύσκολο στις μέρες μας. Είναι τόσο εύκολο και είναι το μόνο που θα γεμίσει την ζωή μας, που θα μας φτάσει στα ουράνια. Εκεί που νομίζουμε ότι βρίσκεται Αυτός ο Ένας. Έτσι τον βλέπουμε σαν Θεό, σαν άγγελο, τόσο μακρινό, τόσο άπιαστο, ακατόρθωτο να τον φτάσουμε αδύνατο. Και έτσι προσπαθούμε να φτάσουμε τον Ουρανό με ένα σωρό άλλους τρόπους όμως πάντα αυτοί μας προδίδουν, πάντα πέφτουμε κάτω. Και η πόρτα; Η πόρτα δεν ανοίγει γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι στις ανασφάλειες μας και του φόβους μας, νομίζουμε ότι θέλει πολύ δύναμη. Και όμως αρκεί να σπρώξουμε μαλακά…
Να λοιπόν εν κατακλείδι το νόημα της παράστασης:Η ζωή μας σπαταλιέται ανούσια σε παιχνίδια(κάθε είδους), ταξίδια(αν και η σκηνή με τα ταξίδια είχε και κάποιο άλλο συμβολικό νόημα), σεξ, πολιτική, λεφτά, καταναλωτικά αγαθά, μπουζούκια κλπ, γενικά ένα κενό lifestyle. Ενώ ο πραγματικός σκοπός είναι να βρούμε τον Έναν, τον Άλλον,* που μας φαντάζει σαν άπιαστος άγγελος, μας φαίνεται τόσο περίπλοκο και δύσκολο να τον βρούμε (για αυτό και σπαταλάμε ασκόπως την ζωή μας) και όμως είναι τόσο απλό: Δεν θέλει δύναμη, σπρώξε μαλακά την πόρτα. Και τότε όλα θα αποκτήσουν νόημα . Είναι τόσο απλό να αγγίξεις την ευτυχία.
*Και όχι μόνο τον Έναν αλλά και γενικότερα την αληθινή επαφή με κάθε άλλο, κάθε διπλανό μας, την αληθινή φιλία που τόσο λείπει και αυτή σήμερα.
Τετάρτη 3 Ιανουαρίου 2007
Μερικοί άνθρωποι είναι τελείως ρηχοί.
Μερικοί άνθρωποι είναι τελείως ρηχοί και απλοϊκοί στην σκέψη τους . Βλέπουν 20 άντρες μαζεμένους και νομίζουν ότι γίνεται ομοφυλοφιλικό όργιο. Με την ίδια λογική τα γήπεδα θα έπρεπε να είναι η χαρά του gay. Σύμφωνα με την λογική του δημοφιλέστερου Έλληνα blogger επίσης, «Για έναν gay, το έργο πρέπει να είναι συγκλονιστικό.» Γιατί; «Τόσα ωραία γυμνά σώματα στην σκηνή δίνουν χώρο για ταύτιση, ακόμα και για φαντασίωση.» Εκτός του ότι ο κ. Δήμου υπονοεί ότι οι gay θα μείνουν ικανοποιημένοι επειδή είδαν πολλούς άντρες γυμνούς,αναπαράγοντας μάλιστα γνωστές μπαρούφες-αντιλήψεις πως δεν σκέφτονται τίποτα άλλο παρά μόνο το sex, φαντάζομαι με τρόμο ότι ο κ. Δήμου θα ήταν ικανοποιημένος αν έβλεπε στην σκηνή τα καλλιστεία Playmate. Τότε θα υπήρχε χώρος για ταύτιση και για αυτόν! Μόνο που κ. Δήμου όταν πάμε να δούμε ένα έργο τέχνης (και όχι τα καλλιστεία) δεν πάμε για να απολαύσουμε σώματα ούτε για να μας δώσει το νόημα στο πιάτο(«Τρέφω πάντα ιδιαίτερη δυσπιστία προς τα συμβολικά και αλληγορικά έργα»)… Βάζουμε και το μυαλό μας να δουλέψει λίγο παραπάνω! Σε εμένα βλέποντας το «2» συνέβη το αντίθετο από αυτό που περιγράφει ο κ.Δήμου. Ένιωσα ότι το 95% της παράστασης δεν με αφορούσε καθόλου αφού μίλαγε για τους ετεροφυλόφιλους άντρες. Μεγαλύτερη ανάλυση για το «2» και για το πώς αντιλαμβάνονται κάποιοι την τέχνη κάνοντας διακρίσεις ακόμα και σε αυτήν σε επόμενο ποστ, να βρω χρόνο γιατί έχω να γράψω πολλά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)